Waarom...?

De vraag waarom ik kunstenaar ben geworden is denk ik nog redelijk eenvoudig te beantwoorden. Ik voel me van kind af aan al aangetrokken tot het medium tekenen. Als dit maar genoeg gestimuleerd blijft het eind van de middelbare school is de kans aanwezig dat je er werkelijk iets mee wilt. Al is de financiële onzekerheid misschien genoeg om deze aandrang in de kiem te smoren. Bij mij dus niet.


Waarom maak ik wat ik maak. Dit ligt wat moeilijker omdat er nooit een zeker punt te bereiken is dat je kan zeggen wat het is dat je maakt. Het blijft een beetje een reis zonder einddoel. Het kunstenaarschap is denk ik het enige vak wat over het leven zelf gaat. De definitie voor kunst is volgens mij alles wat door de mens gemaakt is en wat alleen zichzelf tot doel heeft en niks anders, alleen dan er te zijn. Zo is het leven ook eigenlijk. Want beschouw je leven en de betekenis ervan dan raak je de randen zonder het te kunnen overzien. Het leven kan alleen beschouwd worden van buitenaf en dat is voor ons stervelingen niet mogelijk. Alles daarbuiten maakt ons tot een nietig en kwetsbaar wezen, gedoemd eenmaal te sterven. Deze mystieke 'buitenwereld' geeft aanleiding tot het besef dat de mens deel uitmaakt van een groter geheel. Dit is wat mij intrigeert. Dit is wat mij beelden doet maken van landschappen. Het is nooit die ene golf die mij boeit en misschien zelfs niet de zee. Het is meer de onbegrensde ruimte en de transitie van water naar lucht. Twee elementen die nooit stil staan. Vluchtig. Ongrijpbaar. Iets wat het leven geeft en ook weer neemt. De mens probeert te overleven te midden van het tumult. De bron van mijn werk ligt in de analogie die ik maak tussen de zee en het leven. Zoals ik zoek naar mijn weg in dit bestaan zoek ik tevens naar de vorm om dit uit te drukken.