Waarom...?

De vraag waarom ik kunstenaar ben geworden is denk ik nog redelijk eenvoudig te beantwoorden. Ik voel me van kind af aan al aangetrokken tot het medium tekenen. Als dit maar genoeg gestimuleerd blijft het eind van de middelbare school is de kans aanwezig dat je er werkelijk iets mee wilt. Al is de financiële onzekerheid misschien genoeg om deze aandrang in de kiem te smoren. Bij mij dus niet.


Waarom maak ik wat ik maak. Dit ligt wat moeilijker omdat er nooit een zeker punt te bereiken is dat je kan zeggen wat het is dat je maakt. Het blijft een beetje een reis zonder einddoel. Het kunstenaarschap is denk ik het enige vak wat over het leven zelf gaat. De definitie voor kunst is volgens mij alles wat door de mens gemaakt is en wat alleen zichzelf tot doel heeft en niks anders, alleen dan er te zijn. 


Ik schilder graag buiten. Buiten schilderen heeft meerdere voordelen. Je ziet hetgeen je wilt afbeelden voor je  drie dimensionaal. Het schilderij wordt hier een interpretatie van dit vertaal je in je hoofd naar een twee dimensionaal vlak, wat op zijn beurt weer drie dimensies moet representeren. Het beste is dan natuurlijk om te beginnen met het origineel, ofwel de echte wereld. Een ander voordeel is dat je buiten bent, punt. Natuur observeren en verbeelden is jezelf verplaatsen in hetgeen je aanschouwt. Wanneer je schildert kost dit tijd, meer dan een kiekje maken met je mobiel of camera. Je creëert hiermee de rust om alles in je op te nemen, elk detail van het tafereel: het takje dat in het zonlicht hangt, het stromende water, de bomen op de achtergrond etc. Er hangt geen oordeel aan je observatie. Je neemt de zaken in je op zoals ze zich aan je voordoen en probeert zo goed mogelijk je observatie te recreëren op het platte vlak. Je zou hierbij kunnen denken dat het doel is te schilderen om een goed schilderij te maken om anderen te laten zien, maar dat is eigenlijk nooit zo. Wanneer ik schilder denk ik eigenlijk aan niets anders dan het schilderij en de voorstelling zelf. Dat anderen het te zien krijgen is iets dat later gebeurt. 


Ik schilder ook graag in mijn atelier. Simpelweg omdat sommige voorstellingen niet in de echte wereld zijn te vinden of niet te aanschouwen zijn. Denk hierbij aan de ruige zeeën of de fictieve muis Hero die ik graag schilder. Voor dit soort voorstellingen kruip ik graag in mijn eigen hoofd om te fantaseren over hoe iets zou kunnen zijn. Iets wat er niet is totdat je het verbeeldt. Het is een aangenaam proces wat op sommige vlakken het omgekeerde is van het observeren van de natuur buiten, al put je natuurlijk grotendeels uit dezelfde bron en dat is de observatie. Het grootste verschil is dat je iets projecteert vanuit je gedachten in plaats van in je op neemt via je ogen. Ik mag graag beide manieren van werken laten afwisselen. Het houdt mij fris en scherp.