Het kunstenaarsschap gaat niet over rozen (gelukkig wel over schilderen)

Mijn activiteiten zijn ook te volgen op Facebook. Wordt vriend en blijf op de hoogte!

Hieronder kunt u mijn beslommeringen lezen rondom mijn vak als beeldend kunstenaar. Hier houd ik me mee bezig vanaf mijn afstuderen in 1996 aan de academie Minerva te Groningen. Ik probeer deze rubriek zo direct en eerlijk mogelijk te houden dus het geschrevene kan misschien wat fragmentarisch overkomen.

zelfportret

02/09/18

Stemmen

Iedereen heeft stemmen. Stemmen in zijn of haar hoofd. Je zou kunnen denken dat alles consistent en vereend is en dat er maar één stem te horen is, maar denk er bij na. De basale stem die je eigenlijk niet hoort is die van je basisbehoefte. Je moet nu eenmaal eten en slapen en..., nou ja alle andere zaken enzo. Deze stem is bijna niet te traceren. Onhoorbaar fluistert deze je in dat het tijd is voor bepaalde dingen die je regelmatig moet doen.

De meest hoorbare stem is die je daarna hoort. Het is je ego die spreekt. Spreekt voor aandacht en erkenning of om gewoon gezien te worden. De stem die je laat gelden in de wereld en die je toegang verschaft tot de anderen. Iedereen wil gezien en gevoeld worden. Deze stem spreekt geredigeerd tot de anderen. Je laat zien en zegt wat binnen de norm valt van sociale interactie en filtert wat er buiten valt om niet in de buitenste sociale periferie te vallen. Het beste is te proberen in de kern te blijven cirkelen van wat is belangrijk en wat er 'toe doet'. Als de stem alleen in je hoofd zou zitten zou je in isolatie kunnen komen te verblijven. Je zou tot de catogorie der onbegrepenen kunnen komen te behoren. Deze stem is de stem die anderen ook horen. Het is de stem die laat zien wie je bent, of beter wie je wilt zijn. Het is de facade achter de laatste stem. Achter deze stem verkeert de ware ik. De stem die je nooit laat horen, maar die in je hoofd de dienst uit maakt.

Deze stem heeft de regie, maar ligt ook constant in conflict. Je wilt zijn wie je laat zien, maar bent wie je bent. En dit verschilt denk ik heel erg van persoon tot persoon, maar diegene die de uiteindelijke regie uitmaakt is zelden diegene die je laat horen. Deze stem spreekt uit angst, onzekerheid, verlangen of bijvoorbeeld schaamte.

21/09/18

Vormen

Zelfs als je niets wilt maken, maak je iets. Ik bedoel, je kan niet abstract werken zonder ergens aan te denken. Hersenen zijn nu eenmaal zo geschakeld dat je altijd wel iets ziet, of wilt zien. Een volledig abstract schilderij is misschien wel een daad van waanzin of ijdelheid. Je kunt nu eenmaal je menselijke aard niet ontsnappen al denk je van wel. Een schilderij van niets maken blijft een zoektocht naar vorm in verf en de enige vormen die wij kennen zijn daarbuiten. De buitenwereld verschaft ons met het ruwe materiaal. Associatief kan je natuurlijk op vormen en beelden uitkomen die op het eerste gezicht weinig met de waarneembare wereld te maken hebben, maar er is altijd de aanleiding te herleiden en anders zitten de vormen in de plastiek van de verf. Zelfs Pollock moet van tijd tot tijd gedacht hebben toen hij met zijn emmertjes en druipende kwasten aan het knoeien was dat het hem ergens aan deed denken, dansers, een bos, een struikgewas etc. Zijn eerdere werken hebben nog enige referentie naar de herkenbare wereld. De Rorscharch vlekkentest laat ook wel zien dat wij in staat zijn uit elke willekeurige vlek een bestaand beeld te herkennen. Max Ernst heeft dit gegeven veel gebruikt middels de frottagetechniek waarbij je een vel papier op een structuur legt en deze over neemt door er met zijn potlood over te wrijven. In deze structuur die daarbij ontstond haalde hij met zijn verbeelding herkenbare vormen naar boven teneinde niet op herhaling van vormen uit te komen. Want de fantasie heeft zijn beperkingen en gaat snel over in vormen die al voorbij gekomen zijn in het brein. Ieder mens zal van tijd tot tijd een voorkeur hebben voor vormen, gok ik zo. Telefoonscribbles zijn hier een goed voorbeeld van. Je weet wel, die tekeningetjes die mensen maken tijdens het bellen, zomaar. Om inspiratie op te doen moet je buiten zijn of gaan staren naar willekeurige vormen als kalkvlekken op de douchevloer. Zelfs abstractie vraagt om een aanleiding en de hierbij nodige inspiratie in vorm van beelden die te gebruiken zijn. Dat het beeld dan op zich weinig voorstelt staat los van de aanleiding.

18/08/18

Het sublieme

En daar is weer het moment dat het tijd is om het toetsenbord eens intensief te gebruiken. Ik denk veel na over de kunst en het leven. Is er eigenlijk een verschil of loopt het door elkaar? Voor mij is het het laatste in elk geval. Het leven bepaalt voor mij de kunst en andersom. Veel van mijn werk maak ik met het Sublieme in gedachten, maar wat is dat eigenlijk? Ik kan hier een aantal stellingen in nemen die denk ik allemaal waar zijn.

- Als je er niet gevoelig voor bent zal je het ook niet (zo) ervaren.

- Het is een staat van zijn die komt en gaat maar vooral stemmingsgevoelig is.

- Het is een rekbaar begrip. Het sublieme van vroeger is geëvolueerd en is van de ervaring van buiten naar binnen gegaan.

- Het beste is het te ervaren met de blik naar binnen gekeerd en denkend dat alles tijdelijk is. Stervelijkheid is het kernwoord.

De vraag wat het het sublieme is stel ik me regelmatig af omdat ik nog steeds zoek naar een gedefinieerd begrip. Ik word voortdurend geconfronteerd met levensvragen en ervaar de grootsheid op de momenten van contemplatie. Volgens vele historische geschriften gaat het over het gevoel van de mens tegen de oppermachtige natuur. Friedrich's 'Monk by the sea" is er een goed voorbeeld van. De monnik staat bij de zee op de kust en kijkt in zijn eentje, wat bij uitstek benadrukt is, uit over de zee en denkt zoals monniken doen na over het bestaan, hoogstwaarschijnlijk in de relatie tot God. Turner's werk is eigenlijk één en al onderdompelen in moeder natuur. God is ver te zoeken, maar moeder natuur is aloverheersend. De ene ramp na de andere teistert de mens. Het leven ansich wordt bedreigd en lijkt ten onder te gaan. John Martin, Turner's tijdgenoot laat dit voortreffelijk zien in zijn zondvloed schilderijen. De mens ziet zichzelf geconfronteerd met zin eigen ondergang. Later bij de moderne kunstenaars wordt niet alleen de natuur als buitenmenselijk en door God geschapen bedoeld, maar eigenlijk ook de mènselijke natuur en fysiek deel uitmakend van dze alomvattende natuur. Denk aan Rothko's kleurvlakken. Afgezien dat het bij vele bewonderaars vooral esthetische ervaring oproept was het Rothko eigenlijk meer te doen om de mythische ervaring te beleven. "Wat bedoelt hij daarmee?", heb ik me enige tijd afgevraagd. Welnu, mijn antwoord nu zal zijn dat hij de tragedie van het menselijk lot of leven zou willen schilderen. De vragen der vragen, het enigma van de wetenschap en tegelijkertijd het onantwoordbare: "Waar gaat het allemaal over?" Wat is leven? Wie zijn wij? Waar gaan we naar toe? Hij schilderde vlakken omdat het geen beeld oproept gelijk aan de waarneming of iets waaraan we kunnen refereren uit ons geheugen. Tegelijk zijn de doeken zo groot dat ze beeldvullend zijn, geen afleiding van de omgeving dus. Als je er voor staat zie je alleen Rothko's wereld. Starend in deze zachte mist van verf moet je kunnen staren in de diepte om antwoord te kunnen zoeken op een aantal vragen des levens. Pure contemplatie. Er zijn zoveel vragen te stellen dat wanneer je er over nadenkt vast zou kunnen lopen in cirkelredeneringen. Antwoord krijg je echter niet en ik denk dat Rothko had hier zacht uitgedrukt moeite mee had. Bekend was dat hij aan depressies leed en daarbij kettingroker was (wat toch op zijn minst het beeld van een neuroot oplevert). Hij heeft daarom, denk ik, zelf dit leven beëindigd.

Ik heb het in één van mijn stukjes hieronder (als je echt scrollen wilt) ook al eens over Bas-Jan Ader gehad. De kunstenaar uit Winschoten die het uiteindelijk 'maakt' in Amerika maar eindigt in de Atlantische oceaan. Het verhaal is onduidelijk omdat hij, zoals hij zelf had gepland, wilde aanmeren in Nederland voor een overzichtsexpositie, maar tegelijk in de ban was van een boek (info heb ik nu niet bij de hand) wat gaat over het opgaan in de natuur. Zijn werk is, voor de niet ingewijde, voornamelijk bepaalt door het existentialisme. Hij speelt veel met metaforische beelden als bijvoorbeeld de zwaartekracht die de mens op de aarde houdt en licht in vorm van een gloeilamp die onder het bezwijken van dezelfde zwaartekracht dooft. Duidelijke metaforen als je bedenkt dat de zwaartekracht ons hier op aarde houdt en licht ons bijschijnt. Voor Bas-Jan waren deze stellingen denk ik serieuze bedoelingen evenals Rothko's pogingen de mens licht bij te schijnen in tijden van duistenis. Rothko was gefascineerd door deze duisternis en kende de gruwelen van de mens. Beide waren, en ik zeg nogmaals 'denk ik' want ik heb uiteraard geen van beide persoonlijk gekend, in de ban van de zoektocht naar de grootsheid en onbekendheid van het leven en zochten antwoorden op vragen die geen mens in leven kan beantwoorden maar zo graag wil weten. Bas- jan heeft het misschien gevonden in de diepte van de oceaan. Hij heeft de kust nooit bereikt. Rothko probeerde te verbeelden hoe het is metafisisch te verdrinken in zijn oneindige kleurvlakken in de hoop er antwoord te vinden. Je zou deze voorbeelden als nihilistisch kunnen interpreteren maar ik denk dat het goede voorbeelden zijn om het sublieme te illustreren. Vergelijk het met het gevoel wanneer je hoogtevrees hebt en op dat moment op enorme hoogte staat. Juist dan heb je de 'neiging' om te springen. Raar toch? Niet helemaal, want juist op dat moment voel je de ervaring van het doodgaan, althans de dreiging ervan. De angst is bepalent voor het verloop. De afkeer ligt uiteindelijk erg dichtbij het verlangen. Zo zitten wij in elkaar. Hoe sterker de angst is iets te ervaren, hoe groter het verlangen wordt een glimp op te vangen hoe het zou zijn. Te staan op een punt die bepalend is voor de loop van de dingen is een gevoel van nieuwsgierigheid. En misschien ga ik nu snel voor de mensen die dit niet kennen, maar te weten dat je het lot in handen hebt geeft een sterk gevoel van verlangen het te willen ervaren. Niet bestaan is uiteindelijk ook een vorm van bestaan. Het klinkt vreselijk crue voor de niet gelovers, want ik denk dat het gros gewoon wil bestaan. Er is alleen een groep mensen voor wie deze stelling misschien gevoelsmatig herkenbaar is. De mens die regelmatig zichzelf geconfronteerd ziet met de gedachte dat ervaren een bewustzijn vereist en dat bewustzijn iets is wat zich binnen in je hoofd afspeelt. Je ziet de wereld net zo groot en net zo klein als hij op dat moment lijkt, maar dat blijft altijd je eigen aandeel. Bewustzijn is ervaren en dat is altijd gelijk. Het besef is er alleen altijd dat er een wereld buiten is waar je nooit deel van uit maakt. De wereld van objectiviteit en het alleen 'zijn', het 'dasein' is je eigen deel. Opgaan in het geheel en schuilen in de elementen is er niet bij zoals Faustus verlangen van verlossing in het daglicht of het verlangen van verlossing in het licht van God's aanschijn. "Zijn" is wat we gedoemd zijn te doen. Het sublieme is misschien de laag die ons scheid van het al, zoals het verlangen ons scheidt van verlossing.

***

10/05/18

Groter en kleiner.

Dingen zijn groot en dingen zijn klein, dat leer je al wanneer je nog heel klein bent. Als iets groter lijkt, is het dichterbij. Regel één in perspectief. Niet geheel onbelangrijk in het vak als kunstschilder. Als je groot bent, of beter als je groot wordt, leer je al snel dat sommige dingen kleiner worden naarmate je ouder wordt. Zaken raken steeds verder naar de achtergrond, letterlijk. Zo lijken bij mij een aantal zaken die ik vroeger als onoverkomelijk zag nu gaandeweg aan de horizon verdwenen te zijn. Obstakels waar je mee te maken hebt gehad kunnen gewoonweg verdwijnen. Als ik terugkijk had ik wel een aantal dingen waar ik mee moest afrekenen, niet van belang om nu te noemen maar ik vermoed dat iedereen wel een paar herinneringen heeft van grote obstakels. Nu dat allemaal goed en wel aan de kant is ben ik op een leeftijd dat er weer andere zorgen op het pad komen. Groter worden geeft zorgen over de kleinere zaken, bijvoorbeeld je kind(eren). Is het eerst je eigen welzijn waar je voor vecht, is het opeens het welzijn van je eigen kind. Ik maak me tegenwoordig minder zorgen over mijn eigen geluk (wat het eigenlijk in vredesnaam betekent). Ik ben er in middels van overtuigd dat ik groei als onkruid en in het voorjaar toch mijn kop weer boven het maaiveld uitsteek. Mijn dochter heeft deze ervaring nog niet en ik zou willen dat ze mijn vechtlust krijgt. Eerlijk gezegd vertrouw ik daar maar op, maar toch maak ik me zo nu en dan zorgen. Waar ik geen vertrouwen in heb is de tijd. Iedereen om me heen wordt ouder en met ouder worden nadert de dood. Dit is tegenwoordig ook een grote zorg, doodgaan. Niet alleen mijn eigen dood, maar ook dat van een ander. Kwijtraken wat je lief is. Mijn dochter laat zien dat ik vroeger me daar totaal geen zorgen over maakte. Voor haar nu, en voor mij toen was het altijd hier-en-nu. Soms schudden we elkaar de hand en is er alleen hier-en-nu, bijvoorbeeld als we aan het stoeien zijn. Dat is dan puur geluk. Als ik me gelukkig voel, ervaar ik het leven als groots. Omgekeerd is het leven erg klein wanneer ik me juist ongelukkig voel. Als ik naar de natuur kijk, maak ik me soms zorgen als ik uitzoom en naar de aarde kijk. We verkloten de boel, laten we eerlijk zijn. Vervuiling alom: zeeën slippen dicht met plastic, de lucht is vervuild en de aarde ontbost en afgegraven. Wereldleiders zijn een stel egoïstische, kortzichtige, inhalige, vooringenomen klootzakken. Ik zou graag willen dat er een pragmatisch filosoof met een toekomstvisie als wereldleider werd gekozen , maar dat terzijde... We graven als mensheid onze eigen graf en die van onze (klein)kinderen. Een groot probleem, maar vaak een kleine zorg in ons kleine bestaan. We kunnen niet anders. Eerst komt het leven, dan het moraal. Binnen het schilderen zou ik dit allemaal willen laten zien dat het misschien wel zo is. Zaken zijn groot en tegelijk klein. Met mijn schilderijen van planten en stukjes aarde probeer ik dit te laten zien. Schoonheid is voor je neus, evenals het leven zelf. De meer spectaculaire werken laten zien dat de natuur doet wat het moet doen en dat is voortgaan, zonder enig moraal en besef van het menselijk leven, wat ik ergens een geruststelling vind hoe bot dit ook klinkt. Iets moet voortbestaan, al zijn wij het niet. Moleculen maken alle dingen die we zien en zijn, maar tegelijkertijd is het veel groter, de som van alle delen. We zijn meer dan alle moleculen samen. We zijn het leven, met alles wat daarbij komt kijken.

***

26/04/18

Zo, we zijn weer een stuk verder op weg! Niet dat ik niet af en toe de behoefte heb om dit loggebeuren bij te werken, vaak heb ik er de moed niet voor. De winter is voorbij, het voorjaar is ingetreden. Gelukkig! Hoe ouder ik word, hoe moeilijker het lijkt te worden. Aan alles komt een eind, hoe pessimistisch dit eigenlijk ook klinkt, het is wel zo. Aan de andere kant; leed en verdriet slijten ook met de tijd, dus er zit een positieve kant aan. Maar goed, een beetje alledaagsheid kan geen kwaad. Ik ben weer actief begonnen met schilderen na een lange stop van een aantal wintermaanden. In de tussentijd, zonder daar heel erg over in details te treden, veel over mijzelf geleerd. Ik erken inmiddels dat ik aan depressies lijd en dom genoeg kan ik door dat te erkennen het beter plaatsen in mijn eigen levensloop. Ik ben redelijk filosofisch of misschien beter gezegd overpeinzend ingesteld. Ik vertaal dat doorgaans in mijn schilderijen. Dit geeft mij diepte en inzicht in hoe het leven zich aan mij voltrekt met het gevoel ik er nog enig grip op heb. Ik heb dit zelf alleen nooit ervaren als een depressie. Het geeft mij zekerheid. Ik heb het idee, of beter, de illusie dat ik weet waar het over gaat. Niet schilderen in de afgelopen maanden echter heeft me doen afglijden in een duisternis waar ik niet eerder in terecht ben gekomen, althans niet zo bewust als nu. Alle grip was weg en het voelde als een vrije val. Iemand uit mijn jeugd heeft mij al eens eerder omschreven als iemand in vrije val, al betwijfel ik of hij het over dezelfde persoon had. Ik heb mijzelf altijd 'ervaren' als iemand met een stevige weerstand en grip. Die weerstand voelde ik nu minder. Leeftijd? Misschien... Ik voel me wel een stuk ouder opeens, dus dat zou kunnen. Ik heb er veel moeite mee, ouder worden.

Gaan we wel doen, ouder worden! Ik heb er ergens ook zin in! Nieuwe dingen ervaren. Onze dochter wordt ouder en ik vind het boeiend! Haar bewustzijn van haar omgeving neemt toe alswel de ervaring en de kennis. Ik zie haar groot worden. Geweldig, een prachtig mensje. Ik hou zo van haar! Deze liefde die ik voor haar voel kan ik ook voor het leven voelen als ik soms om mij heen kijk. Tja, blijkbaar ben ik een mens van extremen. Even terug naar het schilderen...

Ik ben al enige tijd bezig met het schilderen van de avonturen van een muis. Grappig genoeg is dit hele fictieve kinderlijke onderwerp in de loop van de tijd meer aan mij gaan kleven. Mede natuurlijk door de aanmoedigingen van het publiek! Een werk waar ik al een doek aan verspild heb is van Hero de muis gelukkig belandt in het bos met zijn lief. Een eerdere versie van deze situatie heb ik geschilderd met het idee dat ik dit wel zou kunnen verbeelden uit mijn hoofd. Fout! Het werk draaide uit op een in mijn ogen saaie grauwe toestand in een bedacht bos. Ik ben er recentelijk op uit gegaan om de scene te ´vinden´ in het bos tijdens dit mooie voorjaar. Op het laatste stukje van de wandeling vond ik het landschap! Ik heb er meerdere foto´s van gemaakt en heb dit in photoshop samengesmolten tot het beeld dat ik zocht. Zo zie je maar dat het soms gewoon op je pad komt. Of beter, zoals het leven aan je voorbij schiet als je in vrije val verkeerd.

***

28/10/17

Het leven gaat zo snel, ik hobbel er gewoon achteraan! Weer zoveel maanden verder. 'Soms win je, soms verleis je'. Een gedachte die als een baksteen neerdaalde op een erg late zaterdagavond. Muziek van 'Talk talk' op de achterdgrond, het album 'Spirit of Eden'. Fantastisch om melancholisch bij weg te zakken. De muziek ebt langzaam weg terwijl je dieper in je gedachten zinkt. Ik las vandaag dat er weer een kunstenaar begraven werd, niet persoonlijk verbonden maar toch... Ik heb hem toch eens zomaar als belofte een werkje opgestuurd. Je kan niet alles hebben en er komt een eind aan alles, ook je bestaan. Ik merk ook dat ik niet alles kan wat ik zou willen. Ik wil soms dingen gedaante geven, maar ik merk dat ik beperkt ben. Sommige werken blijven hangen in mijn hoofd en krijgen geen vorm. Ze zullen wel schimmen blijven van de wensen die ik heb. Sommige dromen verwezelijken, anderen vervagen. Gelukkig krijgen veel dingen wel vorm en komen tot verwezelijking. Gestalte geven aan, verwezelijken, creëren, tot uiting komen, allemaal begrippen voor hetzelfde. Vorm geven aan je omgeving en aan jezelf. Je kan niet alles vormgeven, je hebt niet alles in de hand. Het leven gaat voorbij. Soms win je, soms verlies je.

***

13/05/17

"Ergens..." is een titel voor een werk die ik recentelijk heb geschilderd. Het werk valt onder de reeks 'Stukje aarde', waarbij ik een stukje grond met planten heb uitgegraven en op tafel heb gelegd om te schilderen. In een later stadium heb ik alleen het stukje geschilderd zonder deze uit te graven maar gewoon op locatie. Het is ogenschijnlijk een willekeurig stukje aarde wat ik heb uitgekozen. 'Ergens' slaat voor mij op de Romantische gedachte dat ergens de plaats is om te zijn. Ergens is het precies als het hoort te zijn. Ergens is perfectie in de puurste vorm. Hier komt alles samen. Hier is zonlicht, leven en groei, harmonie en oneindigheid. Ergens is geen pijn, geen twijfel, geen onrecht of verdriet. Je kunt jezelf hier verliezen, zonder de weg kwijt te raken. Het woord 'ergens' impliceert dit al. Je kunt er niet naar zoeken, alleen vinden. Als je het vindt, ergens, zal je het met me eens zijn. Het is te vinden, in dit universum. Je moet alleen weten waar.

 

Ergens...

 

***

05/05/17

En zo gaan de jaren voorbij... (vorige tekst op 17/09/16) Ja, we worden allemaal geleidelijk een stukje ouder. Ik krijg minder haar en heb eigenlijk een leesbril nodig. Tja, daar doe je niks aan. Met leeftijd komt wijsheid wordt beweerd en misschien zit daar een kern van waarheid in. Met leeftijd komt namelijk ervaring en met ervaring ook de nodige kennis. Met deze kennis ook het besef dat het allemaal eindigd, het leven, je bestaan. Het spijt me, daar ga ik weer met mijn sombere gedachtes, maar helaas het is de waarheid. Ik voel dit feit als het ware mijn botten binnen dringen met de jaren. Niet dat ik slecht word in lijf en leden of dat ik mijn tenen niet meer aan kan raken. Het is gewoon het besef van het kunnen aftellen in plaats van te beweren dat alles nog wel komt. Hiermee komt natuurlijk ook de drang dat je alles hebt moeten doen wat je jezelf hebt voorgenomen. Gelukkig ben ik geen avonturier die alle eindes van de wereld heeft moeten bezoeken, maar ben ik iemand die genoeg heeft aan af en toe een spannend uitje. Het meest spannende gebeurt toch in mijn hoofd en tenslotte is het daar waar van de waarneembare wereld een samenhangend geheel gecreeërd wordt. Je kunt je net zo goed een vakantie bij elkaar fantaseren en doen of je herinneringen aan hebt. Net zo goed als de werkelijkheid. Oké, niet helemaal, maar toch kan je jezelf veel inbeelden waardoor het echt lijkt. Denk aan je dromen. Deze lijken echt totdat je wakker wordt. Het is de waarneming in het moment van wakker zijn die je doet realiseren dat dromen niet echt zijn. Nu kan je natuurlijk heel erg veel drugs nemen en ervoor zorgen dat je niet meer de droom van de realiteit kan scheiden, maar dit gaat op langere duur weer ten koste van deze onbetaalbare levensjaren. Dus eigenlijk kun je tussen twee oplossingen kiezen: je gaat of op verre reizen naar de uiteindes van de wereld, of je wordt fantast. Ik heb duidelijk voor het laatste gekozen (en neem soms wat alcohol, zodat de scheidslijn ook wat vervaagd). In deze positie als fantast ben je namelijk gezegend met een groot inbeeldend vermogen en in staat je de meest onwaarschijnlijke situaties voor te stellen. Ik heb mezelf al heel wat bezarre avonturen toebedeeld. Zo ben ik al in de meest 'freaky' stormen terecht gekomen op een schip of in een vuurtoren. Ik heb door de meest fantastische bossen gewandeld en ben in de gedaante van een muis al op de meest bizarre plekken terecht gekomen. In mijn fantasie kan ik overal komen en alles bekijken. Ik zie planten voor mijn ogen groeien en ontwikkelen en ook weer afsterven. Ik zie rampen voor mijn ogen voltrekken zonder een begin of eind. Ook zie ik werelden gaan en komen. Ik beweeg me in tijd van voor naar achter en ga van plaats heen en weer en weer terug. Ik draai om voorwerpen heen en schijn er mijn licht op. Ik schilder dit alles met het doel het te bewaren, te bevriezen zodat de fantasie blijft leven. Het doel van het schilderen is voor mij het in stand houden van deze wereld en deze werkelijkheid zodat het allemaal niet vervaagd, zodat ik niet vervaag.

***

17/09/16

Alle kunst gaat uiteindelijk eigenlijk over ego's.

'Uiteindelijk' is een woord dat ik graag gebruik vanwege het feit dat samenvattend is. Het somt op wat er eigenlijk tussen de regels door gezegd wordt.

'Eigenlijk' is een tweede favouriete keuze omdat het impliceert dat er zoveel beweerd wordt, maar dat er weinig zaken er zo toe doen.

Ik zei dat: 'Alle kunst gaat over ego's' en daarmee bedoel ik simpelweg dat je nooit ontsnapt aan een publiek. 'Je maakt het altijd voor iemand', al lijkt het dat je het maakt voor jezelf. Het eigenbelang kan je voorop stellen, maar dan ontkom je nog niet aan de gedachte dat je het op een dag gaat delen met een ander. Je zal wel moeten! Aan wie laat je al je goede gedachtes en diepe intensies anders zien? Wie gaat anders bevestigen wat je voortdurend beweerd? Het is nooit alleen voor jezelf, dat is een mythe die ik hierbij graag wil doorbreken. Het idee dat de kunstenaar het voor zichzelf maakt, geeft de kunstenaar automatisch wel een een heel vertekend beeld van zichzelf. Het maken van het werk is een solitaire en misschien bijna spirituele ervaring, maar dat heeft niks te maken met het feit dat iedereen graag erkend wil worden in zijn/haar ervaringen. Je bent mens om te delen! Ik wil ook wel beweren dat als er een laatste mens op aarde zou zijn er geen kunst gemaakt zou worden. Voor wie in God's naam?! Commerciële motieven is een heel ander hoofdstuk. Veel, nee de meeste kunst wordt gemaakt vanuit financiëel oogmerk en daar is niks mis mee, want iedereen eet graag brood, maar levert dat goede kunst op? Ach, wie maakt zich daar nu druk om? We leven in een tijdperk van plaatjes en wie mooie plaatjes maakt die bla bla bla.... Enfin, een enorm grijs gebied.... Ik brand mijn vingers er jaren niet aan... Het blijft een vraagstuk voor professoren om dit te beslissen. 'Beslissend' heeft hetzelfde als 'uiteindelijk' en geeft aan dat het om iets definitiefs gaat. Ik geloof alleen dat we er met z'n allen niet zo over uit zijn wat nu 'kunst' is.

Voor mij is het dat het iets moet weergeven dat 'uiteindelijk eigenlijk' 'is'.

***

25/06/16

Het is heel erg lang geleden dat ik hier iets neer krabbelde. Tja, het leven gaat gewoon door, daar hoef je niks voor te doen. Er gebeurt eigenlijk ook van alles zonder dat je daar echt grip op hebt, maar misschien hoeft dat ook helemaal niet. Ik ben vandaag bezig geweest met een muizenwerkje voor het boek waarover ik hieronder toevallig net vertelde. Ook heb ik vandaag een nieuw werk opgezet. Het zijn zonnebloemen en het is een soort van verwijzing naar van Gogh. Als je zonnenbloemen in de schilderkunst opzoekt komt je hier automatisch op uit toch? Mijn zonnebloemen heb ik weer, net als mijn andere plantjes, uit de pot gehaald en op tafel gezet. Bij wijze van presenteren waar het niet gaat over de schoonheid van de presentatie van een zonnebloen, maar waar het gaat over een zonnebloem op een bijna wetenschappelijk niveau te observeren. Een object zonder opsmuk. Ik heb in de afgelopen tijd veel andere dingen gedaan op kunstgebied. Bijvoorbeeld een bescheiden vertelling gehouden over mijn werk ten overstaande van een groep kunstenaars uit de regio bij een soosbijeenkomst. Leerzaam om te doen omdat je daardoor ook weer even objectief naar je werk probeert te kijken. De titel die ik had uitgekozen was: 'Van klein naar groot, van het leven naar de dood'. Het stuk ging over mijn zoektocht naar de verbinding tussen het kleine en het grote in de wereld. Zowel letterlijk als figuurlijk is mijn blik soms gericht op grote thema's als de vergankelijkheid en de mens die strijd met de natuur, als wel de kleine observaties van bijvoorbeeld het plantenleven op grondniveau. Beide observaties spreken mij aan omdat ik van mening ben dat het allemaal even belangrijk is. De kleine zaken moeten bestaan om het grote te laten bestaan. Zoals de golven blijven stukslaan op de kust gaat het leven ook door als een eeuwigdurende cyclus. Alles heeft zijn plek. Je moet erg berustend zijn om dit tot je door te laten dringen en ikzelf ben me maar de helft van de tijd bewust dat het zo is. De brandingen die ik schilder zouden dit moeten uitademen. Alles gaat maar door zonder dat we er iets aan kunnen doen. Het heeft ook wat bevrijdends, zo'n uitspraak. Misschien dat het zorgen kan ontnemen, een blik op de zee. Het bos schilderen is voor mij een andere ervaring. Hier neemt de groeiende en bloeiende natuur de overhand. Dit is niet een blik op het eeuwig durende, maar hier is het allemaal hier en nu. De seizoenen hebben een grote invloed en de bomen tonen hun kleur. Hier wordt geleefd en hier gaat ook dood. Het bos is veel dynamischer in haar gedaante. Niks is eeuwig laat het zien. Alles vergaat, maar ergens is dat ook goed. Je moet plaats maken voor de nieuwe generatie die een plek opeist. Is mijn werk dan werkelijk zo filosofisch? Ik denk van wel, al wil ik het er niet van af laten druipen. Soms door juist alle ruis om het onderwerp weg te laten ontstaat er meer nadruk op de essentie en is het thema wellicht duidelijker. Geen strand bij de zee, maar echt alleen golven. Geen wandelaars in het bos en vooral geen parasolletjes! Als het over de mens zou gaan zou ik hem erin schilderen. Voor mij gaat het over het grotere plaatje. De grootsheid van de natuur. "Het Sublieme", zoals er in de kunst vaak naar verwezen wordt. De overweldiging van de natuur in haar grootsheid en daarbij onze nietigheid. Ergens voel ik dit overweldigende effect ook als ik de kleine dingen aanschouw. De link die ik soms probeer te leggen is dan ook tussen dit absurd grote en het onnoemlijk kleine en daarbij aan te tonen dat er raakvlakken zijn.

Wat kunt u van mij verwachten de komende tijd? Ik wil misschien het muizenboek dit jaar afronden, al vind ik het niet erg om er aan door te werken. Ik wil dit jaar nog meer met de zee gaan doen. Ik zat al te denken aan een reddingsvlot. Je weet wel, zo'n oranje ronde opblaasboot en dan natuurlijk in een heftige zee. We (het gezin) gaan dit jaar weer naar Frankrijk en daar wordt natuurlijk ook geschilderd. In de planning staat het schilderen van een berenklauw. En de rest... We zullen zien!

***

13/11/15

Een paar dagen geleden ben ik met het muizenboek begonnen. Een kinderboek met een volwassen twist. Lastige klus omdat ik gewend ben om van schilderij tot schilderij te werken in plaats van een compleet overzicht met een logische volgorde. Dit boek over de muis is een beetje geleidelijk ontstaan uit een serie die ik maakte over een muis die van allerlei streken uithaalt en de fantastische avonturen die hij beleeft. Ik weet niet of ik dit project tot een goed einde ga brengen. Ik stoot mijn hoofd voortdurend. Een ander project dat ik begonnen ben gaat over sprookjes. Ik kan het me niet goed herinneren hoe en wat maar op een gegeven moment kwam het me invallen om sprookjes uit vervlogen tijden een nieuw leven in te blazen. In het eerste schilderij Floortje, mijn dochter in de hoofdrol gaat het over Roodkapje en de wolf. Al dit soort sprookjes, zegt men vaak, zijn metaforen voor andere gedachtes. Dit is ook mijn idee, want als ik aan Floortje denk, en aan Roodkapje, dan denk ik aan onschuld en puurheid. Denk ik echter aan de wolf dan denk ik aan de slechte mens met verkeerde bedoelingen. Eten staat in veel gevallen niet voor een gastronomische bevrediging maar eerder voor een seksuele. Ik wil Floortje eigenlijk overal voor beschermen, maar weet tegelijkertijd dat de harde maatschappij om de hoek gluurt. Het schilderij moet daarom iets wrangens krijgen. Het is eigenlijk een heel pervers sprookje. Ik ben over het concept heel enthousiast en ben benieuwd hoe ver ik dit kan doorvoeren op andere sprookjes. Het is trouwens niet zo dat ik nu het beeld van Roodkapje heel erg wil veranderen. Schilderen zoals het nu zou kunnen zijn lijkt me wel genoeg. Het sprookje moet het verhaal zelf maar vertellen.

***

18/10/15

Het is nog niet echt donker buiten of het beklemmende gevoel van diepgewortelde onrust begint al weer te borrelen.

Ieder mens is van nature een onstabiel wezen. Hiermee bedoel ik dat een mens sociaal wezen is en als zodanig sociale posities inneemt. In volledige isolatie of bij gebrek aan sociaal contact verdwijnt ook deze noodzaak van het sociale gedrag en zal de mens uiteindelijk in veel gevallen vervallen tot een chaotisch of neurotisch wezen. Een maatschappij houdt een individu in het gareel en draagt bij aan de richting of sturing van het individu. Ik wil hier graag bij zeggen dat studies dat ook aantonen etc., maar ik geloof het zelf ook tot diep in mijn poriën. Isoleer een dier of mens van de rest van de gemeenschap en het vervalt in oergedrag, wat vooral niet gericht is op planning of enig ander toekomstperspectief, alleen een overlevingsinstinct. Met andere woorden gezegd ligt voor de geïsoleerde mens krankzinnigheid om de hoek.

Iets wat mij van tijd tot tijd bezig houdt. Wat zijn we eigenlijk, wij mensen? Afgezien van misschien de vele overduidelijke verschillen hebben we overduidelijk eigenlijk alleen overeenkomsten. We zijn eigenlijk allemaal grotendeels hetzelfde, maar doen erg hard ons best om de verschillen te zoeken. Dit hoef ik volgens mij niet uit te leggen gezien de ontwikkelingen in het Midden-oosten. Diep in ons eigen wezen zijn we ondanks onze rol in onze maatschappij ook alleen. We vervullen deze rol, en ik zeg rol omdat het ook een masker is wat we dragen, maar blijven zitten in onze eigen huid. Meestromend op het vlot van de maatschappij voeren we verder stroomafwaarts. Vrije wil lijkt er wel te zijn maar wordt belemmerd door sociale restricties. Een groot nadeel van een gecompliceerd maatschappelijk stelsel. De mens die je thuis bent achter vier gesloten muren kun je nooit op straat zijn. Ongeaccepteerd gedrag wordt gestraft. Is naast dit ongeaccepteerd zijn het ook meteen krankzinnig? Is iemand niet gewoon zichzelf zonder rekening te houden met wat een ander ervan vindt? Slaap overvalt mij. Ik kom hier later op terug... Ik heb in ieder geval een werkje in mijn gedachten wat hierop in speelt.

***

18/10/15

Af en toe vraag ik mij af of ik wel het werk maak dat ik zou moeten maken. mijn gedachten zijn soms veel abstracter dan mijn werk uiteindelijk uit de verf komt. De vraag is of dat te maken heeft met dat ik niet abstracter of conceptueler durf te gaan of dat ik toch veel respect heb voor het figuratieve medium om expressie te geven aan het thema. Moeilijk om daar achter te komen. Misschien denk ik in beide uitvoeringen. Ik heb een aantal werken in mijn achterhoofd en sommige almiddels uitgevoerd. Het werk zal geen commerciëel succes worden, maar sinds wanneer zit ik daar op te wachten :-). "Wit" is daar één van. Het betreft een conceptueel werk gepresenteerd op een monitor waarbij de toeschouwer een witte pixel op mag zoeken op een scherm van ruim 16 miljoen pixels, alwaar één ieder zich bevindt in deze grote schijnbare oneindigheid. Veel mogelijkheden op dit zwarte scherm met deze moeilijk te vinden pixel. Een ander werk bestaat uit een video van een beeltenis van mezelf waarbij ik bij elk uitgesproken woord 'Weg' een uitgestansde versie krijg op mijn lichaam waardoor ik uiteindelijk ook verdwijn. Wederom een beeld met de existentie als thema. Ik roep dit nu in weinig woorden omdat ik van mening ben dat je dit moet zien om het te voelen, dus veel woorden er aan wijden maken heeft weinig zin. Te vinden op You tube onder: https://www.youtube.com/watch?v=ilc43ZWrNgI

"Wit" is te vinden op deze site onder:http://www.edwingrissen.com/wit.html

Een ander project waar ik aan begonnen ben en nog moet afmaken is van de aarde. Het heeft te maken met het groeien en bloeien en het punt waar de mens zich ermee bemoeid. Meer verklap ik niet. Kan heel leuk worden als het slaagt! Ik kwam op het idee het te noteren doordat ik vanavond een soortgelijke gedachte had waardoor ik bedacht dat ik dit misschien ook even uiteen kon zetten. Ik heb afgelopen tijd veel in onze tuin gegraven en naast wat archeologisch oninteressante vondsten heb ik ook veel in de natte Groningse klei mogen kneden. Een kluit van dit spul ligt nu bij ons in huis en ik probeerde daar de waarde van in te zien. Wat zegt deze klei uit deze bodem nu over ons. Ik had in eerste instantie de gedachte om er zomaar wat uit kneden. Maar wat zal het dan moeten worden? Ik blijf er voorlopig nog even in hangen...

***

15/10/15

De missie van de kunst.

Met sommige dingen in het leven ben ik heel serieus. Soms denk ik wel, te serieus. De kunst is daar één van. Ik ben ooit kunstacademie gaan doen met in mijn achterhoofd het idee dat de gedachte achter de kunst was om grip te krijgen op het leven. Beetje naief achteraf (maar ik was natuurlijk ook wel wat jonger). Wie heeft er per slot van rekening grip op het leven? Ik kwam er laat achter dat de meeste kunstgeschiedeniskunst een reactie is op het voorgaande en dus merendeel over zichzelf gaat. Een antwoord op de vraag waar de kunst over gaat verpakt in een raadsel of een nieuwe grens waar de kunst over zou moeten gaan. Interessant? Tja, als je er van houdt... Eerlijk gezegd doet me dat niet zoveel.

Na vele jaren met het schilderen bezig te zijn geweest kom ik tot de conclusie dat schilderen voor mij gaat over mijn leven. Over wat mij bezig houdt of over wat ik opmerk. Zo ben ik vandaag vreselijk druk bezig geweest met kuilen graven in onze tuin, dit om een riolering aan te leggen voor onze schuur wat uiteindelijk mijn atelier moet worden. Ik zie mezelf daar al schilderen. Romantisch opgesloten in mijn eigen sanctuarium overpeinzend waar alles nu precies over gaat. Ik ben in de loop der tijd meer een afgezonderd mens geworden. Ik hou van denken over grote thema's: de dood, het universum, het leven op zich, toekomst, verleden en vooral het nu. Ik denk ook veel na over wat ik schilder. Tuurlijk schilder ik veel onzin, maar af en toe denk ik zelfs zelf te raken waar ik op doel. Niet alles is goud wat er blinkt. Schilderijen zijn soms geslaagd in de uitvoering, maar missen de boodschap. Juweeltjes zijn moeilijk te onderscheiden van de rest. Soms is de gedachte en inzet net zo op elkaar afgestemd dat het bij elkaar komt en knalt. Om terug te komen op mijn titel van het stuk.

De missie van de kunst is af en toe een juweeltje te produceren (en daar heeft geen kunstenaar grip op).

***

10/10/15

Wat is 'mooi'?

Een kreet dat ik als kunstenaar zoveel mogelijk probeer te vermijden. Niet in mijn werk zozeer, maar als gespreksonderwerp of zoals hier in schrift. Toch gebruik ik het erg vaak als ik een schilderij moet classificeren en ik denk vele mensen met mij. Als ik voor een werk sta wat goed geschilderd is jubel ik al snel ' Wat mooi!'. Of als het een onderwerp verbeeldt dat hieraan voldoet ook. En dat terwijl ik soms werk onder ogen kom dat meer dan dat verbeeldt, meer is dan alleen mooi gebruik ik misschien dezelfde typering. 'Mooi kleurgebruik', 'prachtige compositie', 'schitterende verbeelding', of zoiets. Ik zou eerlijk gezegd niet durven zeggen wat ik zoal uitkraam, omdat ik daar niet echt bij stilsta. Het zijn maar woorden.

En dat is nu juist het punt. Als het er echt op aan komt en een werk grijpt je echt aan, zijn er geen woorden voor. Dit zijn voor mij de werken waar een 'mooi', prachtig' en 'schitterend' banaal klinken. De woorden dragen geen betekenis. Waarom zou het ook 'mooi' moeten zijn. Sommige dingen zijn niet mooi op zich, maar dragen een betekenis, boodschap of gedachte die op zichzelf misschien wel als mooi ervaren wordt, maar dat uit zich secundair in een gevoel gevoed door een gedachte. Mooie gevoelens.

Ik ga dood. Een hele korte boodschap van enorm belang. Al is het niet omdat ik nu dood ga (gelukkig niet), maar er komt een dag dat het voor iedereen geldt. Ik hecht aan het leven, des te meer omdat ik weet dat het eindigd. Momento mori's, de stillevens uit de zeventiende eeuw zeggen hetzelfde. Zij doen voor mij niet hetzelfde. Zeggen dat ik dood ga. Ik zie louter een exercitie in mooi schilderen. Geeft niet, nog steeds mooi. De wetenschap dat je dood gaat is ook niet erg persoonlijk. Het zegt niks over nu, of over de dood zelf. Het is meer een uitgesproken boodschap, al is het geschilderd. Een concept dat dus niet werkt.

Een spreuk of gedachte kan je dus niet schilderen. Althans de boodschap wel, maar niet het gevoel. Als ik bijvoorbeeld (en dit zijn wat namen uit de kunstgeschiedenis) naar de schilderijen van L. Freud, F. Bacon. of beelden van A. Giacommetti kijk, denk ik wel aan mijn eigen stervelijkheid. Zij geven mij een boodschap zonder dat het in het werk wordt geïmpliceerd. Iets schilderen zonder dat je het verbeeldt. Hmmm..., hoe is dat nou mogelijk? Tja, hoe zeg je iets tussen de regels door? Hoofdzaak om het geloofwaardig te maken is misschien om het zelf te voelen als maker. Niet teveel te werken in opdracht, geen filter of sencuur te hebben en vooral geen (denkbeeldig) publiek of applaus te verwachten. Echt mooi wordt gemaakt in afzondering. Ik kan er niks aan doen, ik geloof dat. De kern ligt bij jezelf. Geconfronteerd met je eigen zijn is er niks meer dan jezelf expressie te geven, gestalte aan je eigen zijn en beleving.

Er is niks mooier dan te zeggen: 'Dit is het, meer is er niet!'

***

30/09/15

Mensen vragen me als ik buiten sta te schilderen of ik het een hobby is of een beroep. Ze vragen me vaak nog van alles, maar dat is nu niet relevant. Ik moet zelf altijd even nadenken als ik er op moet antwoorden. Tja, wanneer is iets een hobby en wanneer een beroep? De hoeveelheid tijd die erin gaat zitten? Of je er (veel) geld mee verdiend, en misschien dan hoeveel? Of je goede expositieplekken hebt? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Ik heb een baan hiernaast, dus misschien is het een hobby. Wel een beetje uit de hand gelopen als je beschouwd de hoeveelheid werk eruit is voortgekomen. Misschien zit het verschil wel in iets anders. Ik schilder, maar dat is natuurlijk niet wat het is. Ik verbeeldt iets uit mijn leven. Iets waar ik over na heb gedacht, iets wat mij op is gevallen. Vooral iets wat mij veel doet. Ik probeer dat zo goed mogelijk te verbeelden, net als ik dit zo goed mogelijk probeer uit te leggen. De middelen die ik tot mijn beschikking heb zijn het onderwerp en het doek. Daar moet het gebeuren. Het proces dat daaraan vooraf gaat is net zo belangrijk. Het schiften van de hoofd- en bijzaken. Wat wil ik eigenlijk vertellen? Hoe is de algemene stemming van het werk? Het werk moet uiteindelijk reflecteren wat ik erop heb geprojecteerd en het moet aandoen alsof het eigenlijk er al was in mijn hoofd, maar het er nu pas fysiek is. De onderwerpen zijn een middel om dit uit te drukken net als het doek zelf. Het echte 'werk' zit tussen de verfstreken verstopt en gaan over mij, of in ruime zin over het leven en mijn blik daarop. Door veel te schilderen leer ik veel over mezelf en wat ik ervaar. Ik ervaar het schilderen niet als een tijdverdrijf, maar meer als levenswijze.

Klinkt niet echt als een hobby, toch?

22/09/15

Aanstaand weekend het werk uit het Gemeentemuseum Den Haag ophalen. Niet in de prijzen gevallen, helaas. Vandaag ga ik verder aan het werk met een stadsgezicht die ik gisteren ben begonnen van de Ebbingestraat. Het doek heb ik gekregen, maar is voor mijn schildertechniek te mager geprimed, dus dat is ploeteren. Moeizaam. Ik hoop dat het wat wordt. Het vorige stadsgezicht van het Zuiderdiep dat ik schilderde is erg goed uitgepakt, vind ik. Erg tevreden. Hoop binnenkort ook nog met een werk te beginnen binnen mijn serie 'Alles wat ik heb', over de existentie. Afgelopen weekend een lesje buitenschilderen gegeven aan een groepje cursisten. Leuk om te doen, maar moeilijk om de materie duidelijk te maken, als je zelf zo ìn de materie zit.

***

16/09/15

Facebook is natuurlijk een fijn medium om, in mijn geval, werk te tonen en eventueel toe te lichten. Echt diepgaand wordt het niet, daarvoor wordt er teveel door elkaar geroepen. Het snelle medium dwingt ook niet echt tot comtemplatie. Een stille rubriek als dit is toch prettiger.

Laatst weer een muis geschilderd, waarvan ik eerder een beschrijving gaf. Het is een muis geworden die zich een holletje heeft eigen gemaakt in een hoop met geld. De boodschap is meerduidig met een titel als 'Gelukkig'. Voor mij heeft het eigenlijk maar één betekenis en dat is als je niet aan geld denkt, of er niet mee bezig bent er alleen maar papier over blijft. In dit geval zie je, of een berg geld , of een holletje voor een muis. Het ligt aan je perspectief.

***

13/09/15

Gisteren exemplaren van het boek van de Nederlandse Vereniging van Zeeschilders met de Engelse vertaling ontvangen. Daar sta ik nu ook in, wat ik natuurlijk erg leuk vind. Zo naar de plaatjes kijkend dacht ik na over de mogelijkheid om ook een boek over alleen mijn eigen werk te drukken, en dan specifiek over de serie met de muizen. Het wordt mij tenslotte redelijk vaak gevraagd wanneer ik daarmee aan kom zetten, dus geheel uit de lucht vallen komt het niet. De formule ervoor is alleen nog niet helemaal rond. Ik heb geen zin in een verhaal te schrijven om die vervolgens te moeten illustreren. Ik weet eigenlijk ook niet of ik wel genoeg schilderijen ervoor heb. Als het tot een boek komt moet deze wel tot barstens toe gevuld zijn met plaatjes, daar gaat het tenslotte om. Het belangrijkste punt vind ik eigenlijk dat het niet voelt als een serie voor alleen een kinderboek. De plaatjes mogen dat zijn, maar de verhalen niet. Inmiddels lijdt deze muis toch wel een beetje. Hij is op zoek. Op zoek naar zijn oorsprong, naar zichzelf, naar zijn levensgezel of naar zijn lot. Misschien wel van alles een beetje... Hij is bereid ver te gaan in zijn zoektocht. Drie schilderijen staan in de planning. Eén waar hij een huis heeft gemaakt van geld genaamd: "Gelukkig" en nog een werk waar hij belaagd wordt door labmuizen genaamd: "De oren". Het eerste idee is geïnspireerd door de huidige situatie in Sirië met de daarbij aanhoudende stroom vluchtelingen. Vooral de verdeeldheid in opinies omtrent deze vluchtelingen raakt mij. Vooral natuurlijk de groep mensen die denken dat het een stel aanstellers zijn die ons land komen uitbuiten , of wat er ook over gedacht wordt. Ik beweer wel eens dat ik het nieuws liever niet volg... Genoeg! Het werkje zou gaan, en dat heb ik vandaag bedacht toen ik wat contant geld in handen kreeg, over dat geld niet belangrijk is. Alleen de basisvoorwaarden om te leven zijn eigenlijk al genoeg. Een dak boven je hoofd, voldoende voedsel en liefde, veel liefde. Het tweede werkje is eigenlijk een werkje dat ervoor zou moeten, maar ik weet nog niet of ik eerst het één en dan het ander doe. Deze moet gaan over dat de muis belaagd wordt door labmuizen en dan wel die muizen waar een menselijk oor op gegroeid is. Geen aanklacht op genetische manipulatie, maar een metafoor voor Big brother. Het werk moet een nachtmerrieachtige kwaliteit krijgen. Het derde werkje zou het laatste of in ieder geval bijna het laatste werkje over de muis kunnen zijn, dus deze houd ik nog even geheim. Dit schrijvende betekent nog niet dat alles zo wordt wat deze werken betreft zoals ik het me nu voorstel. Het kan ook niet doorgaan of nog heel lang duren. Waar ik wel zeker van ben is dat de muis eigenlijk fysiek moet ondergaan wat ik mentaal beleef. Kortom, de muis, dat ben ik.

***

12/09/15

Na heel lang deze rubriek verwaarloost te hebben, heb ik besloten hier weer mee door te gaan. Vandaag had ik toevallig iemand op bezoek die vroeg waarom ik ermee gestopt was. Ik was eerlijk gezegd verbaast dat blijkbaar iemand dit heeft gelezen. Lappen tekst worden meestal niet gelezen op het internet, dacht ik. Enfin, om nu tot de orde van de dag over te gaan is wat lastig omdat er voor de eventuele lezer, u dus, wel een heel groot gat zit tussen vandaag en de laatste datum. Ik zal proberen samen te vatten wat ik afgelopen jaren heb gedaan en dan ben ik volgens mij met dit stuk ook wel klaar (het moet niet te lang zijn). Dus het gefilosofeer blijft dit keer uit. Ik ben laatste keer geëindigd met de stillevens van plantjes genaamd "Stukjes aarde". Die serie loopt nog steeds door en zal niet snel ophouden. Het is intussen geëvolueerd tot stillevens in situ, wat betekent dat ik ze plein air heb geschilderd. Deze microlandschapjes staan dan ook geplaatst onder stillevens op de site.

Een grappig nieuw thema is ontstaan uit puur toeval doordat ik werk had bedacht voor een themaexpositie. Deze serie is begonnen met een muis die een stukje kaas uit een muizenval steelt. Per ongeluk (of niet) heeft hij hierbij de Nederlandse vlag in tweeën gebroken. "Nachtelijke revolutionair" heet het werk daarom. Het volgende werk laat de muis zien die een blokje kaas steelt met een vlag erop. Je kan je afvragen of hij dit bewust doet. Deze serie omvat nu al tal van werken waarbij ik nu al schilderend uiteindelijk tot de conclusie kom dat de muis op zoek is. Naar wat? Ik heb verschillende scenario's, maar één ding is zeker; hij geeft niet op! Op het water, in de lucht en onder de grond, overal is hij geweest. Ook heeft hij al allerlei ontmoetingen gehad. Op dit moment hangt er een werk op een expositie waar hij een uil ontmoet. Als natuurlijke vijand kijken ze afwachtend elkaar aan. Het zijn anekdotische werkjes die enerzijds daardoor luchtjes zijn, anderzijds zijn ze door de muis zijn volhoudendheid in zijn quest aandoenlijk. Ik heb zeker nog drie werken in mijn hoofd, dus ik kan nog vooruit.

Verder ben ik dit jaar lid geworden van de Nederlandse Vereniging van Zeeschilders (NVZ). Raar gevoel, omdat ik dit ruim tien jaar geleden zelf graag wilde en niet ben toegelaten. Nu ben ik gevraagd. Het kan soms raar lopen. Mijn maritiem werk is hierdoor ook weer wat nieuw leven ingeblazen want dat is afgelopen jaren een beetje op de achtergrond geraakt. Dit jaar ben ik op twee 'plein air' festivals geweest. Eén kortstondig als gast in Bergen en later in het jaar in Katwijk. Wederom ben ik hiervoor gevraagd. Wel fijn als je gevraagd wordt ipv jezelf continu aan te moeten prijzen.

Mijn werken over de existentie lopen er ook nog steeds tussendoor. Twee werken volgden elkaar snel op. "Hokjesgeest" en "Ingesloten" zijn beide werken uit een serie die ik noem "Alles wat ik heb". Deze zijn voorgegaan door een werk dat ik inmiddelijk had verkocht na plaatsen op facebook, "Naakte vlucht". De eerste twee verbeelden mezelf ingesloten in een doos waarvan de randen samenvallen met de grenzen van het paneel. Het lijkt dus alsof ik in het werk gevangen zit. Het laatst genoemde werk ben ik naakt springend naar het ongbegrensde, althans de poging daartoe. Wetende dat het nooit zal slagen ben ik gedoemd op de aarde te blijven. Het lot waarmee je verbonden bent tot aan de dood. De zelfdoding van de schrijver Joost Zwagerman deze week lijkt gehuld in mysterie en heeft mij ook weer getriggerd na te denken over nieuwe werken omtrent dit thema. Dit gebeurd vanzelf wel weer als de dagen korter worden en mijn winterdepressie weer van zich laat horen.

Ehm ,wat valt er nog meer te melden? O'ja, ik ben nog een nieuwe serie met stadgezichten begonnen en heb inmiddels al wat plekjes van de stad verbeeld. Het tankstation aan het begin van het Boterdiep met het gebouwtje van architect Dudok heb ik zelfs twee keer geschilderd. Eén keer overdag en één keer s' avonds. De laatste is best groot, 190 x 60 cm en is vandaag verkocht. Een ander groot werk "Olietanker" heeft het dit jaar zelfs tot het Gemeentemuseum Den Haag geschopt en hangt momenteel op de expositie "Woest" van de ZomerExpo. Een jaarlijks terugkerend evenement met een wedstrijdkarakter. Ik heb het met het werk tot aan de expositie gered, maar verwacht niet in de prijzen te vallen. Dit heeft ook wel een beetje met de spelregels van het stemmen te maken. Een toeschouwer kan alleen met het toegangsticket ter plekke stemmen. Ik ken bijna niemand in die buurt dus dat lijkt me een groot minpunt. Maar meedoen is natuurlijk ook al leuk! Logistiek alleen wat minder met een werk van 1 x 2 meter!

Tja, het is vandaag een beetje een opsomming van feiten, maar dat kan eigenlijk niet anders als ik een chronologie in mijn verhaal wil houden. De site is redelijk up-to-date, met uitzondering van de drie genoemde 'existentiële werkjes'. Ik zal hiermee spoedig aan de slag gaan.

***

09/06/13

Tijdenlang heb ik het verzaakt om hier iets te plaatsen. Bij deze. Na de laatste berichten heb ik niet echt stilgezeten. Kan zo niet eens meer ophoesten hoeveel schilderijen ik heb gemaakt want het zijn er behoorlijk wat. Opvallend in de reeks werken van afgelopen tijd zijn de stillevens van planten. Een stukje grond met wat groens, een teken van leven. Uit de context gehaald door het uit de grond te scheppen en op tafel tentoon te stellen. Ik beleef er erg veel plezier aan omdat het een blik op de wereld geeft wat ik al lange tijd in gedachten had maar niet wist te verbeelden. Het ging mij om het grootse (sublieme) met het kleine (onbetekenende) te verbinden. De gedachte dat de sublieme overtreffende wereld iets is waar je met je voeten op staat en toch altijd aanwezig is. De reeks 'stukjes aarde' omvat dit thema op verschillende wijzen. De sneeuwklokjes in 'Schoteltje hoop' spreken denk ik voor zich. Schoonheid in het kleine, ingeblikt in een potje klaar voor consumptie is zichtbaar in 'Mijn klein universum' waar ik mezelf verplaatste in toen ik klein was en de wereld ontdekte. Volwassenen worden vaak onverschillig voor deze vanzelfsprekende aanwezigheid van deze kleine stukjes groen. Dit geldt ook voor mij, alleen probeer ik er op deze wijze weer leven in te blazen. Ten slotte probeer ik met 'Weerbare aarde' net het tegenovergestelde door te beweren dat er zelfs plantjes zijn met verslindende capaciteiten. Waar zit hier de schoonheid? De serie eindigt voorlopig met 'Berm', waar ik het gevoel bij heb dat ik rond ben gegaan door te eindigen met het schilderen van dit stilleven op lokatie. Het is letterlijk een stukje grond ergens op de aarde. Het feit dat het een stukje berm is komt weer voort uit het gegeven dat ik graag een verbinding leg met de natuur als drijvende kracht en de gemaakte kunstmatige wereld van de mens.

***

29/11/12

Laatste tijd veel aan het schilderen toe gekomen. Naast het schilderen van mijn vaste thema's ben ik ook begonnen aan het schilderen bij vrienden in de schuur. Had ik al een tijd lang in gedachten, maar soms komen plannen er niet snel van. Bovendien was het weer vaak nog goed genoeg om lekker buiten te staan. Een binnenlokatie is erg handig als het weer wat slechter wordt. Boeiend om op één lokatie meer schilderijen er uit te 'persen'. Het op zoek gaan naar geschikte onderwerpen op zo'n lokatie kan soms wel lastig zijn als je niet precies weet wat je zoekt. Ga daar nog een paar keer schilderen totdat ik voor mijn gevoel alles heb gehad. Zal de werken binnenkort op de site zetten.

***

04/10/12

Kort essay over zoeken.

 

Tussen de dag van geboorte en de dag van sterven kun je spreken van het leven van een persoon. Een leven van een individu met een eigen subjectieve werkelijkheid wat synoniem staat aan een bestaan. Dit bestaan wordt begrenst door de beide tijdstippen en vindt de oorsprong bij de conceptie. Waar dit bestaan aan ontleend wordt is het grote mysterie, tenzij je genoegen neemt met een hoop electrische impulsen afgevuurd door het brein. Voor veel mensen heeft dit brein metafysische kwaliteiten die niet beperkt worden door het lichaam. Een scheiding van lichaam en geest, waarbij het lichaam de drager is van dit samengebalde immateriële en ondefiniëerbare gedachtengoed. Waar dit geheel is of heengaat zonder het lichaam zijn de meningen over verdeeld. Voor velen is er een aansturende hogere macht en een zielenrijk. Het leven wordt hiermee als creatuur van een scheppende Geest gezien, die daarbij ook meteen de rol van het mystieke vervuld. Het mysterie van het leven op aarde raakt hierbij ondergeschikt aan deze Macht die leven en dood als een marionettenspeler bepaald. Het stellen van essentiële levensvragen wordt meteen verlegd tot de vragen over de aard en locatie van deze macht en leidt eveneens de twijfel over het eigen bestaan af. De zoektocht die rest is naar de plek waar deze macht zetelt. De toren van Babel rijkte niet hoog genoeg.

Pas vanaf het moment dat we vragen gaan stellen bij ons eigen bestaan komen we in grote twijfel uit. Het bestaan lijkt buiten deze eerder genoemde tijdstippen van geboorte en dood te worden omhult door het grote duister,... of leegte. Geen reden voor het bestaan en geen doel, maar een aaneenschakeling van toevalligheden en gevolgen bijgestuurd door basale verlangens en aspiraties. Het universum laat zich hierbij beschrijven door wetmatigheden en natuurkundige principes. Hier houdt het op...

Of toch? Kinderen vragen voortdurend waarom. Een antwoord is nooit afdoende, er is altijd weer een waarom. Vragen stellen, en vooral goede vragen stellen is de bron van alle kennis. En kennis is grip krijgen op de materie.

Zo stond ik vandaag weer op het punt dat ik me afvroeg waar mijn inspanningen op het gebied van de kunst precies over gaan en waar het heengaat. Soms is het moeilijk om tijdens processen te kunnen zien wat je aan het doen bent. Soms werk ik louter vanuit een gevoel dat een beeld me oproept en ben ik gewoon nieuwsgierig om het te zien en daarom moet ik het maken. Veel beelden bij elkaar vertellen een verhaal. Dit verhaal wordt steeds completer verder in het leven van een kunstenaar.

Een aantal kunstenaars blijven bij mij altijd om aandacht vragen en als ik me dan afvraag waarom is dat omdat ze nu juist met deze materie bezig zijn (geweest). De interviews met Francis Bacon (boekvorm) heb ik net herlezen en uit alles blijkt dat hij het aardse bestaan neemt zoals het is. Inclusief het lot, wat blijkt uit zijn drang om te gokken. Het gevoel dat hij mij geeft is dat hij het prettig vond om elke keer weer op de rand te staan van de afgrond, te vallen bij grote verliezen, of te vliegen met gevleugelde euforie (gepaard met veel drank) bij grote winst. Zijn werk is erg fysiek in verfbehandeling en in onderwerp en gaat over mutilaties van lichamen. Dit is overigens absoluut niet zijn bewoording, want hij vond dat ze er zo 'more real' uitzagen. Hij was er geloof ik echt van overtuigd dat dit een nieuwe andere manier was om de werkelijkheid 'echter' uit te beelden. Ik ben van mening dat door Bacon's filter mensen er zo uit kwamen te zien omdat hij ergens het geweld in de mens overal terug zag. Geen mens zonder duistere kant en geen hoop voor mensheid, maar wel esthetiek.

Casper David Friedrich is een kunstenaar die mij lange tijd boeit om zijn complexe beeldtaal. Zijn werken zijn nooit geheel los van elkaar te interpreteren. Samen geven ze een goed beeld hoe hij dacht. Duidelijk is dat hij God zag als de scheppende kracht achter alles en met name de natuur. Zijn werken met christelijke symbolen zijn hierbij redelijk eenduidig, "Het kruis in de bergen" hierbij als voorbeeld. Maar zijn werken waar mensen turen naar de verte zijn wat complexer en ik ben niet geheel overtuigd of deze mensen vinden wat ze zoeken. "Monnik bij de zee" is een werk waar de natuur van een ongekende kaalheid en onbegrensdheid getuigd dat ik twijfel of de geestelijke hier zijn God vindt. Hij staat er wat hulpeloos en verloren bij zo buiten zijn klooster. De natuur en haar verschijning is voor Friedrich een onderwerp om zijn gevoel voor het mystieke weer te geven en wat hij doet is het landschap net zo mysterieus te maken als de metafysische wereld, getuige zijn "Wandelaar boven de nevels".

Francis Goya kan eigenlijk niet uit het rijtje wat ik zo willekeurig opnoem. Hij heeft in de schaduwzijde van zijn leven een reeks gemaakt die al zijn eerdere werk samenvat, genaamd "De zwarte schilderijen". Deze werken gingen hem erg aan het hart, aangezien ze de wanden van zijn eigen huis sierden. De werken verbeelden alle duistere kanten van de mens en zijn erg raadselachtig. Krankzinnigen die een soort van processie voeren, mannen die wegzakken in drijfzand en nog steeds elkaar beknuppelen, een hond die wegzakt en naar de hemel huilt, heksen die een slachtoffer laten leviteren. Duidelijk is wel dat het niet erg hoopgevend is, ondanks dat moet hij er zelf veel troost uit ondervonden hebben, iets gevonden moet hebben in deze waanzin. Misschien is het weten en onderkennen van de waanzin voldoende.

Laatste tijd heb ik veel informatie verzameld over de lokaal geboren Bas Jan Ader. Deze kunstenaar is vooral beroemd om zijn einde. Het eindigde in een zeilbootje in de Atlantische oceaan waar hij vanuit De Vereenigde Staten over wilde zeilen, naar het leek, te willen eindigen in Groningen. Zijn bootje vond men bij de kust van Ierland. Van hem is geen spoor gevonden. Zijn werk is een zoektocht naar redenen van bestaan. Schemerzones. Geïnspireerd door het lot van zijn ouders is hij werk gaan maken wat een vertaling is van hun persoonlijke geschiedenis. De kleren op het dak van zijn huis is een bijna letterlijk beeld van de kleren die door het toedoen van de duitsers tijdens de oorlog op straat lagen. Ze staan alleen symbool voor het afleggen van persoonlijke bezittingen, waartoe zijn ouders zijn gekomen na deze dramatische geschiedenis. Zijn zeiltocht had een alle schijn van een bedevaartstocht, aangezien zijn vader deze eerder naar Palistina op de fiets had gemaakt. Het is nu vermoed dat het eerder een quest was naar de waarheid en dat hij in de oneindigheid zijn doel heeft gevonden.

***

11/09/12

Veel geplaatst op Facebook en daarom is deze rubriek een beetje blijven liggen. Afgelopen zondag gewerkt aan twee stlllevens, "De onthulling" en "Wortels". De laatste in de reeks van stukje aarde waarbij een kluitje in een glas is geplaatst zodat je de onderkant ook kunt bekijken. Een standpunt waar je in de natuur geen kijk op hebt, maar toch een overtuigende schoonheid heeft. Ook nog bosgezichten geschilderd in Eerbeek waar ik een weekend was. Alles is te vinden op de pagina's onder de betreffende onderwerpen.

***

05/08/12

Intussen op vakantie geweest. Uiteraard ook weer geschilderd. Het zijn een aantal bosgezichten geworden van idyllische plekje 'klein zwitserland' gelegen in de Luxemburgse ardennen. Staan intussen ook al op deze site onder 'bosgezichten'. In tussentijd een kopie geschilderd van een werk van Shishkin, Mast tree grove. Heb deze al eens eerder gekopiëerd, maar had toen maar een paneel bij me waar ik de helft op kwijt kon. Natuurlijk nu ook niet op ware grootte want het origineel beslaat meters doek.

***

10/06/12

Gelukkig is het gelukt, het uitwerken van de hieronder genoemde branding. Dit zonder het dood of stuk te schilderen. Ben inmiddels begonnen aan een nieuw werkje over de vuurtoren "Les pierres Noires". Niet zo groot dit keer. Van heteerder genoemde werkje over de Tevennec vuurtoren heb ik een filmpje gemaakt dat het werkproces in alle stadia laat zien. Deze is te zien op facebook.

***

06/06/12

Heb inmiddels sinds de laatste keer na het bijwerken van dit blog nog een aantal schilderijtjes gemaakt. Allemaal zeeën. Eén daarvan is een middelgroot paneel met een vlot geschilderde Noordzee bruingekleurde branding. Heel aardig van opzet met een goede vlotheid. Moeilijkheid zit nu in het feit dat de vlotheid bij het eventueel verder uitwerken bewaard moet blijven. De andere zijn kleine paneeltjes met niet onaardige brandingen. Als laatst een opzet gemaakt voor een schilderijtje over Tevennec, de mooie kerkachtige vuurtoren van Bretagne. Eerste opzet is redelijk impasto geschilderd, maar zien wat dat wordt. Hectische week met weinig tijd voor de kwast.

***

27/05/12

Vandaag een heel aardig schilderijtje gemaakt (ga er misschien nog iets aan doen) in de reeks van een stukje aarde. Vorige week ook al één geproduceerd in deze reeks. Die van vorige week toont een stukje aarde met madeliefjes onder een stolp. De gedachtengang hierachter is dat als je iets teveel wilt veilig stellen je uit moet kijken dat je het niet verstikt. Allemaal ontstaan naar aanleiding van onze dochter Floortje, die toch nieuwe emoties bij me oproept. Vandaag, zoals ik zei, weer één geschilderd met een stukje aarde waar madeliefjes en boterbloemetjes opstaan. Ditmaal is het stukje aarde in een wijnkistje geplaatst met het dekseltje nog staand aan de zijkant. Titel van het werkje is "Klaar om te verzenden". Ditmaal gaat het over een mondiale ecologische ramp, of dit nu wel of niet staat te gebeuren laat ik erbuiten. Doemdenkers zouden het als een post apocalyptisch beeld kunnen interpreteren. Het laatste groen dat verdeeld moet worden. Wat je kunt bedenken is dat oerwouden worden platgegooit en woestijnen blijven groeien. Een stukje groen is van essentieel belang en zou gekoesterd moeten worden.

***

16/05/12

Al begonnen aan mijn hieronder vermelde plan voor een schilderij over tijd. Ik had het, zo bedenk ik nu net zo goed "sporen" kunnen noemen ipv "jaarringen". Allebei een poëtische omschrijving voor de tekenen van de tijd. "Sporen" houd ik misschien voor een volgend schilderij. Zo snel wil ik, de één niet af en al bezig met de ander. Het begon als een ontwerp waarbij ik in de spiegel mezelf zou onderzoeken, maar toen ik dat beeld bekeek gaf het me teveel het gevoel naar narcissus te kijken. Teveel in één beeld. Dus is het slechts het aanschouwend oog geworden, die èn ziet èn waarbij het de reflectie zelf moet voorstellen. Vandaar de naam "Jaarringen",sporen van de tijd.

***

15/05/12

Zo, weer meer dan twee weken verstreken. Tijd is een raar begrip waar je geen vat op krijgt. Het lijkt niet constant te verstrijken. Soms vliegen de uren om, soms tikken de seconden langzaam weg en een enkele keer lijkt het niet eens te bestaan. Tijdens het schilderen bijvoorbeeld heb ik letterlijk geen besef van tijd. Ik realiseer het me op het moment dat ik ophoud. Korte momenten, want kijk ik in de spiegel dan zie ik de sporen die tijd in mijn huid heeft achtergelaten. Het is er wel degelijk als een onzichtbare schim op de achtergrond. Ik hoop hier binnenkort iets mee te doen want het fascineert mij, zoveel als ik bezig ben met de tijd. Laatste tijd veel van het schilderen afgehouden door andere dagelijkse beslommeringen, maar als ik dan weer mag schilderen ben ik ook als een bezetene aan het werk. Het lijkt alsof ik nog de verstreken tijd probeer in te halen. Hierbij op een zondag twee stillevens geschilderd. Eén genaamd "Stukje aarde", wat gaat over letterlijk een stukje uitgegraven aarde met een paardebloem. Voor mij een symbool om aan te geven dat alle stukjes belangrijk zijn en overal schoonheid is. Ook dat het leven kwetsbaar is en dat wanneer je iets probeert te conserveren je uiteindelijk het uit de natuur haalt en het geen context meer heeft. Het andere werkje gaat over het kwetsbaarheid, maar dan vanuit het menselijk perspectief waar zaadjes en eitjes het leven vormen. Gesymboliseerd door de zaadjes van de paardebloem en een ei van een kraai en een eend.

***

29/04/11

Het leven is eerlijk, althans voor mij. Het komt misschien bekend voor als ik zeg dat ieder mens weleens de balans opmaakt van waar hij/zij staat. Niet alles gaat volgens het ideaalbeeld. Er valt nog genoeg te verlangen voor de toekomst of misschien was alles vroeger toch beter. Misschien af en toe wat gemopper bij de sleur der dingen of een bescheiden feestje bij een overwinning. Ik ben niet anders. Ik verlang vooral erg veel, vind ik zelf. Ik vind vooral berusting en betekenis in het schilderen. Een vak wat vraagt om inhoud en betekenis maar wat je ver kan houden van alles wat maar 'echt' is. Een soort van paradox, zeg maar. Een fantastische vlucht in een realiteit die net zo waar is als de droom van afgelopen nacht.

***

26/04/12

Zelfportret, leunend tegen de deurpost in ons huis is af. Heeft na veel stribbelingen gelukkig toch nog de losheid behouden waar ik mee gestart was. Een vorm van kunstmatige losheid, want zo direct als het geschilderd lijkt te zijn zoveel is er gecorrigeerd. Het gaat gelukkig om het eindresultaat en niet om de strijd die ervoor gestreden is. Helaas een drukke week deze week en daarom weinig tijd om de kwast te pakken. Tussen de bedrijven door wel lijsten aan het maken. Sommige werken worden hierdoor veel overtuigender. Stilleven met rottende appel is een goed voorbeeld omdat het werkje nogal smal en uitgerekt is geeft de lijst meer het tromp l'oeil effect het moet hebben.

***

19/04/12

Tijd is een kostbaar iets. Nu ik er minder van lijk te hebben probeer ik effectief te werk te gaan. Plannen is niet echt waar ik goed in ben, maar ik probeer maar tussen de activiteiten door zoveel mogelijk de kwast te pakken. Met een portret van Floortje, onze dochter bezig geweest en nog een zelfportretje, wat nog niet af is. Ook nog de brandingen gewerkt, maar dat blijft een strijd. Binnenkort toch weer buiten schilderen. Is altijd erg bevrijdend om alles voor je te hebben.

***

27/03/12

Afgelopen weekend met mijn ouders, vriendin Anne en dochter Floortje op stap geweest naar Eerbeek. Ik heb daar lekker asociaal in het bos mogen schilderen. Het heeft mij zeer goed gedaan, omdat het een rustpunt was waar ik kon doen en laten wat ik wilde en omdat het schilderen vloeiend ging. Het stukje hieronder over directheid en toets kon ik goed tot uitdrukking laten komen. Het weekend is een zoektocht geweest naar de expressie van licht. De zeven werkjes laten op verschillend formaat diverse momenten op de dag zien.

Soms kun je van die heldere gedachtes hebben die niet uit je brein, maar van boven lijken te zijn ingevallen. Dat had ik net ook en mijn gedachte daarna was onmiddelijk om dit te noteren. Zodoende. Twee hoofdthema's lijken mijn schilderijen te beheersen en dat is de zee en het bos. Uiteenlopender kan het in het landschap haast niet. Aangezien ik een tobbend mens ben kon ik het niet laten erover na te denken waarom juist deze tegenstelling. Dit is ongeveer waar ik op uit kwam. De zee is met de twee elementen water en lucht, een elementair, basaal en horizontaal landschap. Geen zichtbaar leven, slechts de strijdende elementen. Water wat overgaat in de lucht en lucht in het water. Letterlijk natuurkundig en zowel picturaal, waar aan de horizon beide elkaar raken en in de lichtpartijen waar de één de ander reflecteert. Samen met de beweging van het water maakt het dit bijna een ongrijpbaar landschap, sterk wisselend van karakter, transcendentaal. Bij de zee beleef ik het ongrijpbare, mystieke deel van het leven. Het bos daarentegen is fysiek, vol met leven, vaststaand en grijpbaar. De bomen zijn levend bewijs van de tijd en de geschiedenis. Waar de één valt, staat de ander op. Hier is geen strijd der elementen. Er wordt hier leven geschapen en er gaat hier dood. De enige strijd die hier is, is om het zonlicht, daarom is het ook een vertikaal landschap. In het bos beleef ik het leven zelf. Dit is in een notendop wat mij aanspreekt in de verschillen. Mijn gedachtes gaan sneller dan mijn typevermogen, maar gelukkig heb ik daarom de kwast nog.

***

15/03/12

Laatste tijd minder hard kunnen werken. Nu wel weer bezig met een aantal schilderijen. Eén ervan is een werk waar ik al wat langer mee aan het stoeien ben en het gaat over een vissersboot in een storm. Lastig werk vanwege de verschillende lichtwerkingen. Andere werken zijn weer brandingen. Ik kom er niet los van om deze te blijven schilderen. Heeft iets te maken met het universele gevoel en tijdloosheid van het landschap. Het geeft mijn leven in ieder geval context. Ik ben de laatste tijd tijdens het schilderen veel aan het nadenken over directheid en toets. De beste schilderijen zijn diegene die snel tot stand komen. Vlotheid van het schilderen gaat gelijk op met openheid van de toets. Ik vind het erg belangrijk dat er nog iets voor de toeschouwer in te vullen is. Helaas is voor mij van openheid niet altijd sprake aangezien er meerdere schilderijen onder het eindwerkstuk staan. Dit maakt het niet altijd makkelijk omdat er altijd iets weg te schilderen is. Het ruimt daarentegen wel lekker op ;-). Eveneens is bij het vlotte schilderen het gevoel wat aan de basis ligt van het werk nog aanwezig tot de eindfase, meerdere sessies geven een statischer eindresultaat gebaseerd op wisselende stemmingen.

***

08/02/12

Weer portretten aan het schilderen. Opzet van mijn moeder gemaakt. Niet lang geleden het schilderij 'Lente' afgemaakt.(zie portretten). Het schilderij heeft verschillende gedaantes gehad. Het is begonnen als onderpaneel voor een polyptiek (veelluik), waar ik van bedacht had dat ik de rest van de panelen nooit zou schilderen want het ging mij om het onderste paneel, nl de wederopstanding. Had het schilderij in een soort van af stadium, maar toen het begon te sneeuwen kreeg ik een beter idee. Het eerdere stadium was ik toch al niet zo gelukkig mee.

Onderpaneel

31/01/12

Laatste tijd beetje ziekig. Niks erstig, maar toch wel ongemakkelijk en het weerhoudt mij om te werken. Dit vind ik dan weer bijzonder frustrerend. Schilderen houd mij niet alleen bezig, het geeft de realiteit een logica. Alsof het zegt: zo moet het zijn. Niet schilderen doet het tegenovergestelde. Het geeft het gevoel van wanorde, dat het er allemaal weinig toe doet, wat ik ook doe. Gisteren met een vakantieplanning bezig geweest en besloten om wederom naar Luxemburg te gaan. Niet te ver met ons kleine meisje. Daar houd ik me voorlopig maar aan vast. In de open lucht genieten van de schoonheid van de natuur, de oude bomen en de oeroude rotsen badend in het eeuwig licht.

***

09/01/12

Het nieuwe jaar begint traag, maar misschien hoort dat ook zo. Een beetje introspectie, een beetje gepieker en getob hoort er allemaal bij. Vandaag aan het werk met "de ongeruste fietser", al had ik het werk volgens mij een andere naam gegeven. Het verbeeldt mezelf op de fiets op het platteland met een donkere lucht achter mij. Een lastig proces temeer ik mezelf niet fietsend kan schilderen en al helemaal niet in dit soort weer. Ga daarna hopelijk nog even aan het prutsen met de branding die ik al geruime tijd in de etalage van onze winkel hebben staan.

***

02/01/12

Een nieuw jaar, ben benieuwd wat ons te wachten staat. Eind van het jaar nog veel gedaan. Met een nieuw thema begonnen, namelijk portretten. Deze schilder ik ten voeten uit. Ben met mezelf begonnen, daarna Anne (vriendin) en daarna mijn vader. Er staan nog een aantal op stapel maar deze moeten even wachten. Liggen nog een aantal klussen te wachten, waaronder het onderhoud van ons huis.

***

04/11/11

Vandaag lekker geschilderd, geen goede moed of inspiratie maar gewoon inspanning. Heb vandaag een branding geschilderd op klein formaat met golven die van opzij verlicht zijn. Ik twijfel om er op verder te werken, maar ik geloof dat dit het moet zijn. Daarna toch nog goede zin gekregen en begonnen met een opzetje voor een schilderij van de vuurtoren 'La Vieille'. veelbelovend begin, dus ik hoop het beste. Het wordt een werkje met een ruwe zee en daardoor een mistige lucht door al het opspattende water. Hoop dat ik het licht er helder in kan krijgen (en behouden).

***

31/10/11

Afgelopen tijd gewerkt aan het kopietje van Vermeer's De astronoom. Leuk geworden en vooral leerzaam. Ook vooral nog redelijk wat geschilderd aan de uitvergroting van de studie de Noordzee branding. Ben hier tevreden over en het spoort me aan om weer meer zee te schilderen. Lekker. Verder heb ik me bezig gehouden met het opruimen van het atelier, dikke bende. Hierbij heb ik de lijstenkrammachine onder veel gevloek en getier geïnstalleerd en ben ik klaar om te gaan. Moet nog erg veel inlijsten. Ik lijst vrij veel in omdat zonder lijst het toch wel erg snel beschadigd. Helaas wordt mijn stemming al weer lichtlijk beïnvloed door het najaar, dus dat kan nog wel eens een zware winter worden. Tanden in mijn geval maar niet teveel op elkaar.

***

25/10/11

Afgelopen zondag bij de Gasterse duinen geschilderd. Moet thuis nog het een en ander aan gebeuren. Daar twee werkjes geschilderd. Vrijdag en zaterdag naar Enschede geweest en daar nog in de bossengeschilderd, erg mooi daar nu met de gevlamde bomen. Drie werkjes opgezet, waarvan één zojuist uitgewerkt. Weet niet of het alledrie wat wordt, afwachten. Vandaag met het kopietje van Vermeer's Astronoom. Zo goed als af, maar ik laat het even staan om het te laten bezinken. Intussen tweede appeltje bij het stilleven geschilderd, grappig project met die vertraging. Ook nog intussen geschilderd aan de uitvergrote branding, is nog niet klaar maar wordt wel wat denk ik. Enfin, genoeg te doen...

***

18/10/11

Ben gisteren na het bijwerken van dit blog begonnen met uitvergroting van de branding waar ik het eerder over had. Opzet staat. Tussentijds een kopietje geschilderd van een werk van shishkin. Staat onder 'bosgezichten'. Weer om buiten te werken wordt het voorlopig niet, dus dat worden weer zeeën schilderen, maar dat is niet erg. Heb nog genoeg ideeën om de winter door te komen. Ik zou zelfs meer willen doen. Te veel plannen, te weinig tijd.

***

17/10/11

Heb appeltje nogmaals geschilderd, worden er vier. Eén schilderij uit putten noem ik geslaagd, de rest laat ik maar liggen. Nog een branding geschilderd, staat op de site. Is studie voor groter werk. Verder een beetje druk in mijn hoofd, waarbij ik me niet goed kan focussen. Ga maar gewoon verder...

***

11/10/11

Appeltje ziet er nog steeds te goed uit, nog even wachten dus. Afgelopen weekend met familie op stap geweest naat Putten. Daar uiteraard nog geschilderd. Drie stukken in afwisselend weer. Redelijk veel regen waarvoor ik wel een paraplu met statief bij me had, maar dat is wel erg krap om onder te schilderen. Hierbij komt nog dat het licht wel erg wisselend wordt en gekleurd door het doek van de paraplu. Ga ze ten dele vandaag nog bijwerken en dat wordt bezien hoe dat uitpakt.

***

05/10/11

Eergisteren na het weblog te hebben bijgewerkt nog snel voor mijn werk aan buiten geschilderd. Op de route naar het werk kom ik altijd langs het station en dat gezichtspunt valt me altijd op. Snel geschilderd, de volgende dag iets gecorrigeerd. Staat op de site onder 'landschappen'. Inmiddels ook met mijn appelprojectje begonnen. Heb een appel uit de tuin gepakt en een hap genomen. Deze heb ik geschilderd. Nu ga ik in de loop van het vervalproces er steeds een schilderij van maken op hetzelfde paneel. Ik ben benieuwd hoe dat uitpakt. Het wordt een herfstschilderijtje. De appel ligt onder een stolp om de fruitvliegjes weg te houden. Bij mijn vorig stilleven gingen deze zich te buiten aan de wijn die was opgesteld!

***

03/10/11

Het mooie weer lonkt, alleen heb ik niet de tijd om veel buiten te schilderen. Ik doe mijn best om het zo gunstig mogelijk te plannen. Afgelopen donderdag naar Appèlbergen geweest om te schilderen. Twee werkjes gemaakt, waarvan ik dacht toen ik ze inpakte erg tevreden over te zijn. Echter thuis na twee dagen ze uitgepakt te hebben bleek het niet helemaal te zijn wat ik dacht dat het was. Ik heb er thuis verder aan gewerkt en ben er nu gelukkiger mee. Binnen uitwerken is niet altijd een succes, maar het ging nu best. Ze staan op de site onder 'bosgezichten'. Komend weekend op 'vakantie' naar het bos. Hoop nog te kunnen schilderen, duimen voor mooi weer.

***

26/09/11

Gisteren een fantastische dag wat het weer betreft en dus Edwin uitgenodigd om maar weer eens buiten te schilderen. Ging niet heel vloeiend en ga er waarschijnlijk thuis nog wat aan doen. Anders gaat de kwast er maar weer over. Het stilleven over de tijd staat op de site.

***

23/09/11

Slechte week voor de kunst, althans die van mij. Kon minder doen dan ik wilde i.v.m. onderhoud aan ons huis, helaas. Vorige week nog wel bij collega Edwin geschilderd en dat ging aardig. Stilleven gemaakt wat nu op de site staat onder de naam van 'Gevallen'. Nadat we deze hadden geschilderd was er nog tijd om nog iets te doen dus ben ik begonnen aan het 'kopiëren van een Vermeer. Het is het schilderij de astronoom, wat ik één van de aantrekkelijkste vindt. Het zal wel iets met de kleur te maken hebben, of misschien toch het onderwerp. Dit schilderij zal ik in een volgende keer bij hem afmaken. Ben thuis ook nog aan een stilleven begonnen, maar dat is ook nog niet af. Iets met een klok en de tijd. Gisteren heel wat anders gedaan nl. modelschilderen. Dat was weer alsof ik op de academie zat in een klaslokaal. Het was leuk om te doen, al weet ik op dit moment niet hoe ik dit thema in mijn werk moet passen. Het eindresultaat geeft me toch altijd een studiegevoel, omdat het een plaatje opleverd waar een vrouw niks zit te doen. Misschien is het mijn eigen calvinistische attitude die in de weg zit. ;-) Maar het was wel zeker voor herhaling vatbaar. Morgen gaat de Galerie een dagje open i.v.m. 'de tocht om de noord' , waar schijnbaar veel wandelaars aan meedoen. Enfin we zullen zien. Misschien ga ik in de galerie onder de noemer van een demonstratie het stilleven maar afmaken.

***

13/09/11

Laat ik nog maar eens proberen een misverstand uit de weg te ruimen. Laatst vroeg een galeriehoudster, en dit was de eerste vraag bij een eerste kennismaking, of het mijn bedoeling is om dingen zo nauwkeurig mogelijk te schilderen. Als de vraag zou zijn of ik treffend of misschien wel goed of gelijkend wil schilderen had ik dit diegene niet kwalijk genomen en onmiddelijk ja gezegd. De vraag leek mij te komen uit het idee dat wanneer je figuratief, en ja sommige zeggen realistisch, schildert het onmiddelijk het doel op zich wordt. Ik zou een componist niet durven vragen, als het al in mij opkwam, of het zijn bedoeling is zijn muziek zo nauwkeurig mogelijk te spelen. Het middel is niet het doel, dames en heren! Een componist moet zijn instrument kunnen bespelen bij het componeren. De architect wordt geacht zijn vak te verstaan bij het ontwerpen, niet dat we omringd worden door instortende gebouwen. Ik zou het raar vinden om mezelf schilder te noemen als ik het helemaal niet zou kunnen. Ik kan van mezelf zeggen dat mijn onderwerpen en schilderwijze een bewuste keuze is. Daarentegen kom ik veel schilderkunst tegen die is ontstaan uit een gebrek aan kunde (ja, daar komt het woord kunst vandaan) en waarbij het onderwerp en/of de schilderwijze een voortvloeisel is van deze onkunde. Veelal in modere musea te bezoeken, mocht u willen zien wat ik bedoel. Ik probeer namen en voorbeelden zo veel mogelijk te vermijden om zelf niet als een mopperende zeikerd over te komen. En eerlijk gezegd maakt deze troep me niet uit want ik moet niet naar dat museum. Het onbegrip is allemaal langzaam onstaan vanuit het postmodernisme waarin er geluiden waren dat de schilderkunst dood was. Absurd, een medium dood verklaren! Voor sommige was er maar één optie over als je wilde schilderen zonder tot de groep traditioneel geschoolde schilders te horen en dat is schijnbaar ongeschoold te werk gaan. Geen mooie schilderijen proberen te schilderen. Sommigen kwamen hierbij tot een goed eindresultaat. Rothko's vroege werk vind ik niet te pruimen, maar zijn latere vlakken hebben wel wat (wel minder inhoud als dat hij zelf hoopte). Dit is meteen de boodschap: als je iets wilt bereiken, moet je wel kritisch naar jezelf blijven en proberen er iets van te maken. Dus de eerste vraag van dit stuk had moeten zijn: "ben je kritisch voor jezelf en wil je met je schilderijen wat bereiken?" Ja!

***

10/09/11

Het alweer vierde stilleven van deze week staat op de site. Het is een beetje een enigmatisch werk geworden waarvan ik de interpretatie maar aan de toeschouwer overlaat. Dat in vroegere tijd veel gebruik werd gemaakt van allegorieën in stillevens is iets wat me bij dit genre wel aanspreekt en waar ik gebruik van maak. Ik ben overigens nog met een vijfde begonnen, alleen staat deze nog op de ezel. Dat gaat deze week niet meer gebeuren.

***

08/09/11

Licht kan je niet schilderen. Men zegt altijd dat er mooi licht in bepaalde schilderijen zit. Je kan voorwerpen schilderen waar licht op valt en hiermee de lichtbron suggereren. Bijvoorbeeld het raam bij veel schilderijen van Vermeer is de haast verborgen lichtbron van zacht diffuus licht wat de voorwerpen in de kamer gelijkmatig verlicht. Licht verbeeldt je dus door iets te schilderen waar licht op valt. Het gevoel en de sensatie die je hebt als er fel licht ergens is zal je niet ervaren bij een schilderij wat fel licht verbeeldt. Logisch, want er zal eerst licht op het schilderij moeten vallen voordat deze het licht kan uitdrukken. Een leuke paradox, en vandaar een schilderij van een schemerlamp. Ik heb toch een voorbeeld van een schilderij wat in mijn ogen het best fel licht verbeeldt (en ik heb er voor gestaan) en dat is een schilderij van J. M. W. Turner. Dichterbij het licht kan toch echt niet!

(helaas is dit dan weer een projectie van een foto van een schilderij van een landschap, beter in het echt)

Norham castle

***

06/09/11

Gisteren alweer druk aan het werk geweest met een tweede stilleven. Ik werk graag in series en het onderwerp heeft me toch weten te pakken. Dit keer over schilderkunst (hoe kan het ook anders). Als u zich inmiddels afvraagt hoeveel ik eigenlijk schilder, kan ik u antwoorden: veel, zo veel als de tijd mij toestaat. Je zou me kunnen omschrijven als een fanatiekeling of ronduit verslaafd. Ik schilder het liefst altijd. het geeft me een goed gevoel en tegelijkertijd geeft het me grip op mijn leven. Hoe dat komt heb ik weinig benul van, alleen het feit dat het zo is. Het heeft er waarschijnlijk mee te maken, nu ik er over nadenk, dat met het geconcentreerd observeren van de werkelijkheid de onzin van de dagelijkse beslommeringen op de achtergrond verdwijnt. Kortom het lijkt de hoofdzaken van de bijzaken te scheiden. Maar eerlijk gezegd of dit het echt is betwijfel ik tegelijkertijd.

Terug naar het stilleven. Het verbeeldt de moderne kunst doordat ik een traditionele vorm kies (het stilleven) maar geen traditioneel onderwerp, in dit geval kwastjes en tubes. Maar vooral voor de compositie heb ik een moderne vorm gekozen door restruimtes ruim te houden zoals de japanse kunst dat sterk weet toe te passen. Door beeldelementen sterk op een asymmetrische plaats te concenteren krijg je een spanningsveld tussen voorwerp en restruimte. De Impressionisten lieten zich al hierdoor beïnvloeden, maar het sterkst vind ik dit de invloed bij Whistler. Neem het portret van zijn moeder waar zij van opzij is geschilderd. Veel restruimte en vlakken waar weinig gebeurd op een lijstje na. Mondriaan zal dit later allemaal demonstreren aan de hand van lijnen en vlakken.

whistler mondriaan

***

05/09/11

Het ziet er naar uit dat ik een nieuwe link moet maken bij het werk aangezien ik gisteren een voor mij nieuw onderwerp heb aangesneden, namelijk het stilleven. Ik heb dit wel eens eerder gedaan maar niet op deze manier. Meestal ben ik niet zo van de stillevens maar misschien is dat omdat ik vaak de onderwerpen te veel voorkomend en weinig verrassend vind. Ik hoop in dit stilleven een moderne wind te laten waaien. Het blijft een veelgeschilderd onderwerp, waar je net een andere draai aan moet geven. Wat kan je anders als kunstenaar? In dit geval is het ook een memento mori (gedenk te moeten sterven), een veelvuldig uitgebeeld thema uit de 17de eeuw, waarbij het glas half leeg is blijven staan na het plotselinge vertrek van de nuttiger. De boeken dreigen over de rand te vallen. Een balanceer act die staat voor het kwetsbare bestaan. Ik wilde geen voedsel voor het gestel, maar voor de geest, boeken dus.

***

29/09/11

Nog steeds druk aan het werk met de brandingen. Gaat erg traag en valt behoorlijk tegen. Sommige partijen die in het klein werken doen dit niet in het groot. Dus dit wordt een trage geschiedenis. Zo niet tragisch ;-). Gisteren met een vriend afgesproken om buiten te schilderen, maar met deze onbetrouwbare @*# zomer liep dit uit op een verzopen fietstocht naar zijn huis. Om toch maar iets te doen ben ik werken van de meesters gaan kopiëren. Een werk van Shiskin, althans de helft van zijn schilderij (ik had natuurlijk niet een passend formaat paneel bij me) en een werk van Bosboom. Interessant experiment met een bevredigend resultaat. Ga hier kleine dingen in veranderen en dan zal ik ze hier op de site plaatsen. Leerzaam is het kopiëren wel al zou je het niet echt kopiëren kunnen noemen. Tenslotten beschik ik niet over het origineel, dus veel verder dan het kleurgebruik en de compositie kom je niet. Al is het voor de fervent museumbezoeker (en misschien moet je hiervoor zelfs schilder zijn) mogelijk om in te schatten hoe een werk is opgebouwd. In dit specifieke geval weet ik bijvoorbeeld dat Shishkin op een transparant aangebrachte gebrande sienna ondergrong is begonnen. Vandaar deze oranje- achtige gloed door het werk. Op hele goede repro's zie je het zelfs. Overigens een klassieke opbouw, wat al eeuwen wordt toegepast. Dat heb ik niet kunnen doen aangezien ik hou van een warm grijze ondergrond had ik mijn paneeltjes al zodanig geprepareerd. Om tot een (bij benadering) zelfde kleurwaarde uit te komen moest ik dus warmer beginnen, terwijl hij heeft moeten temperen. Dit is trouwens niet het enige concrete verschil. Zijn werk is meters lang en die van mij centimeters. Enige bescheidenheid van mijn kant.

***

10/09/11

Wat het toch precies is met die fascinatie voor de zee ben ik nog steeds niet achter. Daar denk ik regelmatig over na als ik aan het schilderen ben, maar ik krijg er geen grip op. Wat ik wel weet is wat ik niet zoek. Ik zoek niet de ansichtkaart plaatjes van de zee. Zeker geen strandgezichten met blije mensen in de zon(zeg nooit nooit). Niet dat ik er een hekel aan heb, maar dat is meer voor in de vakantie om echt te ervaren. Ik schilder het liefst alleen de golven, geen mensen, geen boten, geen vuurtorens. Deze laatsten zijn voor mij eigenlijk alleen een goed excuus om weer een zee te schilderen, al moet ik zeggen dat vuurtorens misschien toch ook een rare tik van mij zijn. Ik vind overigens weinig plaatjes van golven die ik echt mooi vind, wat ik wel opvallend vind want er is genoeg te vinden. Als ik mooie plaatjes tegen kom zijn het schilderijen, waaruit ik concludeer dat ofwel de zee niet goed te fotograferen is of dat de zee in sublieme vorm alleen in het hoofd bestaat. Dat laatste voel ik wel wat voor. Ik mis nl. bij schilders die de zee enkel van foto's schilderen een zekere vorm van dynamiek. dat komt denk ik doordat de zee in een oogopslag niet te vatten is. Kijk je naar de ene golf mis je de andere. Alleen op foto kan dat, de tijd bevriezen. Schuimspatjes hier en schuimspatjes daar. Nooit in het echt waar te nemen, wel op het platte vlak. Dat doet me denken aan de foto's van Muybridge, tot waarvoor men niet goed wist hoe een paard liep, behalve dat deze niet liep zoals de schilderijen dat tot dan toe verbeeldden. Men heeft daardoor kunnen zien dat als je het beeld bevriest er een overzichtelijke momentopname zichtbaar en bestudeerbaar wordt. Punt is als je de foto's weer gebruikt zal je bij het schilderen de dynamiek er zelf weer in moeten stoppen. Voor mij is het de zoektocht naar de perfecte vorm om de zee weer te geven. Het schilderen van die ene zee die alles zegt over de zee en die de rest van het werk eigenlijk overbodig maakt zal wel nooit gebeuren, maar tot die tijd blijft het een unieke zoektocht.

***

09/08/11

Ben weer aardig geïnspireerd (om dat rare woord maar te gebruiken) om weer de zee te verbeelden. De kleine studies (staan op de site onder de zee) waar ik het eerder over had ben ik nu aan het vergroten. Ik vind toch dat het formaat wel uitmaakt met een dergelijk thema. Bij deze vergrotingen probeer ik wel de vlotheid te houden die de kleine versies in zich hebben. Een klein formaat is makkelijker schilderen omdat ingevingen en ook missers directer en dus spontaner aan te brengen of te corrigeren zijn. Alles vanuit de beweging van de pols in plaats van de hele arm. Ook het mengen van het palet kan wat intuitiever om dat het niet om hopen verf gaat. Het aantrekkelijke van het schilderen van de zee is de dynamiek. Nooit rust en dat is met verf goed te bereiken met een losse vlotte toets. Het blijft altijd lastig om het goed te doen. Wil je aan de ene kant de ruigheid, dan blijf je misschien steken in een te losse toets (ik vind bijvoorbeeld Mesdag zijn zee te modderig) aan de andere kant bij gedetailleerd heb je meer kans op een 'bevroren' zee te krijgen (the tenth wave van Aivasovzky is daar een voorbeeld van (overigens wel erg mooi)).

***

03/08/11

Zo gaan die dingen. Op het moment dat ik denk ergens afscheid te nemen van het thema de zee blijft het juist hardnekkiger aan je hangen. Ben nu een redelijk aantal brandingen aan het schilderen. Ik had opeens de inspiratie om dit op klein formaat in verschillende lichtsituaties te schilderen. Volgens mij ging het heel aardig. Ze staan nog op het atelier. Verder natuurlijk andere werkjes aan het aanvullen geweest op de site.

***

28/07/11

Zoals ik in het vorige stukje aangaf ga ik het adres vervangen van de site. Dat is nu al gebeurd. Het nieuwe adres is www.edwingrissen.com. Het is op dit moment dezelfde site. Dat blijft in de toekomst ook zo alleen wordt je dan doorgelinkt. Beetje raar om na zo'n lange tijd zeeschilder op te geven, maar ik had het idee dat mijn werk andere richtingen opging en ik vond het niet meer een gepaste titel, vandaar.

***

26/07/11

De site is zoals u misschien heeft kunnen merken flink aangepast. Het hoofdthema is niet meer de zee. Ik merk de laatste tijd dat mijn interesse is verschoven naar andere thema's. Onder het kopje 'overig' op de site stond op het laatst meer dan onder de maritieme thema's. Dit betekent niet dat met de ene keuze de ander wordt uitgesloten. Ik blijf me bezig houden met maritieme onderwerpen, alleen maak ik tussendoor vreselijk veel andere uitstapjes. Het één kan versterkend werken voor het ander. De bedoeling is dat zelfs het adres van de site vervangen gaat worden voor iets dergelijks als edwingrissen.com. Ga ik in een later stadium mee bezig.

***

17/07/11

Terug van vakantie. Redelijk kunnnen schilderen, al zijn we noodgedwongen vanwege het weer iets eerder terug gegaan. Redelijk intensief om met een baby te kamperen, wel leuk. Heb de resultaten van het gemaakte werk net bekeken. Raar genoeg zijn de schilderijtjes met architectuur erop niet goed genoeg, maar de bosgezichten daarentegen kunnen mijn goedkeuring wel krijgen. Meestal heb ik houvast aan harde vormen, maar schijnbaar was mijn concentratie meer gericht op de bomen. Dat was uiteindelijk ook mijn doel, om bomen te schilderen. Heb de foto's van het werk ook al bij ander werk geplaatst op de site. Laatste dagen thuis veel bezig geweest met de website voor Galerie de Winkel. De algemene vormgeving staat nu, maar er zal nog veel aan geschaaft worden. Een groot deel van het werk staat nu ook op die site.

***

28/06/11

Een criticus zou kunnen zeggen: jongen, je houdt je ook niet bij één onderwerp! Nee, dat klopt, ik kom er vaak achter dat veel dingen die ik zie of ervaar interessant zijn om te schilderen. Veel dingen zijn gewoon schilderwaardig. De onderwerpen variëren, maar consistent is het feit dat ik het maak. Het blijft een interpretatie van een deel van de werkelijkheid. Niet nuchter simpelweg gekopiëerd, maar bekeken en opnieuw gereconstrueerd met een filter dat mijn gevoel is. Ik beleef op dit moment erg veel plezier aan het schilderen van de diertjes en ga er nog even mee door totdat een ander onderwerp me de aandacht trekt. Ik heb tenslotte nog een aantal zeestukken staan.

***

22/06/11

Eergisteren heb ik bij vrienden een jonge Vlaamse gaai gevonden. Een beetje te jong om het te overleven, was uit het nest gevallen. Heb het arme beestje maar meegenomen en warm gehouden en gevoerd. De volgende dag de dierenopvang gebeld om hem toch maar daar af te geven. Ik ga er vanuit dat ze daar weten wat ze doen. Was al een beetje gehecht aan de arme drommel. Heb er dus maar een schilderijtje van gemaakt. Dit was een goede aanleiding om toch ook maar weer diertjes te gaan schilderen. Heb ook nog een kraai geschilderd en ben van plan om morgen op mijn vrije (schilder)dag meer vogels te doen. Deze schilderijtjes zijn een uitvloeisel van mijn sentimentele kant. Ik kan soms erg ontroerd raken van de natuur in haar schoonheid en volmaaktheid. Zijn mijn zeestukken een waarschuwing dat de natuur een overweldigend en bijna beangstigend schouwspel is, dan zijn de kleine natuurstudies een blijk van dat schoonheid onder onze neus is. Iets wat we moeten koesteren en waarvoor we moeten zorgen.

jonge Vlaamse Gaai

Binnenkort op vakantie, dus dat worden weer afwisselende landschappen schilderen. duimen voor mooi weer!

***

20/06/11

Soms loop ik tegen het probleem aan dat ik geen vaste opzet voor het schilderij heb. Zo ben ik nu weer bezig geweest met het werk met de vissersboot. Het doek is volledig dichtgeschilderd en er staan minstens vier schilderijen onder de huidige voorstelling. De laatste verandering was eigenlijk grotendeels de zee, dus zo'n beetje het hele schilderij. Het bootje is natuurlijk wel het gedeelte met de details dus niet alle uren waren vergeefs. Het is een claustrofobisch spectaculair schilderij geworden met wederom een spotlicht. Daarnaast werk ik nog aan een de tanker van 09/06/11. Deze vordert erg traag, maar als ik het langzaam opbouw hoef ik misschien niet hele stukken over te schilderen.

***

09/06/11

Ben vandaag begonnen aan een nieuw studiowerk. Zo ben ik de werken maar gaan noemen die ik alleen in mijn atelier maak. Er zit een groot verschil tussen de werken buiten en de werken die ik binnen maak. Buiten schilder ik op locatie en daarbij gaat het om het weergeven van wat ik zie. De poëzie in het alledaagse, in wat waargenomen wordt. De werken binnen zijn spinselen uit mijn hoofd. Dit zijn meer de dingen die ik graag zo zou willen zien maar niet in staat ben, omdat aan de ene kant het taferelen zijn die zich weinig voordoen en aan de andere kant het vaak onmogelijk is deze posities in te nemen. De studioschilderijen zijn hierbij vaak dynamischer en stralen weinig rust uit. Ik hou me bij deze schilderijen ook aan andere aan een andere wijze van componeren. Deze composities zijn minder incidenteel dan die van de werken naar de waarneming. Ik probeer hier een soort 'eeuwigheidswaarde' in te passen en minder een snap-shot.

Goed, terug naar vandaag. Het schilderij gaat weer om een tanker die met zwaar weer te kampen heeft. In dit geval klieft hij zich door de huizenhoge golf. Ik heb hier het vogelvluchtperspectief gebruikt om het spectakel ruim in beeld te brengen, maar vooral om het bovenmenselijke te accentueren. Ik hoop dat het wat wordt. Hier alvast een voorproefje, met op de achtergrond het schilderij van de sleper waar nog aan gewerkt wordt. Ik ben overigens verder gekomen dan de foto. Ik heb deze tussentijds gemaakt.

atelier shot

***

07/06/11

We hebben ons proefdraaiweekend met Galerie de Winkel gehad. Aardig wat bezoek gehad, al waren het voornamelijk natuurlijk mensen uit de buurt. Toch leuk om na een lange tijd eindelijk wat te kunnen laten zien. Positieve reacties gehad. Fijn om te horen dat er veel belangstelling uitging naar de wat 'zwaardere' en Romantische werkstukken. Vooral het schilderij 'Tanker' trok de aandacht. Het moedigt aan om met deze thema's bezig te zijn. Dit is de rol die het exposeren speelt in het kunstenaarsschap, niet alleen op het atelier opgesloten te zitten. Het was overigens de eerste keer dat deze werken de kritische blik van het publiek konden ontvangen. Het geeft mij hierbij ook een iets objectievere kijk op het werk.

Galerie de Winkel

***

28/05/11

Afgelopen keer dat ik een kwast heb aangeraakt heb ik aan een studiowerk verder gewerkt. Het is een schilderij met een sleepboot als onderwerp. Uiteraard in een stormachtige zee. Geen idee waar het heengaat, ga er vandaag mee verder. Heb zin om weer onstuimige zeeën te schilderen, zal wel een afspiegeling zijn van hoe ik me voel. Weinig rust.

***

17/05/11

Ik hou erg van de russen. Daarmee doel ik op de russische schilders van de 19de eeuw. Hierbij bedoel ik Aivazovsky de zeeschilder, maar ook Repin en natuurlijk Shishkin de bomenschilder. Kritiek op het werk van dergelijke schilders zou kunnen zijn dat het 'slechts' plaatjes zijn. En dit hoor je maar eens al te vaak. Veel toeschouwers laten zich overdonderen door de ruimtewerking en plastiek en zien daarom nauwelijks nog waaruit het schilderij bestaat, namelijk verf. Daarom zou ik willen suggereren, ga er eens met je neus bovenop staan (als je in de gelegenheid bent om het werk te zien, het hangt eigenlijk alleen in Rusland en ook de zaalwacht moet dit nog toestaan). Hun schilderwerk bestaat uit een vlechtwerk van door elkaar lopende toetsen in verschillende lagen. De kunst van deze schilders zit hem niet alleen in de onderwerpen maar evenveel in de 'huid'. Misschien is dit beter voor een schilder zichtbaar dan voor een niet-schilder. Ik geniet en blijf genieten van dergelijke schilderijen omdat er een gelaagdheid in zit. Van veraf en bosgezicht met bomen gedrenkt in zonlicht en van dichtbij (het liefst erg dichtbij) een raadselachtige moeilijk te doorgronden verfhuid met ontelbare toetjes en schakeringen. Het spel tussen onderschildering tot en met de hooglichtjes is wat het doet leven. Van voor naar achter. Dichtbij en veraf.

Terug naar mijn eigen werk. Ik ben nu bezig met mijn eerste nachtschilderij. Krijg het moeilijk levendig. Het valt tegen om iets wat een donker vlak is niet dood te schilderen. Intussen ook nog in het bos geweest en deze thuis vandaag nog uitgewerkt. Ben er niet ontevreden over. Ik laat me dan ook erg inspireren door de bovengenoemde bomenschilder Shishkin.

Een oproep voor één ieder die mijn werk ook in het echt wil zien. Die nodig ik uit om 4 en 5 juni naar ons huis te komen want we gaan dat weekend tijdelijk met onze galerie open in het kader van een top 5 dorpenroute. Wat ik graag wil laten zien zijn de monumentale werken van zeegezichten. Daar ben ik afgelopen tijd hard mee aan het werk geweest om deze van lijsten te voorzien.

Hopelijk tot dan...

***

10/05/11

De opening in het Noordelijk Scheepvaartmuseum heb ik net gehad. Ik ving hier en daar wat commentaar op van de bezoeker. Ik kreeg de indruk dat het publiek liever iets meer abstract werk had gezien. De één vond het thema te letterlijk verbeeld en de ander vond bijvoorbeeld mijn werk te fotografisch. Tenzij mijn oog werkt als een camera lijkt me dit bijzonder als er geen foto is gebruikt. Mijn reactie hierop is dat ik toch een roller had moeten kopen en op een Yves Klein- achtige manier een groot doek blauw had moeten rollen. Kijk, Paterswoldse meer.

Ik constateer vaak dat er in de kunstbeschouwer een tweedeling bestaat. De één met een afkeer van alles modern en een ander met een regelrechte afkeer van figuratie, laat staan realisme. De laatste vind dat het teveel riekt naar een ambacht en gaat er waarschijnlijk vanuit dat de maker conservatief is niet genoeg onderwezen is om tussen het huidige museale werk te passen. Misschien is het de afkeer van het gepeupel dat alleen van figuratie houdt omdat zij abstractie en conceptualistische kunst niet begrijpt. Misschien is het feit dat je kan zien wat het is bij sommige kijkers een teleurstelling omdat er uiteindelijk toch meer achter een kunstwerk moet schuil gaan. Echter veel abstractie gaat over de schilderkunst en hoe de waarneming versimpeld kan worden. Een aspect wat hier vaak bij vergeten wordt is dat onder een realistisch schilderij een abstracte versie schuilgaat. Ook de realist vereenvoudigd en abstraheerd. Alleen deze abstractie gaat niet ten koste van het weergegevene, het blijft herkenbaar. De compositie in kleur, toon en lijn, hierbij even de bijkomende zaken als sfumato, kleurverzadiging en kleurtoon buiten beschouwing gelaten, waar over nagedacht moet worden zijn onderdeel van dit onderliggende abstracte schilderij. Je kan zelfs spreken van een concept, al slaat dat vaak meer op het inhoudelijke. Als ik hierbij mezelf als voorbeeld neem. Ik zou alles kunnen schilderen wat los of vast zit maar ik kies specifieke onderwerpen. Hier denk ik van te voren over na (al zijn sommige werken meer een vervolg op vorigen). Maar dit bedenken van het werk is wat de conceptuele kunstenaar doet. Conceptuele kunst is niets anders dan dat de kunstenaar iets bedenkt en vervolgens daar iets bij maakt. De magie die sommigen hierbij voelen komt omdat het beeld vaak mijlenver verwijderd is van de oorspronkelijke gedachte. Er zit vaak een rookgordijn tussen van eigen symboliek, metaforen en analogieën. Het blijft vaak gissen waar het over gaat. Ik vind het soms vergelijkbaar met het oplossen van een cryptogram. Je zou veel conceptuele kunst wel puzzelkunst kunnen noemen. Daar is niets op tegen, zolang het beeld met of zonder deze achterliggende betekenis nog wel overtuigd in haar innerlijke samenhang. Het beeld moet nog wel bekoren en niet uit elkaar vallen in onvertaalbare onsamenhangende fragmenten. Een experiment voor één ieder zou zijn om zich eerst flink in te lezen over de tentoongestelde werken en zich dan af te vragen wat er over blijft van de ervaring bij beschouwing van de werken.

Ik heb mezelf alweer genoeg verantwoord. Kunstbeschouwing is meer dan alleen op veronderstellingen afgaan. De kunst vernieuwen kan en wil ik niet. Er valt overigens niks meer te vernieuwen. Voor veel kijkers lijken de hedendaagse werken in moderne musea vernieuwend, maar blader de geschiedenisboekjes door en je vindt een vroege voorloper. Vooral begin vorige eeuw zijn de grenzen al flink opgerekt en verlegd. Ja, misschien net een iets andere invalshoek, maar dat is ook te zeggen de figuratieve werken die er op dit moment gemaakt worden. Net iets anders, en daar gaat het juist om.

***

28/04/11

Vandaag thuis gebleven ondanks het alsnog mooie weer. Is geen verkeerde beslissing geweest want het geeft me tijd om nog wat werkjes bij te werken. Staat nu nog één van Ellerhuizen op de site. Ben tegen schemer na het avondeten op locatie gaan schilderen. Heb nog steeds het plan om dit ook na zonsondergang te doen. Heb dit een keer geprobeerd en was èn te vroeg op de locatie (kortom geen zonsondergang) èn het was bitter koud met een harde noorderwind. Wat me het meest tegenviel is dat mijn hoofd er eigenlijk niet naar stond omdat ik te moe was. heb dus toen niks gedaan behalve gefietst. Misschien toch maar 's nachts erop uit en dan alleen maar foto's maken.

***

22/04/11

Kreeg laatst bij het buitenschilderen kritiek op mijn 'goedkope' wegwerppaletjes van de Action. Heb dit seizoen nog geen tijd gehad om hier iets degelijks voor te verzinnen, maar ja kritiek is ook niet leuk. Dus bij deze mijn nieuwe palet. Het is een glasplaat gemonteerd op een plank met houtjes ertussen. Als ik klaar ben met schilderen draai ik de glasplaat om en blijft de verf intact omdat de latjes ruimte maken tussen het glas en de achterwand. Vandaag ook nog uitgeprobeerd. Palet ging goed, schilderen minder. beetje moe, denk ik. Heb de intensie om er vanavond nog op uit te gaan.

***

20/04/11

Het is het seizoen van het buitenschilderen. Zo ook gisteren. Je hebt betere en mindere dagen en gisteren was duidelijk minder. Had het voornemen om het gebouw van de zeilvereeniging te schilderen. Goed twee uur gewerkt, maar geen resultaat, jammer. Het laatste uurtje dat ik nog had voordat ik moest werken wilde ik niet gefrustreerd gaan rondhangen. Dus ik dacht nog snel maar een minischilderijtje (voor mijn doen) te maken. Deze is beter en mooier geworden dan mijn eerdere poging. Zo zie je maar weer. Je kan fris beginnen met een goed voornemen, maar soms komen de dingen er op andere, spontanere momenten beter uit. De studies van een uur geven me veel inzicht in hoe het schilderen eigenlijk zou moeten.

paalkoepel

***

17/04/11

Gisteren goed gewerkt. Weer op pad geweest om op locatie te schilderen. Een knagend gevoel werd halverwege meester van mij en ik fantaseerde dat de vleugelmoeren van mijn veldezel los kunnen trillen en tijdens het fietsen kunnen kwijtraken. Ook had ik me bedacht hoe ik dit in de toekomst zou kunnen voorkomen. Toen ik controlerend achter me ging kijken bleek het al het geval te zijn. 15 km. van huis en geen ezel. Helaas. Ik ben maar weer huiswaarts gekeerd om dit eens en voor altijd op te lossen. Het werd uiteindelijk vroeg in de middag toen ik begon met schilderen. Heb na het avondeten nog buiten geschilderd tot het donker. Dit een beetje in voorbereiding van geplande nacht/ avondtaferelen ('nocturnes' naar Whistlers benaming) die ik van plan ben te schilderen. Schemer is een tijd die erg op mijn gemoed werkt en me om die reden erg aanspreekt. De nieuwe 'plaatjes' komen binnenkort.

***

03/04/11

Gisteren met frisse moed op de fiets gestapt, maar niks geschilderd. Heel goede conditie, geen werk. Laatste tijd wel veel geschilderd, staat al op de site.

***

22/03/11

De bomen zijn redelijk geworden. Niet wat ik voor ogen had, maar anders is niet altijd verkeerd. Laatst in Garmerwolde nog een kerkdeur geschilderd. Staan nog een aantal dingen scheef en dus nog op de stapel van te corrigeren. Eergisteren was het erg mooi weer en ik ben met frisse moed erop uitgegaan om erachter te komen dat het paneeltje niet goed geprepareerd was en teveel zoog. Helaas. Gisteren is het atelier gewerkt aan wat bestaand werk om te corrigeren en nog aan een branding. Over het geheel genomen gaat het best goed al blijf ik een knagend gevoel na het werken over houden. Het zal mijn eigen onzekerheid zijn.

***

10/03/11

Afgelopen week waren er alweer dagen bij die het lentegevoel bij mij wisten op te roepen. Om daar optimaal van te genieten ben ik er maar weer eens op uitgetrokken. Eén dag bij het Paterswoldse meer gezeten en een andere dag bij de kerk in Noordwolde. Het schilderijtje van de kerk of beter gezegd de deuren van de kerk is bijzonder geworden met het natuurlijke licht en sluit goed aan bij de rest van de reeds geschilderde deuren. Deuren of beter gezegd doorgangen zijn een terugkerend thema in mijn werk aan het worden. Het spreekt me aan om het meervoudig interpreteerbare van het onderwerp. Het heeft voor mij mede daarom iets poëtisch. Bij de twee deuren dacht ik onmiddelijk aan keuzes. Keuzes die een mens in zijn/haar leven moet maken en die consequenties hebben voor het verdere verloop.

Vandaag nog aan het redelijk grote schilderij met golven gewerkt. Eveneens een nieuw werk met de branding opgezet. Ziet er nu al aardig uit. Dit geeft me weer het gevoel waarom ik mezelf een zeeschilder noem. Voor morgen hoop ik op mooi weer want ik wil erg graag weer bomen schilderen.

***

25/02/11

Nog net voor het donker inviel ben ik begonnen aan een schilderijtje van de vuurtoren Ar-Men. Heb de laatste poging op groot formaat opgegeven en heb hieroverheen een aanzet van een versie van 'The billow' van Aivasovzky gezet. Deze is nog niet echt wat maar dat kan nog komen. Het kleine werkje is in ieder geval geslaagd en misschien geschikt om uit te vergroten. Toch bijzonder als werkjes 'alla prima' in een keer goed zijn. Vandaag ook aan een branding gewerkt en dat kan heel wat worden, maar misschien dat ik het ook weer eens verknal. We zullen zien. Ben nu net begonnen met wat afmetingen bij werken te zetten. Is nog een hoop uitzoekwerk dus dat gaat waarschijnlijk in etappes.

***

21/02/11

Zojuist heb ik nog een aantal werkjes toegevoegd aan de site. Een aantal bosgezichten die ik afgelopen najaar heb gemaakt, een werkje met een collega als onderwerp, een zee en een vuurtoren. De laatste staat op de indexpagina. Door alle wijzigingen die ik in de loop der tijd aanbreng in de verschillende werken ben ik gedwongen ze opnieuw te fotograferen. Dat geldt op dit moment voor een aantal werken. De galerie ligt op dit moment vol met lijsten omdat ik hopeloos achter loop met het produceren hiervan. Niet alleen voor het exposeren zijn de lijsten belangrijk maar vooral omdat de werken iets minder kans hebben om beschadigd te raken.

***

13/02/11

Vandaag, net als afgelopen keer, in de galerieruimte aan het schilderen geweest. Het werken in een andere ruimte aan verschillende werken geeft me het gevoel minder opgesloten te zitten wat ik soms in mijn atelier ervaar. Bovendien is het een aardig gevoel om de nu nog nutteloze ruimte te kunnen benutten. Heb aan verscheidene schilderijen gewerkt waaronder het werk naar I. Repin's Iwan de verschrikkelijke. Ook nog gewerkt aan twee werkjes van de Martinikerk en toren. Deze laatsten zijn al jaren oud en ik vond het toch nog tijd om ze wat bij te schaven. Ze zijn hierbij beduidend beter geworden. Als laatst heb ik nog de tijd weten te vinden om aan een schilderijtje te werken dat bestemd is voor een expositie bij het Noordelijk Scheepvaartmuseum dit jaar. Thema voor deze expositie is het Paterswoldsemeer en hiervoor heb ik vier werkjes weten te produceren. Drie hiervoor staan al op de site onder anders.

***

11/02/11

Gisteren met collega's bij ons thuis geschilderd. Ging wel aardig. Het heeft twee schilderijtjes opgeleverd. Eén van collega Edwin schilderend en één van het uitzicht op de brug tegenover ons huis. Vandaag heb ik een afwerkdag gehouden voor een aantal werken waarvan ik van mening was dat er nog iets aan moest gebeuren. Ik had vandaag gelukkig een goede dag dus dat ging allemaal redelijk voorspoedig. Het waren bijna allemaal bosgezichten die ik afgelopen najaar op lokatie heb geschilderd plus nog het werk naar aanleiding van een schilderij van Shiskin. Met de brandingen waar ik afgelopen week mee bezig was loop ik een beetje vast dus die heb ik maar even laten staan. Van deze laatste werken gaat een relatief klein schilderijtje van Pierres Noires gelukkig wel goed. Het is een werkje waar je van bovenaf in vogelvlucht het kleine torentje met een onstuimige zee van een ruime afstand ziet. Dat een schilderij nooit af is blijkt uit het feit dat ik van plan ben werken te veranderen die ik al geruime tijd geleden heb geschilderd. Daar hoort u later wel van...

***

03/02/11

Het beste nieuws is dat ik sinds 21 januari vader ben van onze gezonde dochter, Floortje. Dus van haar is in de toekomst nog een schilderijtje van te verwachten. Ik heb recentelijk nog een paar nieuwe werkjes op de site gezet onder overig werk. Dit betekent niet dat ik geen zeeën meer schilder maar meer dat andere dingen ook de aandacht trekken. Er staan nog een paar nieuwe zeestukken op de ezel maar deze zijn nog niet klaar.

***

12/01/11

Tussendoor toch ook nog in het atelier aan het werk geweest gelukkig. Ik ga dat uiteindelijk wel missen. Het schilderen op lokatie is spannend en leerzaam maar het leidt me ook een beetje af van mijn onderwerpen. Heb aan verschillende schilderijen gewerkt waaronder de vissersboot die al op de site staat. Is veel beter geworden, meer verf en een beter contrast. De verfstreken zijn hierbij directer en het licht is beter. Ook nog aan twee brandingen gewerkt die ik daarmee ook heb afgewerkt, denk ik. Ik loop een beetje achter met de foto's plaatsen. Komt binnenkort. Bij de werken heb ik de computerbeelden weggehaald. Het past op dit moment niet meer zo goed in mijn werkwijze.

***

21/12/10

Laatst nog bezig geweest met het schilderij 'Les Pierres Noires'. Deze staat al op de site maar ik was er toch niet helemaal blij mee. Erg veranderd, maar volgens mij ten goede. De naam is van de vuurtoren afgehaald. Ik heb toch moeite als er letters op een schilderij staan. Dit gaat toch ten koste van het icoon- achtige karakter wat een indrukwekkend bouwwerk kan hebben. Het wordt er mij te specifiek van. Zoals de registratie van een camera die praktisch gedoemd is alles weer te geven. Daarom is de discussie over dat fotografie het (realistisch) schilderen zou hebben vervangenen ook zo overbodig. Er zijn ook veel fotografen die de schilderkunst willen nabootsen. Daarover kun je ook zeggen dat het een beetje overbodig is.

***

16/12/10

Poëzie is wat uiteindelijk wordt onthuld in de observatie. Diepgang zit in het gegeven hoe je bereid bent om in jezelf te graven. Vandaag is het weer een week na de laatste keer in de Martinikerk en het bevalt me bijzonder zo'n wekelijks treffen. Mijn dank gaat ook uit naar de mensen van de Martinikerk die zo gastvrij zijn om elke week een stel kunstenaars vrij rond te laten hobbelen. Dit was de laatste keer voor dit jaar dus dat is nog een paar dagen in het atelier worstelen, daarna 'even' vader worden en weer naar de dagelijkse beslommeringen.

Prettige feestdagen voor wie dit dan mag lezen!

***

14/12/10

Zo dicht als ik de deur en mijn jas dichthoud, zo trek ik me weer langzaam terug in mijn hoofd. Als overpeinzingen maar geen piekeren wordt is er waarschijnlijk op creatief vlak iets te winnen. Zo licht als de zomer voelt, zo zwaar valt mij de winter. Enfin tijd om te bezinnen. Twee van de 'kerkschilderijen' staan op de site onder 'anders'. Het zijn niet de beelden die je misschien bedenkt als je aan een kerk denkt. Het zijn schilderijen van deuren of deuropeningen die leiden naar andere ruimtes. Belangrijk hieraan is dat de andere ruimte ander licht heeft en een andere lichtbron. Het is de overgang van de ene naar de andere ruimte die me intrigeert. Dit is wat voor mij het meest de kerk en het kerkelijke uitbeeld. De drempel tussen beide ruimtes en hoe alles in een ander licht staat. De bijbel refereert vaak aan doorgangen of poorten. Neem de poort van de hemel. Zo zou je de doorgangen in de kerk als van het aardse naar het geestelijke kunnen zien.

***

28/11/10

Afgelopen donderdag wederom in de Martinikerk geschilderd, maar dan boven in de gewelven boven de kruisbogen. De rest van de kerk was op dat moment in gebruik. Indrukwekkend, de niet zichtbare architectuur. Mijn collega's konden er voor hun gevoel wat minder mee, maar ik hou wel van donkere sombere ruimtes. Het niet alledaagse. Komende donderdag is het afwachten maar misschien weer in de kerk. We hebben al min of meer geconcludeerd dat het erg op een project gaat lijken, al was het maar vanwege het feit dat we met z'n drieën (Edwin Hoving, ikzelf en Jannes Koetsier op langere duur een aardig overzicht geven van het gebouw. Voor mezelf maakt het niet uit hoe vaak of hoelang. Er blijft genoeg te zien en te ontdekken. Hoe langer je ergens vertoeft, hoe meer je ziet. Heb deze week ook nog tijd gezien om in mijn atelier te kruipen. Heb daar aan La Vieille gewerkt en ben met de veranderingen wel gelukkig, geloof ik.

***

19/11/10

Gisteren was het wederom donderdag en hebben we nogmaals in de Martinikerk geschilderd. Geen idee wat ik er van moet vinden. Ze staan er nog te drogen dus dat is nog even afwachten. Komende week ergens anders schilderen voor de afwisseling.

***

12/11/10

Gisteren (donderdag) evenals de week ervoor naar de Martinikerk geweest om te schilderen. Gemengde successen. Vorige week ging het beter dan gisteren. Dat heb je zo af en toe. Komende week waarschijnlijk er weer heen met collega Edwin hoving . We nemen dan de gemaakte werken mee om deze af te werken. Dit wordt voor mij ook de eerste keer dat ik met een olieverf werk voor een tweede sessie op locatie ga schilderen. Misschien leerzaam. De werken met de zeeën staan momenteel onbewerkt in het atelier gezien het feit dat ik daar niet aan toe kom.

***

02/11/10

Veel gebeurd, weinig gekrabbeld. Het wekelijks schilderen met collega kunstenaars gaat nog steeds door. Vorige week in de A- kerk van Groningen geschilderd, komende donderdag in de Martinikerk. Spannend en een goed experiment. Afgelopen weekend met ouders en vriendin op stap geweest naar de Veluwe. In totaal zes schilderijen van bosgezichten gemaakt. Was regenachtig maar het bos had prachtige monumentale plekken. Lastig om een compleet beeld te schilderen in de nat -in- nat (alla prima) techniek. Weinig lichtpartijen om op te focussen. Weet nog niet of dit allemaal zo succesvol is geweest dat zien we bij nader uitwerken nog wel. Ben inmiddels wel overtuigd van de mogelijkheden van bosgezichten. Het heeft voor mij dezelfde lading als de zeepartijen. Vooral de hoge naaldbomen met de donzige ondergrond. Het tijdloze gevoel wat het oproept zo temidden van deze reuzen. Het heeft in groot contrast met de zee niet de openheid maar meer het geslotene en daarmee ook het beschermende. Toch gaat er ook een zekere mysterie van uit wat waarschijnlijk wordt veroorzaakt door deze ingeslotenheid. Ga de schilderijen op later tijdstip toevoegen. Heb intussen wel andere afbeeldingen toegevoegd.

***

02/10/10

Ben intussentijd met collega naamgenoot Edwin op stap geweest om buiten te schilderen. Heb op dezelfde dag twee schilderijen gemaakt. De laatste was in opzet toch beter dan de eerste en verbeeldt een bos met berenklauwen. Deed me erg denken aan Shiskin omdat hij in zijn latere werk meer op zoek ging naar het ongeïdealiseerde landschap waarbij er meer ondergroei en verrotting voorkwam. In het begin legde hij zich volgens de heersende opvatting toe op de romantische kijk waarbij het niet ging om de verschillende gedaantes van het landschap maar meer om een gecultiveerde natuur. Een natuur waar de mens in functioneerd. De mens in beeld doet het op dit moment niet voor mijn werk maar dat neemt niet weg dat het me erg boeit. De vergankelijkheid of eindigheidheid van het bestaan spreekt me wel erg aan omdat het toch een deel blijft van onze menselijke natuur. Eens gaan we allemaal dezelfde kant op.

Vandaag was druk en productief. De druk voel ik in het feit dat ik naast het schilderen ook een loondienstbaan heb en me dus 'hobbymatig' met schilderen bezig kan houden en dat is als ik niet moet werken. Vandaag meerdere werken op de ezel die ik heb 'gecorrigeerd'. Deed me goed. Vooral omdat ik nu als voorbeeld mijn branding heb. Ben hier nog steeds content mee en zie dit als een nieuw ijkpunt. Iets wat ik heb bereikt. Dat zegt niks over de werken ervoor behalve dat ik in dit werk technisch iets nieuws heb ontdekt. Dit technische aspect is iets wat me erg blijft boeien. Om iets weer te geven heb je de middelen en de kennis nodig. Maar met dit ben je er niet want je hebt nog zoiets als een onderwerp nodig. Soms tref je kunstenaars met een onderwerp en soms kunstenaars met kennis, maar soms met beide. Mijn doel is natuurlijk om beide talenten te omvatten. Wat ik heb ontdekt is dat de toets in directheid van aanbrengen er erg toe doet. De kunde van de verf aanbrengen is iets wat in veel schilderijen wordt vergeten en wat het even belangrijk is als de kleur van de aan te brengen verf. Kleur mengen en aanbrengen gaat dus gelijk op. Vlotheid is gelijk aan geloofwaardigheid en herhaling van de toets is wat verstardheid opleverd. Dit is iets wat ik wel weet maar niet altijd weet toe te passen. Je ziet dit eigenlijk altijd met schilders die al een leven lang schilderen. Hoe meer ervaring, hoe raker de toets. Geen slechte dag dus.

***

29/09/10

Heb één van mijn creatieve momenten. Processen gaan sneller dan anders. Heb zin om aan nieuwe werken te beginnen. Heb inmiddels de branding afgewerkt met een beslissende verandering van de lucht. Het is nu een heiige lucht geworden, maar minder warm van kleur. Het is mijn streven al jaren om een zee te schilderen die er zo uitziet dus u kunt misschien mijn opluchting aanvoelen. Wil graag aan een nieuwe branding beginnen om mijn geleerde kennis toe te passen. Een breed horizontaal werk met een golf die langzaam afrold.

***

27/09/10

Ben afgelopen paar dagen als een krankzinnige aan het werk geweest met een aantal werken. Werken die ik nog wilde bijwerken zijn klaar of staan op de ezel. Er is bijna geen doek meer in mijn atelier waar ik erg ongelukkig mee ben. Dus dat is goed nieuws. Vooral het schilderij van La Vieille (al eerder vermeld onder 07/04/10) ben ik op dit moment erg gelukkig mee. Vlot en trefzeker geschilderd zoals ik dat bij ieder schilderij wens te doen. Op de ezel staat nu een ouder schilderij van La Vieille die ik in een uur compleet heb over gekwast. Hoop dat ik daar straks nog blij mee ben. Dit betekent dat ik drie werken over dit indrukwerkende bouwwerk heb gemaakt. Het laatste werk is anders in de zin dat deze in ochtendlicht is gehuld. Een koele lichte atmosfeer met een onstuimige zee, veel blauw -paarsen met gelig licht. Ook de zee met omslaande golven, een branding dus, is grof bijgewerkt. De ontdekking was hierbij dat door vlotheid in het handelen van de verf de dynamiek in de golven behoud. Voor mij is het snelle werken bij het opzetten een betere manier om een totaal overzicht op het werk te houden.

Voor de vuurtorenenthousiasteling (ik zal de enige toch niet zijn) heb ik hier een gaaf bouwwerk. Dit is een russische verlaten nucliaire vuurtoren. Wel schilderwaardig dus wie weet.

aniva lighthouse

***

24/09/10

Gisteren in het bos gezeten. Twee toch hele redelijke studies gemaakt op klein formaat (30 x 40 cm) van een omgevallen boom. Misschien dat ik thuis nog wat aan ga doen. Hoop dat het weer een beetje mee blijft zitten zodat ik er deze maand nog een paar keer op uit kan. Vandaag in ieder geval niet dus ga ik maar aan een oud schilderij van de vuurtoren Triagoz werken.

***

20/09/10

Tijdje niks gekrabbeld hier. Zal even proberen samen te vatten hoe de zaken ervoor staan. Het werkje genoemd in stukje hieronder staat in de hoek. Weet niet wat ik mee moet. Heb een aantal werkjes gemaakt omtrent het thema Paterswoldse meer in opdracht voor een expositie volgend jaar. Tot nu toe drie geloofwaardige werkjes gemaakt. Ben tegelijkertijd bezig geweest om iets met modelstudies te doen van mezelf. Weet hiervan ook nog niet wat ik er verder mee kan. Vandaag ben ik verder gegaan met het schilderij van Ar- men (18/05/10 staat deze ook al vermeld). De wijzigingen waren radicaal, maar absoluut de juiste. Ben er nu content mee en zie dit als een aanleiding om ook maar het oudere werk over Bell Rock maar eens aan te pakken. misschien krijgen de vergeten werken toch nog een kans.

***

17/08/10

Het is niet zeker of het wat wordt, maar ik ben op het moment bezig met een werkje wat gaat over de verdwijning van Bas jan Ader. Hierop attendeerde een collega-kunstenaar mij. Bas Jan is in Winschoten geboren en probeerde in 1975 in een laatste avontuurlijke zeiltocht van Amerika naar Nederland te varen om daar zijn expositie in het Groninger museum te houden. De zeiltocht zou deel van zijn werk uit gaan maken. Zijn werk bestaat veel uit video's (you tube) en installaties en performances. Hij filmde zichzelf vallend van een dak, in het bos en op de fiets in de amsterdamse gracht. Ik waardeer zijn werk om de kwetsbaarheid en het besef van eindigheid wat het uitademd. Zijn speling met het lot of zijn onderschattingsvermogen, of in het extreem misschien zijn zoektocht naar de waarheid als beschreven onder 14/08 zijn zijn ondergang geweest. Hij is verdwenen in de golven van de oceaan.

Ook nog twintig minuten aan een branding gewerkt en deze radicaal omgegooit. Stuk beter zo. De snelheid bepaalt een groot deel van de levendigheid in het eindresultaat.

***

14/08/10

Heb nog eens lang en zwaar nagedacht waar ik op dit moment sta. De realisatie van je eigen aanwezigheid op de aardbol. Hier natuurlijk, zou je kunnen zeggen. Daar zit een kern van waarheid in als je je verlangens en gevoelens niet mee zouden tellen. Fysiek gezien is er geen ontkomen aan. Maar het tenslotte mijn eigen verstand die zingeeft aan hetgeen ik ervaar. Dus wat is waarheid? Is er wel zoiets als een objectieve waarheid? Mijn hersenen geven mij de indruk dat het hier en nu niet altijd eenduidig ontvangen wordt. Hier èn nu. Ik verstijf soms bij de gedachte van tijd. Het schreidt voorbij als de bekende 'steltloper' van Giacometti. Niet snel maar met grote stappen. Het besef van tijd wordt groter naarmate je ouder wordt kan ik inmiddels zeggen. Het hier-en-nu gevoel wordt hierbij steeds gefragmenteerder. Meer verleden, minder toekomst is gelijk aan meer herinneringen en meer verlangens. Het hoofd kan maar met zoveel dingen tegelijk bezig zijn. Ik probeer met dit gevoel mijn voordeel te doen door zoveel mogelijk te doen. Niet te verstijven. Het geeft me zeker inspiratie. Existentialisme is een thema in de kunst die mij erg aanspreekt, want daar gaat het over. De beschouwing van je bestaan en daarmee de zingeving. Neem de lichamelijkheid en naaktheid in de werken van bijvoorbeeld F. Bacon of L. Freud. Hier is het tamelijk duidelijk dat het over het menselijk lichaam gaat, de vergankellijkheid en de aardsheid van het bestaan. Alle opsmuk is eraf en dit is wat je overhoud. Zo ziet het lichaam en het bestaan eruit als je probeert het objectief te benaderen. Verwrongen of nauwkeurig geobserveerde lichamen, lichamen in een maalmolen of ontleed onder een microscoop. Persoonlijk vind ik bijvoorbeeld het altaarstuk van Grünewald ook hierover gaan. Het gaat niet alleen over het lijden van christus maar vooràl over de vergankelijkheid. Ergens voel ik de kunstenaar twijfelen of er wel een hoger plan is als je het stervende lichaam ziet. Dit is niet de christus geschilderd volgens een canon, maar een mens van vlees en bloed. Het schudt je wakker. Dit is het, niets meer.

Het deed me beseffen dat ik niet zozeer deze lichamelijkheid probeer uit te beelden maar meer de grootsheid van de wereld die ons bestaan omhuld. C. D. Friedrich deed dat ook al maar dan ook vanuit een christelijk perspectief met zijn wandelaar boven de nevels, mijmerend over het bestaan. Ik ben het die deze plek in het hier en nu inneemt. Het is daarom dat ik me voel deel uit te maken van het groter geheel. Ik kijk om me heen en aanschouw de wereld vanuit mijn perspectief. Oneindig groot en eeuwig durend. In deze ongrijpbare wereld is het verlangen sterk om bevestiging te willen krijgen. Antwoorden. Wie ben ik, wat is mijn doel en waar ga ik heen. De oneindige leegte of wachten op het verlossende woord zoals de mensen in 'Waiting for Godot'. Als ik schilder en ik ben hiernaar op zoek dan weet ik één ding zeker en dat is dat ik het ook niet weet. Bij mij is er geen vaste wal onder onze voeten maar alleen ruimte om te zwemmen.

***

09/08/10

Gisteravond nog doorgewerkt nadat ik Ivan de Verschriklijke op de site had gezet. Ik was nog aan het werk aan de drenkelingen van Aivazovsky. Schilderij is anders dan anders geworden. De ondergrond was totaal dichtgeslipt en het eindresultaat is dan ook een glad geschilderd werk. Ben er uiteindelijk niet ontevreden over.

 

***

08/08/10

Vandaag voornamelijk gewerkt aan Ivan the Terrible. Misschien ga ik er nog eens aan werken. Foto is wederom niet optimaal, moet een keer over. Misschien een raar idee, maar ik denk dat ik het werk boven de bank hang.

Ivan the Terrible

***

07/08/10

Ben blijkbaar aan verandering toe want ik ben sinds kort met portretten en mensfiguren bezig. Dit niet als volledige omslag maar meer als uitbreiding en verdieping van het werk. Loop te broeien op nieuwe concepten, maar voor ik daar aan toe kom zal ik eerst grondig studies gaan maken. In mijn hoofd ben ik veel met kunst bezig en dan vooral hoe en wat ik er zelf uit wil halen. Andere thema's helpen op het moment erg om even vanuit andere invalshoeken te kijken. Misschien ga ik in de toekomst meer het menselijk drama uitbeelden. Wel theatraal en monumentaal zoals de rest van het werk. Ik hoop binnenkort al wat studies op de site te zetten.

***

28/07/10

En dat is één van de schilderijen gemaakt in de vakantie. Dit is een holm eik die stond in de buurt bij een waterval. Het gefilterde groene licht sprak me erg aan. het beeld heeft iets basaals. De overige afbeeldingen komen nu te staan bij 'werk' onder de knop 'anders'.

holm oak

Holm oak

***

27/07/10

Terug van vakantie. Nu is het de zorg om zo lang mogelijk het laissez-faire of manyana gevoel vol te houden. Denk niet dat ik me lang daartoe in staat voel. Maar goed, de vakantie heeft wat betreft het schilderen (en daar gaat het hierover) gemengde resultaten opgeleverd. Van de ca. 15 schilderijen zijn er in ieder geval 4 goed en dat vind ik eigenlijk wel best. De ervaring om met olieverf buiten te schilderen was verhelderend en een positief. Het kostte thuis nog wat puzzelwerk om een constructie te verzinnen hoe je olieverf nat weer naar de tent terug krijgt en dit is waar ik mee op de proppen kwam. Dat leipe hoedje is om mijn haar uit mijn gezicht te houden. geeft me daarbij een extra image boost, beetje van Gogheriaans...;-)

edwin in spanje

De foto's van het werk volgen nog.

***

23/06/10

Bijna vakantie. Ga relaxen, maar zeker schilderen. Op de valreep ben ik thuis nog begonnen met het kopiëren van een schilderij van Ilya repin. Het werk waar ik nog het meest van onder de indruk ben van zijn ouvre en dat is Ivan de Verschrikkelijke. Het schilderij beeldt de dood van Ivan uit op het moment dat hij door zijn vader is neergesabeld met de staf die op de voorgrond ligt. Het werk heeft een sterk dramatische impact doordat de vader zijn zoon opvangt en tegelijk een gevoel van berouw toont door het hoofd op te tillen en te kussen met een angstaanjagende expressie op zijn gezicht. De vraag is in zijn ogen af te lezen, wat heb ik gedaan? Als je goed kijkt zie je dat de zoon al zwaar ademt met de neusgaten wijd open. Dit gevoel voor dramatiek wordt nog meer versterkt door de spotlicht-achtige belichting. Repin had een groot gevoel voor detail en enscenering. Prachtig.

***

14/06/10

Hieronder het eindresultaat van het eerder vermelde gekopiëerde werk van Shiskin, de russische bomenschilder. Ben niet zo ver gegaan in detail als hij dat heeft gedaan, maar dat werd ook erg moeilijk zo van een reproductie uit een boek. Belangrijk is dat het voor mij wat opleverd namelijk een andere kijk en misschien een andere vorm van verfbehandeling. Heb me niet aan dezelfde opbouw gehouden als Shiskin en de schilders van zijn tijd die eigenlijk altijd vanuit een voorgekleurde onderlaag schilderden. Ze begonnen vaak vanuit een tranparante omber of sienna onderlaag die vaak in de schaduw partijen zichtbaar bleef. Ik heb helaas het zoveelste werk overgekwast dat ik het moest doen met de voorstelling eronder als beginlaag. Dit is de reden dat de compositie ook is aangepast omdat het originele werk een andere verhouding heeft. Het was in ieder geval de moeite waard om gedaan te hebben.

shiskin

Ik weet eigenlijk nooit of een werk af is dus wat op deze site staat kan alweer veranderd zijn. Het geeft me een vorm van rust om te zeggen dat het af is zodat ik er aan het werk kan wennen en misschien op langere duur de beslissende verandering kan maken. Zo denk ik dat ik ook met de kopie van Niagara falls van Church klaar ben, dus bij deze zet ik deze ook op de site.

Church -Niagara falls

***
12/07/10

Bijna vakantie voor ons. Ben van plan om olieverf mee te nemen en een aantal geprepareerde panelen mdf. In het atelier ben ik op het moment bezig de kopiëen uit te werken. Ben volledig inspiratieloos en leeg dus dit is een goed alternatief. Vandaag heb ik waarschijnlijk Niagara falls van Church afgemaakt. Daarvoor met Aivazovsky aan het werk geweest. Deze staat nu in de galerie om het even buiten de werkplek te bekritiseren. Ga hier waarschijnlijk nog een keer mee verder. Ga nu nog even bezig met de bomen van Shiskin.

***

02/06/10

Heb gisteren de branding waar ik mee bezig was er maar afgeveegd. Vandaag druk aan het tekenen geweest om een beeld te krijgen hoe ik opnieuw de drenkelingen aan ga pakken. Heb de vorige versie gisteren over gekwast met een opzet voor een kopie (interpretatie) van Aivazovsky's schilderij met drenkelingen. Het is een boeiend schilderij waarij de drenkelingen contact hebben middels handgebaren met de bewoners van het vasteland. Mooi dramatisch licht wat mij aan heeft gezet om zelf wederom aan een eigen versie te beginnen. Zijn drenkelingen zijn over de mijne heen geschilderd. Misschien kan ik met dit gebaar fris aan een nieuwe beginnen. Tussentijds overigens ook aan de tanker gewerkt. Wordt wel wat. (staat inmiddels op de openingspagina)

***

01/06/10

Afgelopen tijd druk geweest met het kopiëren van meesters die ik bewonder. Dit in de hoop dat ik de formule van wat een goed schilderij nu juist goed maakt zou ontcijferen. Kopiëren is alleen wat streng gesteld want dit is praktisch onmogelijk zonder het origineel. De gelaagdheid is niet van een reproductie af te lezen. Desalniettemin was het een bijzondere ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is. Je komt veel te weten over de keuzes die de desbetreffende kunstenaar heeft gemaakt omtrent zijn onderwerp. Kleurkeuzes (helaas worden deze niet geheel prijsgegeven in een repro), de compositie en hierbij de lichtval. Ik heb mij op één en dezelfde dag gericht op de bomen van Shiskin (de rus) en Niagara Falls van F. E. Church. Beide schilderen vind ik tot een goed einde gebracht te zijn. Hierbij heb ik wederom twee werken laten sneuvelen door de nieuwe werken er overheen te schilderen. Eén oud werk waar ik niks mee had en het nieuwe werk waar ik niet uit kwam over Flannen Ilses. Het heeft mij zeker aangezet tot anders denken. Toch mijn enthousiasme en werklust iets temperen en meer tijd nemen om voorstudies te maken.

Wordt vervolgd...

***

23/05/10

Hieronder ziet u het (eind)resultaat van de bewerkingen die ik uitvoerde op een eerder geschilderd werk. De branding waar ik eerder over sprak. er zit weinig contrast in het werk, wel veel kleurschakeringen.

-afbeelding is van site, is niks geworden-

 

***

18/05/10

 

Hierboven ziet u het resultaat van Ar-men. Het is me nog niet helemaal duidelijk of dit het blijft maar ik denk dat wijzigingen minimaal zullen zijn.

***

15/05/10

Zat afgelopen dagen in een dipje. Was even de draad kwijt was en vroeg me af waar ik me in vredesnaam mee bezig houd. Schilderen is allereerst een passie waar ik me het liefst mee bezig houd. Ik wil er vooral plezier aan beleven. Aan de andere kant is het een proces waar continuiteit in moet zitten. Er moet in mijn geval vooruitgang zijn in wat voor vorm ook. Ik struin vaak het internet af naar andermans werk en kom vaak erg indrukwekkend werk tegen. Zo bijvoorbeeld W. T. Richards. Mooie zeegezichten en prachtig licht. Ook zag ik nog werk van een amerikaan D. F. Gerhartz. Geen zeegezichten, wel een vuurtoren want zo kwam ik bij hem. Hij werkt erg losjes en dat spreekt me erg aan. Ik wil niet teveel gekwast op de vierkante milimeter, maar meer de suggestie van detail. Het heeft me vandaag aangezet niet teveel te willen pielen. Ik heb aan de A. G. gewerkt zonder het te voltooien. Het werk is nu wel weer losjes en er is ruimte tot wijziging. Ook aan Ar- Men gewerkt waarvan ik denk dat deze zo goed als af is. Ik ga morgen nog schilderen dus ik zal zien of er nog wat te doen is.

***

12/05/10

Ga vandaag helaas niet schilderen, ik heb andere verplichtingen. Had graag aan de branding willen werken omdat ik deze gisteren redelijk radicaal overgekwast heb. Ben niet geheel gerust over het resultaat maar daarom is het maar beter dat ik er vandaag niet aan kan werken. Kan het goed drogen. Heb gisteren Tevennec op de indexpagina gezet nadat ik er nog wat kleinigheden aan had veranderd. Ben dit werk begonnen met een redelijk vooropgezet plan en ben daarom blij met het resultaat. Een goed bewijs voor mezelf dat ik beter kan beginnen met vastomlijnde plannen. Ik heb gisteren ook aan 'Flannan isles' gewerkt, maar dat werk wordt een grote last denk ik. Het is de eerste keer dat ik een staand formaat hanteer. Nu is dat op zich niet zo spectaculair alleen het benauwd het blikveld en vraagt om een ander soort compositie. Het landschappelijke wordt ook iets ondergeschikter. Het leek me een goed concept omdat het werk ook iets benauwends moet krijgen.

***

10/05/10

Soms sneuvelen ontwerpen en anderen blijven overeind. Ik heb al menig plan laten horen die nog niet of waarschijnlijk nooit wordt uitgevoerd. Aan het eind van de rit blijkt dit toch niet interessant genoeg om lang aan te blijven werken. Soms kom ik daar pas halverwege achter.

Een volgend schilderij is in ontwikkeling en hiervan hoop ik dat het uit te voeren is. Het onderwerp is de tragedie en in mysterie gehulde verhaal over de Flannan eilanden (westelijke groep eilanden van Schotland). Hierbij zijn in december in het jaar 1900 drie wachters van de aardbodem verdwenen. Er is sindsdien veel gespeculeerd over de ware toedracht maar die is tot op heden nooit achterhaald. Feit is dat de laatste logboekgegevens een heftige storm vermelden en dat er schade was opgelopen. In de dag na de storm zijn de heren verdwenen na de deur van de vuurtoren achter zich af te sluiten. Ze zijn nooit aan hun bereide maal toegekomen. Nu gaat het mij niet zozeer om de exacte toedracht maar meer om het mythische van het verhaal. Er zijn talloze verhalen bekend over vuurtorenwachters die krankzinnig zijn geworden. De geïsoleerdheid, het gebrek aan bewegingsvrijheid (het is toch een soort eenzame opsluiting) en de elementen kunnen hun tol eisen en de mens over het randje tippen. Een vuurtorenwachter in Pembrokeshire heeft ooit een zware mentale inzinking gekregen nadat zijn collega stierf. Hij wilde niet van moord beschuldigd worden en bewaarde daarom het lichaam in een zelfgemaakte kist en bond deze aan de vuurtoren. Het werd hem alleen teveel toen tijdens een storm de kist openwaaide en zijn collega's arm hem door de wind toewuifde. Buiten het gegeven om dat een dergelijk verhaal op een morbide manier humoristisch is kan dit verhaal nooit echt goed geintegreerd worden in een goed schilderij. Het is te expliciet en zal daarom erg illustratief overkomen. De bedoeling in dit toekomstige schilderij is het schilderen van dingen die er niet zijn. Om als het ware in de manier van weergave het mysterie en het mythische door te laten schemeren. We zullen zien.

Heb inmiddels Bell Rock op indexpagina gezet. Staat nog niet bij de rest van het werk omdat ik niet weet of ik er nog wat aan ga doen. Heb dit namelijk ook al gedaan bij de omslaande golf waarbij ik elke keer de foto van het werk opnieuw moet plaatsen.

***

07/05/10

Regelmatig pak ik oudere werken opnieuw om hieraan te werken. Zo heb ik vandaag 'the wave' op de ezel gezet. Het werk is een interpretatie van het gelijknamige werk van Aivazovzky. Niet zo groot als zijn versie maar toch wel aanzienlijk in formaat. Ongeveer 1.60 x 1.20 m. Ben al tijden geleden begonnen met dit herschilderen (niet klakkeloos kopiëren want dat is technisch niet goed haalbaar als je het orgineel niet voorhanden hebt). Dit met het idee om er achter te komen waarom ik dit schilderij van deze russische schilder eigenlijk fascinerend vind. Deze russische kunstenaar uit de negentiende eeuw heeft mij middels een ansichtkaartje indertijd ervan overtuigd dat de zee een aantrekkelijk onderwerp voor schilderkunst is. Het is volgens mij al acht jaar geleden dat ik met dit werk begonnen ben. Ik heb natuurlijk vanwege onze verbouwing vijf jaar lang niet met olieverf geschilderd. Ben er op dit moment tevreden mee en heb het zolang in de galerie gezet. Aivazovzky heeft prachtige transparante zeeën met overtuigende schuimsporen geschilderd. Vaak met de mens als lijdende voorwerp temidden van deze machtige golven. 'The ninth wave' is misschien het bekenste werk van zijn hand en dit verbeeldt de bemanning van een klaarblijkelijk ten onder gegaan schip klampend aan een afgebroken mast. Dit is een vroeger werk van hem wat je kunt zien aan het zwaar 'Romantische' licht en het feit dat het brekende golven zijn die je op deze manier alleen aan de kust treft en niet midden op zee. Deze 'fout' maakt hij later niet meer. 'The wave' daarentegen is meer in de stijl van het Realisme wat meer de tijd was waarin hij leefde. De Romantiek was zo goed als teneinde. Hier hanteert hij een subtieler kleurgebruik met genuanceerdere schakeringen van grijzen en blauwen met wat groen.

Ga zo nog even met mijn eigen branding bezig.

***

03/05/10

Vandaag aan bell rock gewerkt. Heb het werk nu even in de galerie staan, dan kan ik het even rustig laten bezinken. Heb de lucht een stuk lichter gemaakt met nog wel de hevige bewolking. Ook aan de branding gewerkt. Lijkt altijd hopeloos die brandingen. Vind het erg moeilijk om de golven en het licht in een goede evenwichtige compositie te krijgen en waarbij je de beweging van de golven en de wind nog mee krijgt. Het beeld moet uiteindelijk iets tijdloos en oers krijgen en niet het gevoel dat er een surfer achter de golf vandaan kan komen. Geen vakantie kiekjes van een strand.

***

25/04/10

Vandaag aan een branding gewerkt die ik al aan de muur had hangen. Ik had al eerder vermeld dat ik hier aan zou werken. Heb het heel grof overgekwast en weet op moment n iet wat ik van moet vinden. In ieder geval moet het lichter, meer wit lijkt mij. Ook even aan Tevennec gewerkt. Was er de laatste keer niet zeker van, maar dat is vandaag gelukkig bijgetrokken. Van een afstand is het nu helemaal goed. Ik wil het werk alleen nog gaan verfijnen om het gevoel van dichterbij ook te behouden. De toetsen zijn nu wel aangenaam en gevariëerd, maar ik ga later nog wel even pielen.

***

22/04/10

Ga vandaag bezig met Tevennec. Ben nog niet tevreden over het huisje. De muren zijn me niet kalkwit genoeg. Licht is wel goed. Kan in zijn geheel nog wel wat verfijning gebruiken. Gisteren met Bell Rock bezig geweest. Ging denk ik wel best. Ben hierover een beetje gereserveerd want ik ben vandaag nog niet in het atelier geweest. Voor mijn gevoel was de tanker ook goed aan het vorderen. Lekker los en trefzeker geschilderd. Heb voor vandaag ook het plan om een bestaand schilderij met golven over te kladden. Ben niet tevreden over het werk. Het hangt in de woonkamer, maar ik kijk er nooit naar. Kan geen goed teken zijn.

Weet het nog niet helemaal met Tevennec. Heb wel het schilderij met golven aangepakt, alleen een andere dan ik eerder vermelde. Staat nu op de indexpagina.

***

21/04/10

Bij veel dingen kom je voor keuzes te staan. Zo ook bij het uitwerken van een schilderij. Want wanneer hou je op en wanneer moet je doorgaan. Een schilderij is een illusie op een plat vlak. Van een afstand is zo'n illusie geloofwaardig omdat de individuele kwaststreek niet te onderscheiden is (mits het geloofwaardig geschilderd is natuurlijk). Als je dichterbij loopt komt er een punt dat de voorstelling overgaat in alleen maar verf en blijft er van het afgebeelde weinig over. Als je klein schildert zul je dus iets gedetailleerder moeten werken want anders zie je er van dichtbij alswel veraf niet veel van. Ik werk groot en kom voor de vraag te staan wat als detail nog waarde heeft en wat gepiel wordt. Ik ben namelijk van mening dat het een sensatie is om te ontdekken dat een schilderij uit allemaal verfstreken bestaat en vind het daarom niet altijd aantrekkelijk om alles tot in den treure uit te werken. Ben vandaag met Bell Rock bezig en vroeg me dit zo af... (schilderij zit gelukkig wel weer goed in de kleur)

Nog goed gewerkt aan de A. G. Ik denk dat het werk af is. Misschien nog één dingetje doen. Het staat nu in de galerie zodat ik er even objectief naar kan kijken. Ook Bell Rock is in de loop van de middag behoorlijk bijgetrokken.

***

20/04/10

Afgelopen zondag had ik beter niet kunnen schilderen. Ging erg slecht. Niet in de stemming denk ik. Ik had ook beter het raam tegenover kunnen bedekken ivm te sterk tegenlicht. Toen ik maandag keek had ik het werk heel donker gemaakt en vrijwel alle kleur was eruit. Balen! Dit was Bell Rock. Ik denk dat ik het maandag wel weer hersteld heb. Gister ook aan de A. G. gewerkt. Volgens mij zo goed als af. Wil de komende tijd besteden aan het uitwerken van de in de laatste tijd opgezette werken. Wil ook wel weer aan iets anders beginnen maar anders slipt mijn atelier nog dicht.

***

16/04/10

Zit nu in stroomversnelling en ben hierbij geneigd elk idee op het doek te gooien. Kom hierbij niet aan uitwerken toe maar misschien is dat ook beter. Dingen rijpen in verloop van tijd en hopelijk zie ik op een later tijdstip precies wat er moet gebeuren. Het hele schilderen ervaar ik toch een beetje als intuïtief en daarmee zit ik niet altijd goed. Doorredeneren levert uiteindelijk betere resutaten. Heb het doek van Ar- men opnieuw opgespannen want dat was erg gaan golven bij de randen. Kan pas zondag weer schilderen dus ik zal mijn enthousiasme in de vriezer leggen.

***

14/04/10

Heb daarnet een paar ontbrekende aquarellen van vuurtorens op de site gezet en daarbij ook zoals ik reeds eerder vermelde het schilderij La vieille bij zonsondergang. Deze had ik al eerder geschilderd maar ik was er niet tevreden over. Zo vind ik 'm goed. Ben nog van plan om aan Ar-men te werken, wil er uiteindelijk toch nog wat paarsige schaduwen in hebben. Vind de zee toch iets te monochroom. Weet niet of ik vandaag er aan toe kom om de olietanker op te zetten.

Ja dus! Hier is het voorproefje. Erg groot doek om te bewerken. Heb beetje hoofdpijn van drie uur schilderen. (op de achtergrond staat Bell Rock)

olietanker

***

13/04/10

Dag begon niet best met het schilderen aan A. G. Sommige delen reflecteerden enorm en andere delen waren ingeschoten zodat het erg moeilijk was ergens de goede kleur te onderscheiden. Had ook geen zin meer om er nog een laag retoucheer overheen te strijken, want dan zou het alleen maar meer dichtslippen. Heb groot gedeelte van de zee overnieuw gedaan. Moest daarna even bijkomen en afstand nemen, want door me blind te staren en stug door te werken ben ik al talloze schilderijen kwijtgeraakt. Ook nog daarna aan de drenkelingen gewerkt waarvan ik zeker weet dat ik beter het schilderij overnieuw kan schilderen omdat het dan sneller zou gaan, maar ik hou het toch nog even bij deze poging. Ging ook niet best en dat komt voornamelijk aan het feit dat alles dichtgeschilderd is en er geen zuiging meer uitgaat van het doek. Op het laatst aan een ouder werk van La Vieille gewerkt (niet de laatste versie, maar een eerdere) en die ging gelukkig heel wat beter. Het geeft me weer een beetje moed. Ik zal nu nog even een uurtje werken en dan is de dag wat betreft het schilderen voorbij.

Heb nog even gewerkt en moet zeggen dat het gelukkig allemaal meegevallen is. Ben uiteindelijk tevreden over het resultaat van La Vieille en zal deze binnenkort op de site zetten. Toch ook nog aan A. G. geschilderd en ook deze is nu een stuk beter. De verf die ik vanochtend had aangebracht was alweer stug geworden waardoor er overheen geschilderd kon worden. Slechte start, toch nog een goede dag.

***

11/04/10

Vandaag weer goed bezig. Laatste keer dat ik geschilderd heb ben ik begonnen met Bell Rock. Een bouwwerk wat kan worden beschouwd als een hoogstandje in bouwkundig vernuft. Ontworpen door Robert Stevenson die uiteindelijk zijn hele familie aan het vuurtorenontwerpen kreeg. De vuurtoren staat in de Noordzee aan de Schotse kust op een tamelijk slecht bereikbaar rif. Het isolement is wat ik hierbij probeer weer te geven. De lucht is een beetje onheilspellend en de zon piekt nog net door de bewolking achter de vuurtoren zodat deze in de schaduw staat. Heb hierbij veel kleur gebruikt. Zoals het er nu voor staat blijft het werk fris van kleur, nu na twee schildersessies. We zullen zien. Ga zo nog even met de "Andrea Gail" aan de slag. Wil hierbij de zee iets minder groen laten zijn en iets meer schakeringen toevoegen.

Ging voor mijn gevoel niet best, dat schilderen aan de A. G.. Doek was al redelijk dichtgeschilderd en daardoor is het moeilijker om er nog heldere open toetsen naast elkaar te krijgen. Zo'n doek 'smeert' meer omdat de ondergrond niet meer zuigt. Bootje is overigens nog wel goed en dat is wel het focuspunt. Hoeft niet helemaal verkeerd te gaan, maar het wordt wel uitkijken. Bell Rock is nog wel bewerkbaar en ziet er nog iets 'affer' uit. Heb er piekjes van het rif die boven de waterlijn uitkomen aan toegevoegd. Vandaag uiteindelijk niet helemaal het hoofd erbij, jammer. Op de agenda heb ik alweer een nieuw werk staan. Namelijk de olietanker die ik al eerder had geschilderd en dan weer op hetzelde doek. Heb afscheid genomen van de vorige poging en ben ervan overtuigd dat ik het beter kan.

***

08/04/10

Kan vandaag helaas niet schilderen, wat ik erg jammer vind omdat ik het op het moment erg leuk vind om er mee bezig te zijn. Beleef er weer veel plezier aan in tegenstelling tot de afgelopen tijd. Zit vol met werklust en ideeën en wil zoveel mogelijk tegelijk doen. Ga denk ik morgen met weer een nieuwe beginnen, waardoor ik niet de kans krijg andere kapot te schilderen. Gisteren nog aan tevennec gewerkt en inderdaad het contrast afgezwakt. Heeft absoluut goed gedaan. Door hoge goven krijg je spray en dat geeft een mistig effect waardoor het contrast afneemt. Heb maanden al geen nieuw doek gekocht omdat ik elke keer alles over kwast. Er staan nog een aantal die nog weg kunnen. Dus genoeg te doen. Bell Rock wordt het dus...

***

07/04/10

Gisteren niet meer aan het schilderen geweest na mijn pauze. Heb intussentijd de website vertaald zodat er nu ook een engelse versie beschikbaar is. Was allemaal erg lastig, maar je weet hoe dat is met computers. Dat gaat niet altijd zoals gepland. Op de indexpagina staat nu de vuurtorenwachter van L´il Vierge. Ook deze spiegelt maar dat is haast niet te voorkomen als het werk donker is. Heb foto´s in het atelier genomen vlak na de opzet van het nieuwe werk, waarbij goed zichtbaar is dat er wat anders op stond. Dit moet La Vieille worden. (op de achtergrond: Tevennec, Andrea Gail en La Vieille)

het atelier

***

06/04/10

Alweer een gedeelte van mijn schilderdag achter de rug. Ik neem nu pauze om meteen even dit loggebeuren bij te werken. Ga als een speer en heb vandaag besloten om met een nieuw werk te beginnen. Het zou de Bell Rock vuurtoren moeten worden, maar het formaat doek wat ik nog over moest kladden had niet de juiste verhouding en ik was bovendien nog niet helemaal uit hoe het beeld moest worden. Dus dacht ik in dit geval dat het goed zou zijn om iets anders te beginnen. Ik ben nu zo'n drie uurtjes op weg en er staat nu de vuurtoren La Vieille op het doek. Heb ik al eerder geschilderd, maar ik vind dat onderwerpen kunnen terugkeren als er nog wat aan toe te voegen is. Dat is er blijkbaar in dit geval. Het betreft de vuurtoren in tegenlicht (vind ik altijd erg lastig) en van boven bezien. Je begeeft je als toeschouwer net boven de hoogste trans bij het begin van de lamp. Geel tegenlicht met paarse schaduwen en een hele ruwe zee. Best spannend, maar so far, so good. Gisteren nog aan Tevennec gewerkt. Wordt wel wat, moet alleen uit kijken dat het niet te hard in contrast wordt, want dat is nu wel iets opgevoerd. De vissersboot laat ik even staan. weet op dit moment even niet wat ik eraan kan doen. Ziet er goed uit en misschien is dat het wel wat me doet twijfelen. Te snel resultaat!

***

30/03/10

T'is net middag. Wil aan een nieuw schilderij beginnen, maar op één of andere manier weet ik dit uit te stellen. Een vorm van onzekerheid zeg maar. Aan de andere kant heeft het ook wat met bezinning te maken, een beetje in huis rondhangen en er over nadenken hoe je het aan gaat pakken. Moet me nog een beetje omschakelen van alle bezigheden van afgelopen dagen (dat niks met schilderen te maken had) om weer aan de slag te gaan. Lastig.

Het moet gaan worden een vissersboot (ja, een schip ipv. een vuurtoren) wat geïnspireerd is op het tragische relaas van de Andrea Gail. Je weet wel die film "The Perfect Storm". Hoop dat de opzet net zo gaat als tevennec.

***

We zijn nu 4 uur verder en ik ben opgehouden met schilderen. De driemaster bestaat niet meer en deze zal ik van de site verwijderen. Dit verlies is niet voor niks geweest. Op het doek staat nu de Andrea Gail die te kampen heeft met hoge golven in het duister. Het ging voorspoedig zoals bij Tevennec. Het spotlicht is een terugkerend fenomeen geworden en heb ik hier ook weer gebruikt. Ik ben erg tevreden met het doek dat ongeveer 120 x 60 cm is. Dit is overigens een gemiddeld formaat voor mijn schilderijen. Het schip is verlicht door twee lichtbronnen. De lucht waarvan je de lichtbron niet ziet en de lampen van het schip zelf. Dit heb ik al eerder willen toepassen, alleen heb ik dit altijd als bijzonder lastig ervaren. Als magie wist het vandaag uit mijn penseel te vloeien. Joepie!

***

24/03/10

Eindelijk voorjaar! Schilderen gaat goed, dus met mij ook. Ben vandaag nog met mijn favouriete vuurtoren bezig geweest, Ar-Men. Zit in slotfase, maar wil het schilderij nog niet loslaten, daarvoor is het nog te leuk. Moet toch maar aan een ander beginnen die net zo is. Ook nog gewerkt aan L'il Vierge. Moet deze ook maar gaan afsluiten. Ik wacht nog een beurt als ik 'm in de tijdelijke vernis heb gezet. Raar schilderij geworden, maar helemaal niet verkeerd. Hier spreekt voor mij erg het verlangen uit en de zoektocht van de mens naar de kern van zijn/haar bestaan of spiritualiteit. Mede door het feit dat er een persoon in staat. Ook nog gewerkt aan het huis-vuurtorentje Tevennec. Kan haast niet mislukken! U hoort het, een productieve en zinvolle dag.

Hieronder Les Pieres Noires (deze foto moet tzt over, zit wederom wat reflectie op, maar dit is ook recht uit het atelier)

les pierres noires

 

***

23/03/10

Heeft wel wat opgeleverd, dat werken aan de drenkelingen. Toetsjes zijn nu mooier en krijg hierdoor scherper contrast in het licht en donker op detail niveau. Heb nog gewerkt aan L'il Vierge en kan er op dit moment weinig over zeggen. Het is een donker schilderij met als enig element in de compositie de kop van de vuurtoren. Deze wordt wel doorkruisd door brekende golven op de achtergrond. Heb niet meer gewerkt aan La Jument. Ik geef deze nog wel een poging al ben ik er niet erg optimistisch over. Ben daarentegen wel begonnen aan, jawel nog een nieuw werk. Dit gaat wederom Tevennec worden. Deze vuurtoren blijft me fascineren. Misschien wel om het feit dat er vreselijke rampspoed is voorgevallen, Ik geloof zelfs moord en een geval van gekte en waanzin. Op één of andere manier is het aantrekkelijk als iets in mysterie is gehuld. Nu is het ook zo dat deze vuurtoren een aantrekkelijke vorm heeft in die zin dat het een huisje is met een toren eraan geplakt waardoor het erg veel op een kerkje gaat lijken. Met de volgende associatie dat een kerk op een paar vierkante meter rots weinig volgelingen kan verwachten. Op de drenkeling na natuurlijk die echt fysiek gered wil worden. (Dat brengt mij op het punt dat de vuurtoren vaak als symbool voor het christelijk geloof wordt gebruikt, wat overigens bij mij volstrekt niet het geval is. Het gaat bij mij wel om een spirituele zoektocht, maar die is absoluut niet vanuit een vorm van geloof). Er is overigens een kruis voor de vuurtoren geplaatst, waarschijnlijk om het vertrouwen bij de mens in die ogenschijnlijk door God verlaten plek te bezegelen. Opzet is goed, met veel kleur. Wordt wel zonnig voor een horror scenario. Ben benieuwd!

***

22/03/10

Vandaag geschilderd aan twee nieuwe werken. Gister begonnen met één van de twee. Uitgangspunt bij dit werk is de persoonlijke zoektocht waar ik het laatst over had. Dit beeld heb ik bijna letterlijk proberen te creëren. Hierbij sta ik (niet letterlijk mijn evenbeeld) hoog op de bovenste trans met achter me de roterend lamp. Het figuur is daardoor in tegenlicht en leunt voorover op de stalen leuning. Het landschap is gehuld in duisternis en krijgt daardoor enigzins iets dreigends. Als voorbeeld heb ik de vuurtoren de L'il Vierge genomen. Deze heeft een mooi groen hoedje. Het geheel is een close up van de bovenkant van de vuurtoren waardoor je de basis niet ziet.

Het andere werk is nog in de opzetfase waarvan ik nooit kan zeggen of het iets wordt. Het betreft de vuurtoren La Jument. Een indrukwekkend bouwwerk wat ik in vogelvlucht afbeeld. Ook nog gewerkt aan de drenkelingen. Hier moet ik toch eens mee ophouden. De figuren in de reddingssloep heb ik flink onder handen genomen in de zin dat ik vond dat het meer toetserig mocht en niet van die uitgesmeerde dunne glacietjes. Zie morgen wel of het iets heeft opgeleverd.

***

09/03/10

Ben mijn 38ste geboortedag gepasseerd. Begin me een beetje oud te voelen. ;-) Weer aan het schilderen geweest gister. Ar - Men gaat erg goed. De sfeer in het schilderij is zonning met wat onstuimige golven. Een schilderij waar ik zo in zou willen lopen om een tijdje er te vertoeven. De toren staat standvastig temidden het tumult. Heb ook nog aan de drenkelingen gewerkt. Dit schilderij eindigt z'n eindfase (denk ik). Hiervan is de stemming claustrofobisch door het kleine bootje in de wilde zee. Met z'n allen zijn ze gedoemd en misschien verdoemd te vertoeven op dit kleine vaartuig. Ben op het einde toch nog tevreden over het licht. Als laatst heb ik nog gewerkt aan het schilderij wat ik noem Les Pierres Noires, naar de gelijknamige vuurtoren. Hier heb ik gister de grootse sprongen gemaakt. De toren lijkt nu eindelijk rond (dit leek een hele tijd niet zo, lastig taps toelopende cilinders schilderen). De lucht is het meest veranderd doordat ik er een soort van gat in heb gecreeërd waardoor het licht piekt. Ik hoop dat dit proces zo doorgaat. Goed bezig, ondanks mijn vreselijk wisselende stemming.

***

26/02/10

Laatste tijd bezig geweest met Ar-Men. Wordt wel wat. Zit op een punt dat als ik het koppie erbij houdt het niet fout kan gaan. Ook weer met de drenkelingen aan de gang gegaan. Heb toch wéér de zee veranderd door er dramatischer licht op te laten schijnen, als een spotlicht. Het werk krijgt hierdoor meer eenheid. Beetje zoals bij Fastnet hieronder. Zit een beetje in een algeheel dipje en ben daarom de laatste tijd erg aan het nadenken geweest over waarom ik dit nu eigenlijk schilder. Het antwoord hierop blijft natuurlijk een beetje vaag omdat ik er nooit mijn vinger op kan leggen. Ergens is het een vorm van escapisme. Ik stel me altijd levendig voor dat ik op de plek ben die ik schilder. Het geeft me rust als ik even niet in realiteit ben. Misschien is de vuurtoren daarbij de metafoor voor de geest, ofwel bovenkamer. De geest schuilt tenslotte in het koppie. De voet van de vuurtoren en de zee daaromheen zijn dan mijn voeten in het aardse tumult. Me verplaatsen in de wereld van het schilderij is dan de zoektocht in mezelf. Naarmate ik meer afdaal komt per trede de chaos van de wereld binnen. Boven is het allemaal rustiger in de wereld van de lucht en het licht. Ik zie me soms op de rondgang staan met de lamp in mijn nek naar beneden kijkend hoe de golven stukslaan op de rotsen. Dit is waarschijnlijk ook waarom ik het fijn vind om dingen uit het hoofd te schilderen. Het maakt de zoektocht meer een zoektocht. Een spitituele zoektocht naar verlangen en wensen. Klinkt allemaal bijzonder zweverig maar het klopt wel als ik het zo formuleer. Ik geef uiteindelijk maar de voorkeur voor de schilderijen en het schilderen boven het schrift en het schrijven. Dat zegt me toch meer.

***

10/02/10

Vandaag ga ik waarschijnlijk verder met Ar- Men. Ben gister spontaan met nieuwe begonnen vanuit het gevoel dat ik dan Ar- Men niet dood kan schilderen. Dit moet worden de goede versie van een lichtschip. Weet nog niet of ik er iets van kan maken. Beetje zonder concept begonnen, dus dat is nog afwachten. Heb inmiddels Fastnet op de site gezet. Maar ik zet 'm hieronder ook nog even. (foto heeft wel wat lichtreflectie)

fastnet

***

09/02/10

Alweer februari! Nog steeds sneeuw... Ben na een pauze weer aan het schilderen. Had het gevoel dat ik in tussentijd beter wat anders kon gaan doen. Heb dus een paar luidsprekers ontworpen en gemaakt. Voor nieuwsgierigen klik hier. Was ook aan het nadenken over een verhaal om te schrijven. Het zou, uiteraard ;-), over een vuurtoren gaan. Centraal zou staan de isolatie van het individu, waarbij de ruimte voor contemplatie en de angst voor eenzaamheid een mens nieuwe impulsen kan geven. Maar aangezien ik geen schrijver ben vond ik dat ik de vuurtoren waar het verhaal om zou gaan draaien op z'n minst zou kunnen schilderen. Ar- Men is de vuurtoren in dit geval. Ben op dit moment met wat voorbereidingen bezig voor mijn expositie in Delfzijl. Heb daarom de moeite genomen de indexpagina te veranderen. Dit schilderij heb ik afgelopen jaar veranderd nadat het al jaren opgeslagen stond. Ik vind 'm goed zo! Ik zal binnenkort ook de rest er proberen op te zetten.

***

23/12/09

Tja, er valt veel sneeuw en het is snel donker. Voor de meeste mensen een plezierig moment, voor mij een moment om extra te gaan twijfelen. Aan alles. Dus ook het schilderen. Waardoor ik radicaal schilderijen overschilder en het opnieuw probeer. Geen idee of dit nog iets gaat opleveren. Heb het schilderij met de tanker volledig overgekwasten ben ook alweer aan het knoeien met de driemaster. Ben op in deze periode overgevoelig voor kritiek en kan niet helder nadenken. Dit kan, uit ervaring sprekende, tot creatieve processen leiden of tot destrateuze. Probeer maar het positieve eruit te halen.

***

10/12/09

Niet meer met de branding bezig geweest . Komt wel , opzet is tenslotte goed. De drenkelingen is gelukkig weer in een stadium dat het om aan te zien is. Moet nog wel een laatste verfijning krijgen. Ik ga niet meer verder met de driemaster, de sfeer in het schilderij is wat ik zocht en er stoort me eigenlijk niets meer. Fastnet staat in de galerie. Hier ben ik nog steeds erg tevreden over. Heb een stuk geschreven toen ik met het schilderij begon over dat ik een mengeling van stijlen zoek. Dat vind ik bij dit schilderij uiteindelijk het meest geslaagd. Ondertussen heb ik de tanker omgedraaid om hier aan te werken. Dit ging gister erg slecht, maar ik denk dat ik vandaag iets meer succes heb met mijn poging een tanker dwars op de golven te schilderen. De grootste verandering is de lucht waarover ik heb besloten dat het een zonsondergang moet zijn met een zware luchtpartij. Hierdoor krijg je scheerlicht en dit voegt weer extra drama toe. Ga zo weer verder, ik heb dit schrijven als een pause gebruikt om even weg te zijn van het schilderij.

***

03/12/09

Nou, ik heb dan het schilderij met de branding verkleind en overgekwast, maar volgens mij niet helemaal zonder resultaat. Er staat alweer een nieuwe branding op en ik ben hier toch wat contenter mee. Is allemaal iets soepeler geschilderd en oogt wat vrijer. Nog met een andere branding bezig geweest waar ik niet echt goed van wist wat ermee te doen. Kan uiteindelijk wel iets worden. Tja en nog steeds in strijd met de drenkelingen, zee is al talloze malen overgeschilderd.

***

28/11/09

Laatste keer dat ik geschilderd heb ging het niet best. Heb het schilderij, de branding waar ik tijdje terug mee bezig was overgekwast. Staat nog op de site, maar bestaat niet meer. Heb besloten het doek te verkleinen en de luchtpartij iets minder deel te geven. Hoop dat dit het oplost, anders beginnen we weer van voor af aan. Helaas.

***

25/11/09

Zoals u heeft kunnen zien staat op de indexpagina nu een ander schilderij. Heb een soort van punt achter het werken aan dit schilderij gezet. Staat voorlopig in de galerie, kan ik intussen erover nadenken en verdergaan met andere werken. Had gister een super schilderdag. Heb waarschijnlijk Fastnet ook afgerond. Ben ik al erg lang mee bezig en heeft voor mij de lat hoger gelegd voor toekomstig werk. Ben er zeer tevreden over, zeker nu ik gister de laatste puntjes heb behandeld. Wat mij in het schilderij aanspreekt en wat ik het moeilijkst vind van het schilderen is dat hier de toets en de vorm met elkaar meegaan. Geen overbodig gesmeer en pietluttige toetsen. Alles lijkt raak en trefzeker en zonder twijfel. Zo ontstaat er een monumentaal beeld met ruimte voor details, maar is niet alles tot in den treure uitgewerkt want dan werk je het schilderij dood. Elk hoekje van het werk moet wel meedoen alleen niet door er een hooglichtje in te plaatsen of een detail uit te schilderen, meer in de richting van de toets en de tonalileit in het gehele werk. Eerst een goed abstract schilderij, dan de figuratie. De toeschouwer moet bij het bekijken van het werk ruimte hebben om zelf zaken in te vullen. Heb bij dit werk het grootste gedeelte er ook in een wilde onstuimige bui in de namiddag ingezet nadat ik er de hele dag aan had gewerkt. Blijkbaar een moment van inspiratie(wat dat ook mag betekenen). Ditzelfde heb ik gister ook met de drenkelingen gedaan. Dat leek gister toen ik de atelierdeur sloot nog goed. We zullen dat vandaag gaan beoordelen.

***

22/11/09

Ben bezig geweest met ontwerp voor nieuw schilderij met containerschip. Zoiets moet 't worden:

-afbeelding is van de site, is uiteindelijk niks geworden-

***

13/11/09

Was gister tijdens het schilderen erg aan het twijfelen, wordt er dan niet leuker door. Gewerkt aan de drenkelingen en aan de driemaster. De drenkelingen kan eigenlijk niet echt meer fout gaan, maar merk dat ik omdat het opzetten van het schilderij vrij soepel ging ik bij de afwerking de lat alweer hoger heb liggen. Ben aan het nadenken geweest of de gezichten van de personen een vorm van detaillering moet hebben. Denk het niet, omdat je op die hoogte geen detail zou kunnen onderscheiden, maar wat voor toetsjes moet ik dan gebruiken? De toetsen in de details zijn nog wat versnipperd. Moet denk ik nog even wachten tot het compleet droog is en dan nog maar een laagje. Het water wordt goed transparant en over het geheel genomen is het beeld krachtig. Nou alleen niet verprutsen.

Ben aan het nadenken over nieuw werk dat een containerschip moet gaan verbeelden in hoge golven. Spectaculair, met containers die eraf worden gespoeld etc. Ga eerst maar even wat schetsen, wordt erg complex.

***

10/11/09

Moet leren een beetje vertrouwen te krijgen, hoor ik mijn vriendin bijna zeggen wanneer ik denk dat het niks wordt. Bij deze, het gaat best goed de laatste tijd. Het zeilschip is niet verknalt en ik ben begonnen aan een nieuw schilderij. Volhardende lezers hebben misschien onderaan de pagina ergens gelezen dat ik een schilderij was begonnen met drenkelingen. Dat heb ik in totaal nu al vier keer geprobeerd en is tot op heden nog niet gelukt. Heb nu over het vorige schilderij met drenkelingen een nieuwe versie gezet. Deze is nu al beter en geeft me enigzins hoop. Maak het mezelf ook wel moeilijk zonder voorbeelden of ontwerpen. Moet iets desolaats worden, met mensen in het midden van de oceaan.

***

04/11/09

Gelukkig is het gevoel van geluk maar kort, anders zou je er nog aan gaan wennen ;-)Zit momenteel vast in het schilderij met de tanker in een storm. Tanker is al beter uitgewerkt, zee wil nog niet helemaal lukken. Heb het schilderij met het zeilschip behoorlijk verknalt, moet maar zien of dit nog redbaar is, heb de hele zee overgekwast en niet ten goede. Was niet tevreden over het werk toen het op zijn kant stond. De golven kwamen toch niet helemaal natuurlijk over. Het ritme.

Realiseerde me vanochtend dat het opmerkelijk is dat de laatste tijd het standpunt van binnen het werk is veranderd. Je aanschouwt nu veel van de taferelen in vogelvlucht, alsof je erboven zweeft. Is dit omdat ik dat nu technisch mogelijk acht of is dit iets diepgaander? Ik was me er tot vanochtend niet echt bewust van. Ik vind het wel interessanter vanwege de ruimte die daardoor ontstaat. Hoge horizon, veel landschap. Ga vandaag nog schilderen, zie er wel een beetje tegenop.

***

29/10/09

Ben vandaag erg tevreden over het gedane werk en over mezelf. De laatste maanden heb ik echt de dicipline opgebracht om extra geconcentreerd aan het werk te zijn. Zoals ik vorige keer al schreef probeer ik de laatste vijf jaar in te halen. Iets meer dan vijf jaar geleden werkte ik nog aan ons vorige adres. Als ik daar aan denk en waar ik toen mee bezig was, heb ik het gevoel dat mijn schildercarrière hier is begonnen en dat alles daarvoor oefening was. Ergens is dat ook wel zo, gezien het feit dat ik nu de thema's behandel waar ik toen over dacht maar niet uitvoerde omdat ik daar technisch niet aan toe was. Ik ontwerp alles vanuit de verbeelding, met soms foto's als uitgangspunt, maar die laat ik in een vroeg stadium al los. Het licht schilder ik altijd anders dan op de foto, evenals het gezichtsstandpunt dus dan geeft een foto al snel geen houvast meer, behalve voor details.

Wat ik al eerder schreef heb ik het gevoel dat ik nu, hier meer rust heb om de schilderijen op te zetten en uit te werken. Kortom, vandaag een dag om gelukkig te zijn.

***

14/10/09

Nog steeds bezig met een paar werken tegelijk. Lijkt er soms erg veel op dat ik de schade moet inhalen van de 5 jaar dat ik heb verbouwd. Nieuw schilderij opgezet. Groot doek. 130 x 70 cm. Moet werk worden van een klipper (driemaster) in een storm. Lastig, vooral omdat ik eigenlijk niet goed weet hoe zo iets in detail eruit ziet. Wordt een beetje smokkelen dus. Heb internet er al veel op nagebrowsd. Lastig onderwerp. Lijkt me wel leuk om te doen, in de lange traditie van zeeschilders. Wel op z'n Edwin's... Heb basis al staan. Licht en toon is al gezet, schip staat en zee is zo'n beetje bepaald. Nu het lastigste en dat is toch de fijnheid crëeren die uiteindlijk toch bepaalt of het schilderij goed wordt of niet.

-Afbeelding is van de site, is uiteindelijk niks geworden-

Dit is één van de werke waar ik nu mee bezig ben. Weet het bij deze niet goed wat nu te doen of dat ik niets meer doe en maar verklaar dat het af is. Moeilijk. Ik verkeer in grote onzekerheid. Heb het werk maar uit het atelier en in de galerie gezet. Helpt misschien bij het proces om dit te bepalen.

***

25/09/09

Tja het wordt weer eerder donker. Ik merkte het vandaag toen ik om half vijf problemen kreeg met het licht. Wordt even aanpassen in de tijdschema's, eerder beginnen, eerder ophouden. Vandaag niet erg lang geschilderd, maar wel effectief (denk ik). Ben nog steeds tevreden over mijn inspanningen van gisteren. Heb het gevoel een grote stap gemaakt te hebben en dacht vanmiddag nog dat ik misschien in dit nieuwe huis de ruimte kan vinden om nieuwe dingen te proberen en te ontdekken. Ik voel meer rust en kan helderder blijven kijken naar het werk. Ik ben bovenal denk ik kritischer geworden en werk naar een beeld toe dat vooral estetisch moet voldoen. Moeilijk begrip, want wat voor regels hanteer je hierbij? Aantrekkelijkheid is wel van belang omdat anders geen mens de moeite doet om een tijd lang te kijken. Kunst moet mooi zijn, al werd op de academie soms anders gesuggereerd.

Beeldende kunst gaat voor mij over beelden en dit moet je rechtstreeks via het oog in het brein ervaren. Natuurlijk smaakt een goed wijn beter als je weet hoe een slechte smaakt. Kennis geeft het inzicht om te vergelijken. Geschiedenis telt mee, voor mij, voor de toeschouwer. Als maker van schilderijen weet je wat er is gemaakt en leer je van je voorgangers. Maar het gaat er vooral om dat je de dingen maakt vanuit een overtuiging. Een overtuiging dat wat je maakt er ergens wat toe doet, al is het 't bekende stormpje in het glas met water.

Ik zoek naar een beeld dat gaat over de natuur op haar hoogtepunt. Een beeld wat eigenlijk alle andere beelden overbodig maakt, zoals je soms met een woord een dialoog kan samenvatten. Het gaat om de kern, het Sublieme. Vaak raak ik in mijn quest (want daar lijkt het soms op) enigzins gefrustreerd en teleurgesteld dat mijn beelden niet datgene verbeelden wat ik zoek. Maar zoals de oosterse wijsheid ons dicteert, het gaat om de zoektocht, niet om het vinden. Mijn werk gaat zeker over de natuur, waaronder niet te vergeten wijzelf. Onze ervaring in de wereld van de natuur waar we eigenlijk al lang geen deel meer innemen. Onze habitat is gecultiveerd. Misschien wil ik mensen bewustmaken dat de natuur ongerept, overweldigend, groots en vooral mooi is.

***

23/09/09

We zijn op vakantie geweest en dat houdt in dat ik druk aan het schilderen ben geweest. Zijn inmiddels al weer bijna twee week terug. Heb het werk nog niet gezien, heb de moed niet kunnen opbrengen. Komt wel. Inmiddels ook weer flink in 't atelier bezig. Eerst de zooi maar eens opgeruimd om wat extra vloerruimte te creëren. Vervolgens verder met waar ik voor de vakantie ben opgehouden. Raar idee om weer gewoon te kunnen schilderen zonder aan een verbouwingsproject te hoeven nadenken. Schilderijen gaan de goede kant op. Heb weer veel geleerd tijdens het aquarellen in Portugal. Staan drie schilderijen met golven op de ezel en ben gister nog bezig geweest met het schilderij 'Fastnet' , die waar het zeilbootje opstaat.(heb ik geloof ik eerder vermeld) Flink met de grote kwast in de weer geweest over de voorgrond. De golven zijn bijna allemaal overgeschilderd. Hoop dat ik volgende keer in mijn atelier nog steeds blij ben. Vooralsnog ben ik tevreden met alle ontwikkelingen.

***

02/06/09

Naar de Ardennen geweest. Heb nog geschilderd. Zie hier

***

27/05/09

Toch maar weer het atelier in gekropen. Met enigzins de moed in de schoenen begonnen aan een nieuw werk. Weer over een ander schilderij heen. Ga vandaag ook nieuw doek opspannen. Ben benieuwd...

***

16/05/09

Het vorige experiment heb ik doorgezet. In het kader van een extra stimulans heb ik met Anne afgesproken om elke week een schilderijtje bij elkaar in te leveren met de opdracht om elkaar zo veel mogelijk te verrassen. Thema deze maand is vogels. Ze heeft een erg mooie specht geschilderd. Om niet achter te blijven heb ik alles op alles gezet en om niet kwalitatief te hoeven evenaren heb ik er vooral veel geschilderd. Uiteindelijk werd het ook wel wat. Ijsvogels, een uil en een vlaamse gaai, daarnaast nog een thema wat ik al geruime tijd wil behandelen. Vogels in olie gedrenkt. Naargeestig en vooral raar om van een organisme naar de vorm van een klont olie te gaan. Bijna een beeldhouwwerk, een gesloten vorm met een wezen wat eruit wil kruipen. Het zijn voorlopige schetsen waar ik uiteindelijk wat mee wil gaan doen. Dan niet in aquarel maar in olieverf.

Loop naast dit alles opdrachten mis. Voor de klant waarschijnlijk kostenoverwegingen. Het is voor een toeschouwer misschien soms moeilijk voor te stellen dat schilderen gepaard gaat met overpeinzingen, voorstudies en misschien enige werkdruk. Men betaalt niet voor de gemaakte uren, niet voor het materiaal, maar voornamelijk voor de levenslange ervaring en kennis. Enigzins frustrerend van mijn kant, maar het hoort er blijkbaar allemaal bij. Ben blij dat we zelf een galerie gaan openen dan ben ik in ieder geval niet meer alleen de kwetsbare kunstenaar, maar daarnaast ook nog de zakelijk ondernemer. Ik moet eerlijk bekennen dat deze strijd me soms zo naar de keel grijpt dat ik velermale heb gedreigd er gewoon mee op te houden. Flikker mijn penselen, verf en toebehoren in de plomp en steek vervolgens mijn doeken in de fik. Het laatste heb ik al eerder gedaan.

Ik kom dagen daarna meestal tot bezinning en krabbel overeind en ga weer aan het werk. Gewoon omdat ik ondanks de financiële beslommeringen het toch te spannend vind om er mee op te houden. Het is een beetje een verslaving om dingen uit te proberen, te ontdekken. Iets maken wat er eerst niet was, scheppen. Het blijft uiteindelijk een strijd tussen maatschappelijke erkenning en de drang, drijfveer die ik van binnenuit ervaar. Het laatste weet het tot nu toe altijd de strijd te winnen.

PS: ik zal binnenkort ook de schilderijen er nog bij zetten.

***

27/04/09

Heeft geholpen, op klein formaat te werken. Heb mezelf ervan overtuigd dat het niet gaat om de realiteit na te bootsen maar om een representatie van een observatie. Ontvangen via het oog, waarna omgezet door het brein in een ogenschijnlijk ruimtelijk beeld en weer door de handen vertaald op een plat vlak. Mijn doelstelling is in deze dat ik mezelf weer wil loswerken van te snel gepiel. Dus grote kwaststreken op klein papier en vooral veel kleur. Aquarelletjes van maximaal een half uur. Ben tot nu toe blij met het resultaat. De meeste zijn van foto's die ik op de computer heb staan van vuurtorens waar ik ben geweest. Gister ben ik naar Eenum geweest om daar het kerkje te schilderen, heb er uiteindelijk drie kunnen maken van alle kanten. Niet slecht geworden. Maar zien waar dit toe gaat leiden.

***

23/04/09

Verkeer op het moment in grote onzekerheid. Heb gister buiten geschilderd bij Saaxumhuizen. Zat erg in de wind en oncomfortabel, maar buiten dat om ben ik ook niet tevreden met het resultaat. Heb 'm dus gisteravond in opstandige bui maar verscheurd. Ik ben niet tevreden over waar dit heengaat. Het schilderen zou over kleur en vorm moeten gaan, in plaats daarvan ben ik een beetje aan het pielen. Verkeerde vorm, verkeerde kleur. Kerk was ook in tegenlicht, maar dit leek op het schilderij van geen kant. Ga vandaag maar eens op klein formaat prutsen, niet zo serius meteen.

***

21/04.09

Mooi weer en dat betekent weer buitenschilderen. Een ander aspect van mijn kunstenaarsschap. Sinds ik met de verbouwing mijn atelier kwijtraakte ben ik buiten gaan schilderen. Aangenaam en erg leerzaam. Heb er nu vier gemaakt waarvan een in de prullebak is beland. De eerder gemaakt zijn de kerktoren van Westerdijkshoorn, de kerk van Wittewierum. Ik schilder in de omgeving vaak kerken, maar op vakantie sleep ik Anne altijd mee op vuurtorenjacht. Zat vandaag bij Mensingeweer op een nieuw aangelegd speeltuintje zonder maar één keer gestoord te worden. Doorgaans kan ik er wel tegen behalve als het niet lukt, dan kan ik geen pottekijkers gebruiken. Heb vantevoren nog even op het internet naar de aquarellen van Andrew Wyeth gekeken en kwam er achter dat hij net overleden (91) is. Jammer, vond het een klasse aquarellist. Durf op het moment niet op mijn atelier te komen (en dan denkt men spreekwoordelijk, nee ik bedoel letterlijk). Als ik wat moet pakken dan laat ik het licht uit of ik kijk naar de vloer. Ben erg onzeker over het geheel. Heb nog een blanco doek liggen, maar dat blijft het nog wel even.

***

07/04/09

Sinds de vorige invoer heb ik in tussentijd een nieuw schilderij opgezet en ook al bijna afgemaakt. Bizar dat deze zo snel ging, en dat ook nog over een ander schilderij heen. Merk toch dat het dan soms makkelijker gaat. Ik ga bij een volgend werk dat op en blanco doek gaat er toch eerst kleurvlakken onder schilderen. Het schilderij verbeeldt de vuurtoren Fastnet (staat geloof ik in de Ierse zee) in onstuimig weer met (voor het eerst) een zeilbootje op de achtergrond. De lucht is een beetje in de trant van John Martin. Heb een goed gevoel over het werk. Het werk komt in de buurt van het doel wat ik voor ogen heb. Dat heeft te maken met een mengeling van stijlen uit verscheidene periodes zoals de Romantiek, de Hudson River School, het Realisme en het Impressionisme. Allemaal hebben deze bewegingen elementen in zich die me bijzonder aanspreken. Dit kan ik niet allemaal in één werk kwijt maar het zijn wel beelden die me in de loop der jaren hebben beïnvloed. De Romantiek plaatst de mens als onderdeeltje in een groter geheel, ondergeschikt bijna. Thematisch heeft me dit altijd al aangesproken. Turner is hierbij het grote voorbeeld, maar zo vlekmatig als hij werkt, dat lukt mij niet, zeker niet als er nog een helder beeld uit moet komen. De schilders van de Hudson River School namen soortgelijke thema's ter hand, maar met een soort van helderheid in het werk wat al meer naar het Realisme neigt. Bijzonder rijkelijk gedetailleerd is ook een kenmerk. Dat zij veel naar de Romantici hebben gekeken is overduidelijk te zien in de composities die ook bijna abstacte kleurvlakken als basis hebben waarbij de schilderijen compositorisch 'overeind' blijven als je het werk omgekeerd bekijkt. Erg harmonieus dus. Dit is veelal losgelaten bij de landschappen van het realisme. Wat je ziet is hoe het was, niet geïdealiseerd, sober haast. Veelal is er een grote scheiding tussen de lucht en het landschap, dat compositorisch als twee gescheiden elementen gaat werken. Het gewicht ligt hierbij veel bij het donkerder landschap. Het Impressionime maakt hier weer een eind aan door de toets als compositorisch element te gebruiken. De repetatieve korte kwasttoets vraagt een dusdanige aandacht dat de schilderijen (zeker dichtbij) met verf gebreid lijken. Totaal geen stofuitdrukking, lucht, water, land, etc. lijken allemaal van dezelfde materie te zijn opgebouwd. Maar wat ze wel hadden was natuurlijk licht. En daar ging het ze ook om. Erg mooi licht. Dat bereikten ze omdat ze complementaire kleuren naast elkaar zetten in hoog contrast. Blauwe en paarse schaduwen naast gele vlakken. Hier ligt de abstractie als het ware al aan de oppervlakte. Geen wonder dat we zo in het abstacte en dus het modernisme zijn beland. Abstractie als uiteindelijk beeld houd ik me niet veel mee bezig. Niet omdat het niet interessant is, maar omdat elk figuratief schilderij een goed abstract schilderij onder zich moet hebben. Ik schilder dus eigenlijk abstract en figuratief. De kriteria zijn namelijk voor beide gelijk, alleen als je figuratief schildert moet men het wel kunnen herkennen. Samengevat wil ik kraakheldere beelden schilderijen met een vleugje impressionistisch kleurgebruik en toch realistisch, maar vooral met abstractie in het achterhoofd. Een afwisselend gebruik van korte, lange, brede en smalle kwaststroken. Thematisch neigend naar de Romantiek met uitstapjes naar het Realisme.

Goed, ik heb dus één werk bijna af (zeg ik nu). Maar ik ben verder in het algemeen redelijk gefrustreert met het schilderen. Echt tevreden ben ik met veel werk niet. Heb bijvoorbeeld voor de drenkelingen het schuurpapier maar weer eens ter hand genomen en 90% van het werk weggeschuurd. Ga ook nog maar een keer met het lichtschip bezig. De brandingen zijn ook nog niet helemaal naar mijn zin. Ik probeer een bepaald niveau te bereiken maar kom er steeds niet op uit. Frustrerend.

***

19/03/09

Ik verkeer nu in een fase waarbij ik enerzijds blij ben met de geboekte resultaten, maar anderzijds besluipt mij een groot gevoel van onzekerheid. Mijn nachtelijk tandenknarsen is weer toegenomen en aan het eind van een dag schilderen sta ik stijf van de (in)spanning. Tja, je moet er wat voor over hebben. Heb mezelf voorgenomen voorlopig niet meer te denken aan cursussen te geven. Is maar mijn eigen dingen op orde en bezig met het opstarten van de galerie. Ben ook bezig geweest met het 'opschonen' van de site. Sommige schilderijen zijn eraf gehaald. Of omdat ik ze niet vind aansluiten bij de rest, of omdat ik ze al heb veranderd, of omdat ik ze in de toekomst toch ga veranderen.

Heb de eerste branding sterk veranderd, nadat ik met de tweede was verder gegaan. Ik heb nogal de neiging om de geleerde dingen meteen te willen toepassen op eerder gemaakt werk. Dat is nu ook de reden dat ik er zoveel tegelijk doe, dan is er nooit een af en kan ik bij wijze van experiment er tijden tegelijkertijd aan doorwerken zodat er een soort van kruisbestuiving plaatsvindt. Wil toch nog aan het lichtschip werken. Vind het water niet waterig genoeg. Was ook al van plan alweer een nieuw doek te halen om weer een werk op te schilderen met alleen maar golven. Er komt er steeds een bij en er komt niks af. ;-) Ben ook weer bezig geweest met de drenkelingen en durf hierover eigenlijk niks meer te zeggen. Heb veel met het grote penseel gewerkt, zodat er een mooie 'huid' ontstaat. Er ontbreekt nog ieder detail. Heb vannacht gedroomd dat dit werk al begon te crackeleren, wat moet dit nu betekenen?

Las nog even stukje terug van de 11de. De vraag die ik mezelf stel waarom ik dit interessante onderwerpen vind. Tja eigenlijk een lastige vraag, kom ik later vast nog op terug.

***

17/03/09

Afgelopen week veel aan het werk geweest. Resultaat tot nu toe is dat het schilderij met het lichtschip zo goed als af is. Deze heb ik overigens niet eerder genoemd. Dit werk is over een eerder werk heen geschilderd in een spontane opwelling. Soms heb ik zo'n dag dat ik beter schilderijen op kan zetten omdat ik dan in een soort van nerveuze opgewonden staat ben dat ik grof ideeën op het doek kan gooien in plaats daarvan met een klein penseeltje ga staan pielen. Het schilderij mist de ruigheid die ik normaal tentoonstel in het werk en voelt daarom wat onwennig. Weet niet goed wat ik ervan moet vinden. Laat het eerst maar staan. De drenkelingen is wederom mislukt. Het lijkt wel vervloekt. Heb weer tien stadia doorlopen en heb op het laatst besloten om de hele zee eraf te vegen en alleen het bootje te laten staan, deze stond er in wezen goed op. Heb er erg lang over nagedacht wat er mis kon zijn en ben tot de conclusie gekomen dat het er aan samenhang ontbrak. Alle elementen waren los van elkaar tot op zekere hoogte geloofwaardig, maar met elkaar ontbrak er een zeker verband. Heb er gister een sloot terpentine over gegoten en met een doek de nog natte olieverf er tot op grote hoogte afgeveegd. Hield daarna een helder geschilderd bootje over in een soep van verf. Ben daarna als een idioot bezig geweest het licht en de golven er globaal in te schilderen. Uitgangspunt was dat de compositie op de kop ook nog "overeind" moest blijven. Een uitgangspunt dat veel gehanteerd en ik geloof haast geïntroduceerd werd in de Romantiek. In ieder geval heeft Turner er veel gebruik van gemaakt in zijn atmosferische schilderijen. De zwaarte van de compositie ligt dan niet onder bij het landschap met daartegen gesteld de lichte lucht, maar door de introductie van lichte elementen op de voorgrond wordt je eigenlijk automatisch het beeld in gezogen. De abstractie van het beeld speelt daarmee een grote rol en zorgt voor complexe composities in kleur en vorm. Harde en zachte overgangen (sfumato) zorgen hierbij voor een evenwichtige verdeling van de focuspunten en creëert tevens diepte in het werk. Figuratie speelt in het begin stadium bij mij minder een rol, omdat dit later nog kan komen in een tweede of derde sessie. Een schilderij "volbreien" van linksonder tot rechtboven is voor mij niet weggelegd. Eerst met een grote kwast de en dan detailleren.

***

11/03/09

Rare en toch aangename periode is het nu, de verbouwing bijna klaar (binnen af, alleen nog wat buiten). Ik kan weer binnen in mijn splinternieuwe atelier schilderen en heb zeeën van tijd. Het atelier bevalt bijzonder en het licht binnen is meer dan perfect tot schemertijd, zelfs op een bewolkte dag.

Ben erg druk met mijn doeken. De 'drenkelingen' lijkt bijna tot redelijk resultaat te komen. Er knaagt ergens nog wat als ik er naar kijk, maar ik weet niet wat. Misschien moet ik wennen aan de andere vorm die ik er aan heb gegeven. Doek is erg 'Romantisch' geworden en mist een beetje de heldere klare vorm die ik er eigenlijk in wilde hebben. Het gaat me uiteindelijk ook om het licht meer dan de voorstelling soms. De branding waarover ik eerder sprak is erg naar tevredenheid en kan mijn goedkeuring hebben, wil 'm graag in een lijst zien om de ruimtelijkheid te 'testen'. Ben blij met het licht wat er in zit en met de compositie. Heb erg naar David James gekeken, een zeeschilder uit Engeland van omstreeks 1880. Ja, ik weet het, ik ben niet een moderne schilder. Mijn hart gaat uit naar veel schilders uit die periode, simpel omdat ze erg goed konden schilderen ( en omdat ze serieus onderwerpen schilderden die je nu alleen nog maar in stoffige musea tegenkomt, helaas). Door mijn enorme werklust ben in mijn hoofd al aan het volgende schilderij met golven bezig. Uitkijken dat ik niet te hard wil. Ben gewoon nieuwsgierig hoe het volgende werk eruit komt te zien.

Er staat ook nog een schilderij naast de ezel met de vuurtoren 'La Vieille', die ik heb geschilderd over een eerder werk. Geïnspireerd door F. E. Church, al is dat denk ik niet erg zichtbaar, met een rode zonsondergang spreekt er wel een soort van verlangen uit. Het werk moet nog wat werk ondergaan maar de vuurtoren staat inmiddels recht. Het is soms erg moeilijk om in je compositie alle lijnen (voornamelijk architectuur) perspectivisch goed te krijgen. Tip: gebruik een spiegel om je werk te bekijken en je ziet onmiddelijk de fouten.

Ga zo weer aan het werk, drink nog een sloot koffie voor de energie en dan hopsakee...

***

03/03/09

Lang geleden dat ik iets heb ingevoerd. Veel gebeurd in tussentijd. Ons huis is nu (zo goed als) af. Buiten moet er nog iets gebeuren, maar dat is niets in vergelijking met wat er is gedaan. Binnen zijn de ruimtes af. Dit houdt in dat ik weer vrij kan gaan schilderen in mijn opgeruimd nieuw atelier. Eerlijk gezegd ben ik al weer begonnen met mijn olieverf doeken.

Nieuwe start, nieuwe doelen. Ben op dit moment met veel doeken tegelijk bezig. Oude en nieuwe, sommige zijn ruwweg overgeschilderd, andere ga ik weer mee bezig alsof ik er vorige week mee begonnen ben. Alleen staat er dan een andere datum op, 2002 bijvoorbeeld. Bizar om deze periode zo te overbruggen. Nu merk ik heel duidelijk dat ik veel geleerd heb in de afgelopen jaren, waarbij voornamelijk dat alles niet in een dag hoeft. Tijd is iets ondergeschikter geworden (zo aan de vooravond van mijn 37ste verjaardag). Waar ben ik nu mee bezig: nog steeds moet de eerder genoemde tanker in de storm nog af, de vuurtoren van boven gezien in avondlicht, vuurtoren op een klif (geen idee nog hoe), een oud werk met de vuurtoren pierres noires, branding met veel zonlicht, nog een klein werk met eveneens omslaande golven en natuurlijk nog 'the wave' een interpretatie van het grote werk van aivasovsky. Dit alles onder het mom van alles moet anders. Ik probeer me te spiegelen aan de grootsten der schilderkunst en hoop daarmee grote doelen te bereiken, al zal dit natuurlijk tevens leiden tot enige teleurstelling. Maar wie hoog mikt en zijn ambitie nastreeft zal eerder tot verhevene resultaten komen dan diegene die zich te bescheiden opstelt, nietwaar? O'ja, Ik ben ook weer begonnen aan drenkelingen, waar deze weglog mee begon, helemaal fris opnieuw. Helaas ondervind ik weer tegenslag en zit ik weer vast in dit schilderij, maar ik heb geen haast. Genoeg andere werken om nog wat aan te doen.

***

18/10/08

Soms haat ik computers. Had ik hier net een heel verhaal over vandaag getyped, geeft dat stomme ding plotseling een error! Alles weg!!

Het was ongeveer dit:

Heb vandaag lekker geschilderd aan twee nieuwe werken. De ontwerpen van deze schilderijen zijn ontstaan op mijn werk (bijbaan). Ik had hier de schetsjes gemaakt van de vuurtorens. Aardig is dat ze compleet uit het brein zijn ontsproten zonder enig beeldmateriaal en hierdoor een onverwacht standpunt hebben gekregen. De een is van onder met op de voorgrond een klif, de ander juist van boven (vogelvlucht) met de zee op de achtergrond. Die van onder heeft een onverwacht spookachtig karakter gekregen, iets wat me wel bevalt. Temeer omdat er eens als kritiek geuit was dat mijn werk "te Hollywood-achtig" is. Dus bij deze.

Ben blij nu achteraf bezien met mijn kleur experimenten in Spanje. Ik weet nu op een geloofwaardige wijze paars te integreren in het werk. Ik zat al erg lang te broeien op een uitgebreider palet. Heb in mijn overmoed ook vandaag een nieuw doek gehaald om het volgende werk 'La Vieille' op te schilderen. Dit is een prachtige monumentale vuurtoren op een rif voor de kust op het puntje van Bretagne, Cap du Raz. Intussen blijft het doek met de tanker in de storm nog even staan. Ik weet nl. niet goed hoe ik verder moet en voordat ik zo'n groot doek kapot schilder, toch jammer. Wordt waarschijnlijk ook een dergelijk project als 'the wave'.

Had samengevat vandaag een erg goede dag waar weer veel is geleerd, vooral om niet in paniek te raken. De schilderijen stonden er vanochtend niet vrolijk bij maar ik heb zonder te modderen veel stappen gezet. Ik ben in mijn werkwijze doorgaans erg ongeduldig, wat soms resulteert in een vlotte ontwikkeling, soms in een rappe afdaling. Alles of niets zeg maar. Geen wonder dat veel werk het niet overleefd. Hoop dat de volgende keer dat ik het werk zie nog blij ben.

***

07/09/08

Wouah! Druk met van alles en nog wat. Natuurlijk verbouwen(wat anders). Werken(loondienst). En natuurlijk schilderen tussendoor... Leuke opdracht aangeboden gekregen van particulieren. Is inmiddels zo goed als klaar en verbeeldt hun boot op de waddenzee met hollandse luchten en een beetje onstuimig weer. De opdracht ligt in het verlengde van mijn eigen ideeën en was daarom bijzonder leuk om te doen, al strijdt dit scheepje minder met de elementen dan mijn eigen initiatieven.

 

Verder nog bezig met een schilderij waarin een tanker met zwaar weer te kampen heeft. Ben daarin erg aan het strijden met licht, perspectief (erg lastig, van boven af drie-kwart) en compositie. Maar ik laat "m met rust zolang ik niet weet wat ik er aan moet doen. Ook met nog twee schilderijen met brandingen bezig, een is zo goed als klaar.

 

De ander moet nog veel werk hebben. Komt nog wel, laat ik eerst maar drogen. Heb inmiddels "oud" schilderij van zolder gehaald en erg veranderd met veel meer expressief kleurgebruik. Bevalt me wel, ben er nog mee bezig, maar wordt wel beter. Raar om schilderijen van een paar jaar geleden te veranderen. Mijn eisen en kunde groeien (hoop ik) en daarmee ook de schilderijen. Eigenlijk zijn ze gewoon nooit af!!

***

23/07/08

Het werk van de vakantie staat op de site te bekijken onder werk. Blijf er een wisselende mening over hebben. Ik probeer dit nu maar los te laten, het werk is er nu en het zal in de loop van de tijd wel blijken wat blijft en wat niet. Het blijft schipperen met de aandacht tussen verbouwen en schilderen en dan mijn baan nog. Niet echt een ideale periode gezien de verbouwing zijn tegenslagen kent. Hou mij vast aan het idee van een perfect atelier en een galerie. (Als u nog goede kunstenaars weet die binnen de figuratie sterke beelden maken, kunt u een mailtje sturen dan kan ik in de toekomst (?) contact opnemen.)

***

13/07.08

Afgelopen tijd weinig ingevoerd, maar wel uitgevoerd! Heb afscheid genomen van 'de drenkelingen', deze ga ik denk ik een andere keer opnieuw proberen uit te voeren. Dit was het niet. Heb inmiddels 'oud' opgeslagen werk opgehaald, zodat ik hier nog aan kan werken. O.a 'de golf', de interpretatie van het werk van Aivasovsky (niet echt een kopie, maar wel dezelfde voorstelling). Werk nu (deze periode, de verbouwing gaat voor) aan vier schilderijen tegelijkertijd. Werkt wel bevrijdend, dan staar ik me minder blind op één ding.

Intussentijd nog weg geweest op (werk)vakantie naar zuid Frankrijk/ noord Spanje, middellandse zee. Omgeving Perpignan. Mooie kust, toch ruiger dan gedacht. Heb mezelf voorgesteld om meer te experimenteren met kleur en composities. Dus met goede moed vertrokken. Heb ook veel geschilderd, soms drie op een dag, mijn papier evenals mijn verf waren op! Ik denk dat ik er een stuk of twintig heb liggen. Ben ook aan het experimenteren geslagen. Heb verschillende kleurentheoriën erbij gehaald.

Echter heb geen idee wat het geworden is. Anne heeft ze na het schilderen opgeborgen in de auto, omdat ik er niet meer naar kon kijken en sindsdien zijn ze niet meer uit de map geweest.

We zijn al drie week terug.

***

18/05.08

Heb nu enkele dagen aan drenkelingen gewerkt. Eerst ruw overgekwast, daarna wat aan gewerkt totdat ik weer vastliep. Weer overgekwast met behoud van een groot gedeelte van de voorstelling. Waarschijnlijk te snel verzand in gedetaileer. Het maakte me werkelijk krankzinnig! Nog niks zinnigs op het doek. De onrust de afgelopen dagen nam enorm toe. Een en al frustratie wat resulteert in zeer slechte nachtrust.

Mijn gedachten zijn al wel weer bij de kunst in het algemeen alswel mijn eigen pogingen, in plaats van bij de verbouwing. Heb al weer geruime tijd naar de reproductie van 'The wave' van Aivazovsky gestaard en blijf opmerken dat dit een zeer sterke compositie is, geen rimpel of schuimkopje is misplaatst. De ramp die zich voltrekt verplaatst zich vanuit het midden diagonaal naar de rechter onderhoek. Het leed op kleine schaal op de voorgrond en het gehele schip dat verdwijnt in het midden van het doek. Dreigend op de achtergrond, maar in grote mate aanwezig is de opreizende reusachtige golf, waarvan je vermoedt dat deze de lieden en zeker het schip op zal slokken. Ergens doet het werk me in de dramatiek denken aan de religieuze werken van John 'mad' Martin, waarin de aarde zich opend en de gehele mensheid wordt opgeslokt. De detailering in deze werken zijn van een fijne aard waar in de toets mooie kloddertjes verf zijn te onderscheiden. Geen gepoets en gesmeer, maar grote halen afgewisseld met puntige toetsjes.

Heb, geloof ik, vandaag echt vorderingen gemaakt. Moet me voorhouden minder snel te detaileren en met grote halen te blijven werken totdat de ondergrond zo bewerkt is dat er gelaagdheid ontstaat. De compositie moet nog iets bijgewerkt worden maar lijkt in de basis wel goed. Ergens echoot de achtegrond in vorm door in de voorgrond. Colouristisch is het ook beter. Ik heb nogal de neiging teveel in éen kleur te blijven weken wat minder diepte opleverd. Tevens nog een mental note aan mezelf is afwisslend te blijven in mijn toetsgebruik en niet alles met dezelfde maat kwast te willen schilderen. Dit levert een saai behang op!

***

06/05/08

Heb nu toch na een lange tijd 'de drenkelingen overgekwast'. Het werk stond me niet aan en was compleet dichtgeschilderd. Heb nu een ruwe opzet gemaakt. Best dik geschilderd en dat moet nu drogen. Het wordt weer 'de drenkelingen', maar ik hoop nu beter. Veel kleuren gebruikt, paars in de voorgrond en mintgroen in de verlichte golf. Moet contrast maar zo hoog mogelijk houden, volgens mij ging de vorige poging daarom mis. De roeiboot is nog niet geschilderd en ik vraag me af waar deze moet komen. Heb nog goeie moed, maar ik kan het beter een volgende keer beoordelen, dan ben ik weer fris. Heb vandaag de toekomstige keuken in ons huis gestuct en ook nog in ons nieuwe bad gelegen en ik moet straks nog naar m'n werk. Druk dagje.

***

--/04/08

En zo is er weer bijna een jaar voorbij. Goede plannen voor de vakantie. Vuurtorentjes schilderen in Frankrijk of Spanje. Hangt een beetje van het weer af. Dat bekijken we dan wel weer. Weinig artistieks gedaan de afgelopen tijd. Tja, we zitten nog steeds met de last van een grote verbouwing. Levert uiteindelijk toch veel stress op zodat van ontspannen schilderen niets terecht komt. Heb zelfs geen lust gehad om de foto's van de aquarellen van vorig jaar zomervakantie op de site te zetten. Zit al met al in een megadip. Het lijkt soms een beetje uitzichtloos, verbouwen. Als het klaar is, hebben we een mooi huis met een galerie, alleen lijkt dat 'als' steeds verder weg. Ik weet het, het klinkt wat zeurderig. We zetten de schouders er nog maar onder en gaan nog even door.

***

11/07/07

Het is al weer bijna een maand geleden dat ik iets heb vermeld. Intussentijd wel veel geschilderd aan enkel de drenkelingen(dagen en dagen). Geen ene moer opgeschoten. Vandaag de totale dag vergooit aan dit @#*!!!! schilderij. Ben er erg pissig over dat het niet lukt. Ik zie het ook niet meer, heb me totaal blind gestaard. Heb de neiging een mes te pakken en het doek aan reepjes te snijden. Boot, golf achter, golf voor, alles tien keer overgekwast. Van heel veraf lijkt de compositie goed, en de kleur ook, maar dat dacht ik vorige keer ook en toen heb ik 'm ook over gekwast. Er zit totaal geen detail meer in, alles is een groffe toets. @#%&*!!!!! Op een enkel schilderij na voel ik me op een dag als dit echt een enorme prutser, blij dat ik er nog werk naast heb.

***

17/06/07

Veel gewerkt bij nieuwe baan. Vandaag is het zondag dus kon ik weer schilderen. Ben door het nieuwe werk wel afgeleid en niet werklustig, maar ik wil wel graag schilderen. Heb hierdoor de drenkelingen weer overgekwast(ik denk dat deze nooit af komt). Het nadeel is dat er al een schilderij onder zat en hierdoor is het doek minder zuigend en kan er ook minder verf op tot het verzadigd is. Ben toen maar met een nieuwe begonnen om maar iets te kunnen schilderen. Denk nog steeds dat Tevennec af is. Heb 'm ook op de index pagina gezet. Ben ergens wel gelukkig met het overkwasten, anders blijf ik toch in een half stadium hangen.

***

11/06/07

Hele dag bezig geweest. Heb een ontevreden knagend gevoel, alsof dit schilderij me niet gaat lukken. Heb vandaag alles zo ongeveer drie keer over geschilderd. De sloep lag niet goed t.o.v. de golf. De golf slaat nu om en de voorste golf is geheel anders. Vind de kleuren nog niet goed. Weet niet of het beslissingen zijn geweest die ten goede zijn gekomen. Heb er de balen van en kan het niet loslaten. Maar morgen moet ik beginnen op mijn nieuwe werk, dus geen geschilder.

***

09/06/07

Heb gister de hele dag zitten prutsen op de reddingssloep, maar had op het eind van de middag niet een tevreden gevoel. Wel tijdens het schilderen, maar niet toen ik 't s'avonds terugzag. Ben nu, net als in het verleden, de hele dag compleet afwezig. Slurpt erg veel energie en aandacht op dat schilderen. Kan het s'avonds slecht loslaten en wil graag verder met schilderen. Mag nu weer, het is ochtend, alleen moet ik wel even mezelf oppeppen. Ga vandaag verder met Tevennec, zou met de reddingssloep verder willen omdat die me nu het meest stoort en dat wil ik graag verhelpen. Zou niet slim zijn omdat deze waarschijnlijk nog erg nat is.

Het is nu 18:35 u. en ik heb de hele dag geschilderd. Tevennec is nu af(denk ik). Ging goed vandaag. Denk dat ik de rust gevonden heb nu ik weer een baan heb(moet nog wel beginnen). De reddingssloep wil ook opschieten. Ik kon het niet laten er toch aan te werken. Heb nu overigens pas door hoe je nat in nat goed kan schilderen. Heb het idee dat ik nu pas begin door te krijgen hoe het eigenlijk moet. Heb op het laatst de voorste golf koel blauwig gemaakt, dit werkt goed voor de diepte. Ben er blij mee. Was een productieve dag.

 

***

07/06/07

 

Heb een hele middag op details zitten prutsen, kom ik er op het einde van de middag achter dat de golven niet goed waren. Alles over gekwast. Niet het hele schilderij, maar veel van de zee is overgeschilderd en veel uren werk weg. Shit!!!

***

06/06/07

Ben wel aangenomen, dus ik kan weer rustig ademhalen. Straks weer een loondienstbaan om de galerie te bekostigen . Financiële onafhankelijkheid. Hoera! En de vrijheid om de schilderijen te maken die ik wil maken Deze zijn voor veel mensen niet erg geliefd voor boven de bank. Nou pech gehad, dan verkoop ik ze maar niet.

Vandaag met een nieuw schilderij begonnen. Reddingssloep met drenkelingen. Had geen leeg doek meer in huis, dus heb maar een mislukt schilderij afgeschuurd. Deze was toch waardeloos en ik had voor de verhuizing al besloten dat ik deze weg zou gooien. Geen inpulsieve actie zoals die keer toen ik een tiental werken kapot gesneden heb, of die keer toen ik een aantal in de kachel gooide. Brandt wel goed overigens, de kachelpijp was rood.

Ging erg goed vandaag. Is ook nog een erg groot doek dus veel werk om op te zetten en ik moest de afbeelding eronder ook nog weg schilderen. Heb als aanleiding weer een computermanipulatie gebruikt(of hoe moet ik dat noemen). Moet er nog wel aan werken hoor...

Heb nu het gevoel weer op een goed spoor te zitten. Kan het niet goed omschrijven, maar noem het maar zingeving. Het gevoel dat wat je doet er ook werkelijk iets toe doet, al zit waarschijnlijk niemand te wachten op een schilderij waar mensen op staan die op het punt staan te verzuipen. Maar het is wel een spannend beeld.

***

05/06/07

Gister heb ik weer aan het schilderij Tevennec gewerkt. Ik weet nu niet wat ik er van moet denken. Het doek staat met de afbeelding naar de muur. Ik kan het werk na een dag schilderen niet meer zien. Als er fouten in zitten dan kijk ik erin mee. Een frisse kijk is doorgaans beter. Het werk staat in de woonkamer dus dat is ook een reden om het om te draaien, wil ik er niet de hele avond naar staren om te ontdekken wat nog anders moet. Ontspannen schilderen is het niet als je in tussentijd op een telefoontje zit te wachten van een sollicitatie. Is niet gebeld, zal het wel niet zijn geworden. Heb wel een baan nodig om de boel te financieren. Stress!

Het schilderen is gelukkig wel bevredigend, al stuit ik natuurlijk wel op de bekende problemen. Kwam er gister achter dat de vuurtoren scheef stond toen ik het werk met een spiegel bekeek. (de bekende formule om je werk te beoordelen). Ik vind het opzetten van een schilderij redelijk ontspannen, maar het vervolgens uitwerken kan erg vermoeiend zijn. Mijn streven is om deze helemaal uit te werken tot in detail, vergelijkbaar met de schilderijen van David James. De lucht begint te komen in ruimtelijkheid met een redelijk geloofwaardige lichtstraal door het wolkendek. Kan nu erg lang wachten want de verflaag is nu wat dikker, vooral wit droogt langzaam.

***

02/06/07

Na een hele periode van welgeteld drie lange jaren heb ik eindelijk de olieverfgeur weer opgesnoven. In de tussentijd heb ik alleen aquarellen gemaakt van voornamelijk kerken in de omliggende dorpen (te zien op galeriedewinkel.nl) en van vuurtorens die we in de vakantie hebben opgezocht. Ik ben met een schilderij begonnen van 120cm x 65cm waarop de vuurtoren Tevennec te zien is in zwaar weer, hetgeen me toch altijd weer blijft fascineren al kan ik niet goed verwoorden waarom. Het heeft iets te maken met het bijna religieuze ervaring van de mens staand op de rand van de wereld tussen het tumult, maar soms gaat het me alleen om het licht dat tussen de wolken piekt en de scene dramatisch verlicht.

De opzet van het schilderij is goed verlopen. Hier gaat het bij mij vaak fout. Hoogstwaarschijnlijk te wijten aan ongeduld en hierdoor een te slechte voorbereiding. Coloristisch en compositorisch zit het goed in elkaar. Van het aquarellen van de afgelopen jaren heb ik veel geleerd. Mijn palet is ook iets verschoven en ik gebruik meer kleur. Ik heb er tot nu toe erg veel plezier aan beleefd. Ik laat het werk nu drogen voordat ik doorga. Voorheen ging ik meestal de volgende dag meteen door maar dan modderde ik meer dan eens de kleuren door elkaar. Olieverf vergt geduld. Ik hoop dat het volgende keer weer zo gaat.

***